VII SA/Wa 1498/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1498/06 ze skargi Z. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006r. Nr [...] postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej W dniu 18 stycznia 2008r. skarżący złożył osobiście wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu wnioskodawca wskazał, że ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu nie poinformował go o terminie rozprawy, a ponadto przekazał mu odpis wyroku z uzasadnieniem dopiero w dniu 16 stycznia 2008r., a więc po terminie w jakim Z. G. przysługiwało prawo do wniesienia skargi kasacyjnej. Ponadto zdaniem wnioskodawcy, ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu nie posiadał ważnego pełnomocnictwa do reprezentowania Z. G. przed sądami administracyjnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwana dalej: p.p.s.a. - stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Jak wynika z akt sprawy, wnioskodawca zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a. złożył do Sądu wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę treść i charakter wniosku oraz wskazane w nim przyczyny w uchybieniu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, zdaniem Sądu należy stwierdzić, że okoliczność braku porozumienia się między wnioskodawcą a jego pełnomocnikiem nie jest wystarczającą przesłanką, o której mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. Zarówno pełnomocnik, jak i jego mocodawca winni dołożyć należytej staranność by porozumieć się i uzyskać wzajemnie od siebie informacje o stanie sprawy, jak również ustalić jakich użyć środków prawnych koniecznych do dalszego prowadzenia sprawy, tak aby należycie zabezpieczyć interes prawny strony skarżącej postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego wnioskodawca, jak również jego pełnomocnik nie podejmując działań organizacyjnych zapewniających należyte zabezpieczenie tych praw, dopuścili się oczywistego zaniedbania (brak należytej staranności), a więc o braku winy, o której mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. mowy być nie może. W tym miejscu, w związku z zarzutem wnioskodawcy, że nie udzielił on ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi z urzędu – adwokatowi Ł. Ż. – pełnomocnictwa, należy stwierdzić, że zgodnie z art. 244 § 2 p.p.s.a ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego stanowi uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu bez ponoszenia przez nią wynagrodzenia i wydatków adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 26 lutego 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyznał Z. G. prawo pomocy poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Postanowienie to zgodnie z art. 244 § 2 p.p.s.a. stanowiło uprawnienie strony do udzielenia pełnomocnictwa wyznaczonemu adwokatowi. Następnie w dniu 6 marca 2007r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adwokata Ł. Ż. pełnomocnikiem z urzędu Z. G.. W związku z powyższym, Z. G. udzielił adwokatowi Ł. Ż. pełnomocnictwa z dnia 19 kwietnia 2007r., które jest zgodne z art. 35 § 1, art. 36 pkt 2 p.p.s.a. Art. 42 p.p.s.a. stanowi, że wypowiedzenie pełnomocnictwa przez mocodawcę odnosi skutek prawny w stosunku do sądu od dnia zawiadomienia go o tym, w stosunku zaś do strony przeciwnej i innych uczestników - od dnia doręczenia im tego zawiadomienia przez sąd (por. § 1). Adwokat lub radca prawny, który wypowiedział pełnomocnictwo, obowiązany jest działać za stronę jeszcze przez dwa tygodnie, chyba że mocodawca zwolni go od tego obowiązku. Każdy inny pełnomocnik powinien, mimo wypowiedzenia, działać za mocodawcę przez ten sam czas, jeżeli jest to konieczne do uchronienia mocodawcy od niekorzystnych skutków prawnych (por. § 2). Jak wynika z akt sprawy, ani Z. G. – jako mocodawca, ani adwokat z urzędu ustanowiony w sprawie – nie wypowiedzieli udzielonego pełnomocnictwa. Ponadto należy wskazać, że pełnomocnictwo jako oświadczenie woli, w świetle przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie może być zastąpione przez inną czynność prawną, tzn. że Sąd nie może podjąć skutecznie żadnych czynności zmierzających do cofnięcia udzielonego przez stronę postępowania pełnomocnictwa, chyba że w ogóle cofnie przyznane prawo pomocy w wyniku zmiany okoliczności, na podstawie których prawo to zostało przyznane. W niniejszej sprawie jednak takie okoliczności nie wystąpiły. W tym miejscu należy stwierdzić, że postanowieniem z dnia 15 maja 2007r. Naczelny Sąd Administracyjny - uchylił postanowienie z dnia 26 lutego 2007r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jednak intencją rozstrzygnięcia sądu II instancji nie było cofniecie prawa pomocy, a jedynie kwestia przyznania prawa pomocy nie tylko w zakresie ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika, ale także przyznania skarżącemu zwolnienia od kosztów sądowych, co znalazło swój wyraz w późniejszym orzeczeniu sądu I instancji z dnia 2 lipca 2007r. W związku z powyższym, udzielone przez Z. G. pełnomocnictwo dla adwokata Ł. Ż. pozostaje ważne do prawomocnego zakończenia sprawy, chyba że Z. G. wypowie udzielone wcześniej pełnomocnictwo lub wystąpi do rady adwokackiej z wnioskiem o zmianę pełnomocnika z urzędu bądź Sąd cofnie przyznane prawo pomocy. Dlatego należy stwierdzić, że odpis nieprawomocnego wyroku z dnia 6 listopada 2007r. wraz z uzasadnieniem został prawidłowo doręczony pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu 14 grudnia 2007r., natomiast przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w ogóle nie regulują kwestii wzajemnych relacji pomiędzy mocodawcą a jego pełnomocnikiem. W tej kwestii w/w ustawa pozostawia do uznania stron ich wzajemne relacje. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 86 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.