VII SA/Wa 1499/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Halina Kuśmirek po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. i A. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...] w przedmiocie : odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia : odrzucić skargę W. i A. L. W dniu 10 września 2008r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga W. i A. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak : [...]. Zarządzeniem z dnia 11 września 2008r. wezwano skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w kwocie 200,00 złotych oraz do nadesłania 2 egzemplarzy odpisu skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych w terminie 7 dni, od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. W. i A. L. nie odebrali ww. wezwania, pomimo dwukrotnego awizowania. Mając jednak na względzie treść art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) pismo uważa się za doręczone z upływem ostatniego dnia siedmiodniowego okresu na który pismo to zostało złożone w placówce pocztowej. Zarządzenie o wezwaniu do usunięcia braków formalnych skargi uważa się zatem za skutecznie doręczone. Stosownie zaś do treści art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd odrzuca skargę, gdy pomimo wezwania nie został uiszczony wpis sądowy oraz gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Po sprawdzeniu w dokumentach księgowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dotyczących opłat sądowych ustalono, że nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy do dnia 31 października 2008r. Skarżący nie nadesłali też 2 odpisów skargi. W niniejszej sprawie skarżący nie dopełnili zatem czynności nakazanych przez Sąd. Wobec powyższego, z uwagi na dyspozycję art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 ww. ustawy, należało orzec jak w sentencji postanowienia.