VII SA/Wa 15/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi E. J. i A. K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017 r. znak: [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych oddala skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z [...] października 2017 r. [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 11 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1377, ze zm.), dalej "specustawa", po rozpatrzeniu odwołania E. J. i A. K. od decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych pn.: budowa suchego zbiornika przeciwpowodziowego S.na rzece B., uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł merytorycznie w opisanym w pkt I i II zakresie, a w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. Organ powołując się na przepisy szczegółowo opisał wymogi określone w specustawie niezbędne do wydania ww. pozwolenia budowlanego i stwierdził, że zostały one spełnione przez inwestora. Dalej opisał szczegółowo podstawy wydania rozstrzygnięcia reformatoryjnego. Natomiast odnosząc się do odwołania Minister wyjaśnił, że organy nie są uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy takiej inwestycji, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 i 4 specustawy, to inwestor we wniosku decyduje o przebiegu inwestycji oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające przebieg inwestycji oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Organy mogą działać tylko w granicach tego wniosku nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w zaproponowany przebieg linii podziału nieruchomości. Ocenie może jedynie podlegać zgodność z prawem przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 czerwca 2016 r., sygn. akt VII SA/Wa 549/16, LEX nr 2090349). Inwestor jest kreatorem miejsca, sposobu i kształtu inwestycji. Zadaniem organu jest sprawdzenie, czy wyznaczone przez wnioskodawcę linie rozgraniczające oraz zaproponowane rozwiązania techniczne odpowiadają przepisom. Na poparcie tego stanowiska organ powołał obszernie orzecznictwo zapadłe na gruncie specustawy drogowej, ale adekwatne do rozwiązań przyjętych w specustawie przeciwpowodziowej . Organ zaznaczył, że zgodnie z art. 13 ust. 1 specustawy przeciwpowodziowej, w sprawach dotyczących pozwolenia na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych nieuregulowanych w specustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy Prawo budowlane, z wyłączeniem art. 28 ust. 2 tej ustawy. Jak wynika natomiast z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej organ powołał się na stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 16 października 2012 r., K 4/10 - dotyczącym przepisów specustawy drogowej - zwrócił uwagę na specyfikę spraw dotyczących budowy dróg publicznych, których budowa jest realizacją celu publicznego. Budowa bezpiecznych dróg w Polsce stanowi nadal priorytetowy cel publiczny, gdyż jest konieczna zarówno dla ochrony środowiska, jak i zdrowia, wolności i praw konstytucyjnych całych społeczności. Po pierwsze, drogi są budowane nie w interesie państwa, jednostki samorządu terytorialnego czy zarządcy drogi, lecz w interesie wszystkich członków społeczeństwa, także tych wywłaszczonych; po drugie, uproszczona procedura wywłaszczenia z mocy prawa podczas realizacji inwestycji liniowych, obejmujących wiele nieruchomości, jest metodą skuteczną; po trzecie, lokalizacja (wytyczenie) drogi niejako narzuca listę nieruchomości, które muszą być zajęte, a zatem wywłaszczone. Jeżeli przyjmujemy, że przebieg drogi jest wyznaczony w sposób racjonalny przez grono specjalistów z zakresu transportu, geologii, ochrony środowiska, musimy przyjąć nieuchronność zajęcia ściśle oznaczonych gruntów pod budowę drogi. Trzeba mieć na względzie liniowy charakter inwestycji drogowych, który dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych decyzją i - w następstwie jej wydania - wywłaszczonych. Przy założonym przebiegu drogi - z jednej strony, wybór działek, przez które ma ona przebiegać, jest bardzo ograniczony albo wręcz wybór taki nie istnieje, z drugiej strony wypadnięcie choćby jednej z grup wywłaszczonych nieruchomości może unicestwić całą inwestycję. Minister wskazał, że na wezwanie organu w zakresie zagadnień poruszonych przez skarżących inwestor nie podzielił podniesionych zarzutów i przytoczył obszernie pismo skarżących w odpowiedzi na pismo inwestora. Organ podkreślił, że brak zgody skarżących na realizację inwestycji na części działek nr ew. [...] i [...] nie stanowi o wadliwości decyzji, gdyż przepisy specustawy, nie uzależniają udzielenia pozwolenia od wyrażenia takiej zgody. Następnie dodał, że specustawa przeciwpowodziowa jest aktem prawnym szczególnym, przewidującym uproszczoną (przyśpieszoną) procedurę przygotowania i realizacji inwestycji przeciwpowodziowych. Jest oczywiste, że szybka i sprawna realizacja inwestycji leży w interesie społecznym i gospodarczym. Tymi okolicznościami należy uzasadniać z jednej strony znaczne zwiększenie uprawnień inwestora (decyzja rozstrzyga o ustaleniu lokalizacji inwestycji, zatwierdzeniu projektu budowlanego, zatwierdza podział nieruchomości i orzeka o przejściu z mocy prawa nieruchomości na własność podmiotu publicznoprawnego), natomiast z drugiej ogranicza uprawnienia właścicieli nieruchomości. Inwestor szczegółowo wyjaśnił, że przebieg linii elektroenergetycznej SN w rejonie działek o nr ew. [...] i [...], który wynika z zasiągu krawędzi wykopu budowlanego, wymagań przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy, konieczności wykonania drogi tymczasowej (o szerokości min 7 m), przeprowadzenia linii zasilania tymczasowego placu budowy (zabezpieczenie obustronnie po 1 m), lokalizacji grodzy budowlanej w postaci stalowej ścianki szczelnej (ok. 1 m), zachowania możliwości przejazdu ciężkim sprzętem między ścianką szczelną a linią elektroenergetyczną SN na drugą stronę koryta rzeki (przejazd - 5 m, zabezpieczenie linii - 1 m). Inwestor podkreślił, że docelowo w rozpatrywanym pasie terenu między korpusem zapory, a linią elektroenergetyczną SN przewidziano wykonanie drogi eksploatacyjnej z rowem drogowym (ok. 8-9 m), linii NN zasilającej dolne stanowisko zapory (łącznie z już wykonaną - pas o szerokości 3 m) oraz elementów aparatury kontrolno-pomiarowej zapory, w szczególności elementów "przekroju pomiarowego P-2 tj. piezometr P06 i reper odniesienia RP03". W konsekwencji, Minister uznał za zasadny sposób zajęcia działek skarżących pod inwestycję. Złożony projekt budowlany nie przewiduje rozwiązań, które wprowadzają nadmierną ingerencję w prawo własności skarżących. Wobec powyższego, za niezasadny organ uznał również zarzut naruszenia art. 4 ust. 1 specustawy w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez udzielenie pozwolenia pomimo tego, że planowany sposób realizacji inwestycji ingeruje w prawo własności skarżących w zakresie większym niż to konieczne dla realizacji celu publicznego. Prawo własności nie jest prawem bezwzględnym może być ograniczane w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Wywłaszczenie jest natomiast dopuszczalne tylko na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2 Konstytucji RP). Zgodnie z art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, władze publiczne prowadzą politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom, a ochrona środowiska jest ich obowiązkiem. Powyższe warunki wywłaszczenia zostały spełnione. Przejście z mocy prawa własności części nieruchomości skarżących, w granicach wydzielonych liniami rozgraniczającymi następuje na podstawie przepisów specustawy przeciwpowodziowej, przewidujących obowiązek ustalenia odszkodowania (art. 20 ust. 1 i 2 specustawy). Organ zaznaczył m.in., że w konstytucyjnie chronione prawo własności nie była w przedmiotowym przypadku dalej idąca (bardziej dotkliwa) niż jest to konieczne dla osiągnięcia założonego celu (zapewnienia bezpieczeństwa przed powodzią). Podzielił przy tym stanowisko inwestora, iż nie jest możliwe proponowane przez skarżących, zastąpienie trwałego zajęcia części nieruchomości ograniczeniem w korzystaniu lub służebnością przesyłu. Nie jest rozwiązanie umożliwiające realizację inwestycji w sposób fachowy. Sieć elektroenergetyczna nie jest bowiem jedynym elementem infrastruktury przewidzianym do wykonania na zajmowanych częściach działek skarżących, co już wyjaśnione. Inwestorem powinien mieć bezpośredni dostęp do aparatury kontrolno-pomiarowej, brak kontroli może doprowadzić do zaburzeń w jej wskazaniach, a brak własności nieruchomości stworzy problem z własnością tej aparatury (superficies solo cedit). Minister zaznaczył, że kwestionowane przez skarżących urządzenia kontrolno-pomiarowe objęte zostały projektem budowlanym - Tom 10. Ich rozmieszczenie podano w części rysunkowej załącznika – rys. nr PB.T.10.H.1. Z kolei na rys. nr PB.T.10.H.2.2 przedstawiono przekrój piezometryczny P-2, obejmujący m in. zajmowaną część nieruchomości skarżących. W Projekcie Zagospodarowania Terenu (załącznik nr 3.1 ) wskazano, że dane wyjściowe do projektu stanowiła m.in. "Dokumentacja geologiczno-inżynierska" i "Dokumentacja hydrologiczna określająca warunki hydrologiczne w związku z zamierzonym wykonaniem przedsięwzięcia. W ocenie organu inwestor uwzględnił optymalny przebieg inwestycji. Zdaniem Ministra przyjęcie stanowiska skarżących, że organ posiada uprawnienia w zakresie badania alternatywnych wariantów przeprowadzenia inwestycji przeciwpowodziowej i indywidualnych skutków ingerencji w prawo własności z punktu widzenia swobody jego wykonywania względem pozostawionych części podzielonych działek, doprowadziłoby do paraliżu inwestycyjnego spowodowałoby i konieczność zamawiania przez organ wielu ekspertyz specjalistycznych z różnych dziedzin, w tym np. z zakresu projektowania inwestycji liniowych, bezpieczeństwa przeciwpowodziowego, itd. Przypomnieć zaś należy, iż wolą ustawodawcy ustanawiającego szczególne reguły dotyczące inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych było przyspieszenie procesu inwestycyjnego. Minister podkreślił, że mając na uwadze zastrzeżenia skarżących co do przebiegu linii rozgraniczającej teren inwestycji, po uzyskaniu stanowiska inwestora, doszedł do przekonania, że przejęcie części działek skarżących jest uzasadnione, co zostało szczegółowo już wyjaśnione powyżej. Za bezzasadny organ uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 7, 77 i 80 kpa, poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego. W ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa, Wojewoda [...] wydając zaskarżone rozstrzygnięcie, w myśl art. 7, 77 i 80 kpa ocenił całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a ocena ta nie nosi cech dowolności. Jako niezasadny organ uznał również zarzut naruszenia art. 6 ust. 1 pkt 9 i art. 17 specustawy, poprzez oparcie decyzji na decyzji środowiskowej, która "opiera się na stanie faktycznym sprzed 2 lat i nieobowiązującym w dacie złożenia wniosku przez inwestora". Organ wyjaśnił, że złożenie wniosku nastąpiło w terminie określonym w art. 72 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie. Ponadto, projekt budowlany jest zgodny z decyzją środowiskową. Jak i chybione są twierdzenia skarżących, w świetle materiału dowodowego, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie obejmuje ich działek o nr [...] i [...]. Raport oceny oddziaływania na środowisko zawiera m.in. mapę pt. "Projekt zagospodarowania terenu. Arkusz 1", na której przedstawiona została linia opisana jako "granica zasięgu inwestycji - działki do trwałego zajęcia", która przebiega m.in. przez działki o nr ew. [...] i [...], w miejscu odpowiadającym linii rozgraniczającej na mapie stanowiącej załącznik do decyzji. Dalej zaznaczył, że nie jest organem właściwym do oceny zgodności z prawem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tylko do oceny projektu budowlanego, pod kątem zgodności z wymaganiami ochrony środowiska określonymi m in. w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wynika z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Ponadto skarżący powołują się wyłącznie na zdanie pierwsze ww. art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, a pomijają zdanie drugie, zgodnie z którym stwierdzenie zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dotyczy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej m.in. dla budowli przeciwpowodziowych realizowanych na podstawie specustawy przeciwpowodziowej. W zakresie odwodnienia działek o nr ew. [...] i [...], organ odwoławczy podzielił stanowisko inwestora, zarówno co do tego, że nie nastąpią zmiany w sposobie odwodnienia, jak rowu melioracyjnego. Organ zauważył, że zarzuty skarżących oparte są jedynie o obawę, że w przyszłości teren ich działki może być zalewany i dlatego nie mogą być przedmiotem rozpoznania organu odwoławczego, albowiem orzeka na podstawie stanu faktycznego na dzień wydania decyzji. Dalej podkreślił, że wszelkie kwestie dotyczące oddziaływania inwestycji na środowisko i ludzi zostały przeanalizowane w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (w którym skarżący brali aktywny udział) i z decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przyjęty wariant jest najkorzystniejszy dla środowiska. To na etapie postępowania środowiskowego, nastąpiła ocena oddziaływania na środowisko i to w tym postępowaniu strony mogły wnosić uwagi. Ponadto nie doszło też do naruszenia art. 4 ust. 1, art. 13 oraz 14 specustawy w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawo budowlane, poprzez udzielenie pozwolenia pomimo, że w braku związania miejscowym planem projekt narusza rażąco możliwość korzystania z nieruchomości stron, a więc zasady kształtowania ładu przestrzennego. Stosownie do art. 13 ust. 2 specustawy do takich inwestycji nie stosuje się przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ podał, że badaniu podlega zgodność z prawem wniosku inwestora, a nie ewentualnych negatywnych następstw dla podmiotów objętych tą decyzją. Nie jest również kompetentny do oceny przesłanek ekonomicznych, oraz społecznych powstającej inwestycji. Opowiadając na pozostałe zarzuty organ wyjaśnił, że ustawodawca w ww. art. 23 ust. 2 specustawy zabezpieczył interesy właścicieli nieruchomości, które jedynie w części niezbędne są do realizacji inwestycji. Stosownie bowiem do art. 23 ust. 2, jeżeli pod inwestycję przejęta jest część nieruchomości, a pozostała część nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, inwestor jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela albo użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości. Taki wniosek nie jest rozpatrywany w trybie postępowania administracyjnego, Jest to roszczenie cywilnoprawne, którego w razie sporu strona może dochodzić przed sądem powszechnym, co potwierdza orzecznictwo. Za niezasadny organ uznał także zarzut dotyczący nienaniesienia na mapy budynku mieszkalnego w stanie surowym posadowionego na działce o nr ew. [...]. Wskazał, że dokumentacja projektowa została wykonana na podstawie mapy do celów projektowych przyjętej przez ośrodek dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej w Kłodzku. W treści mapy uwzględniono zabudowę istniejącą, która figuruje w zasobach geodezyjnych. W piśmie z dnia 11 września 2017 r., znak: [...], inwestor wskazał, iż mapa do celów projektowych została zaktualizowana w lipcu 2015 r. (zgłoszenie prac [...] z dnia 24 czerwca 2015 r.). Zgodnie ze zaktualizowaną i przyjętą do zasobów ośrodka dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej w K. w dniu 15 lipca 2015 r. mapą, na dzień jej aktualizacji nie stwierdzono żadnej infrastruktury na tej działce. Odnośnie zarzutu kolizji planowanej inwestycji z infrastrukturą budynku w stanie surowym na działce o nr ew. [...], skutkującą koniecznością zmiany lokalizacji szamba organ wyjaśnił, że w odpowiedzi na wezwanie inwestor wskazał, iż na dzień aktualizacji mapy do celu projektowych, przyjętej do zasobu 15 lipca 2015 r., na działce nr ew. [...], nie stwierdzono infrastruktury. Jednak zbiornik zaprojektowano na trasie projektowanej linii SN. Ze względów technologicznych brak jest zatem możliwości innej lokalizacji linii. W związku z tym konieczna jest zmiana przyłącza kanalizacyjnego i przeniesienie zbiornika. Inwestor przesłał zaktualizowaną mapę obszaru inwestycji oraz rysunek zamienny części graficznej Projektu zagospodarowania terenu, wnosząc o ustanowienie ograniczeń w korzystaniu z działki o nr ew. [...] (powstałej z podziału działki o nr ew. [...]), ze względu na obowiązek przebudowy zbiornika. Z tej przyczyny w pkt II decyzji - dokonano korekty zaskarżanej decyzji w tym zakresie . Musiała być zatem wprowadzona również zmiana niektórych załączników do decyzji. Natomiast co do wniosku inwestora o ustanowienie zajęcia czasowego na działce o nr ew. [...], wskazał, że przedmiotowy wniosek inwestora związany jest z koniecznością dokonania przebudowy - w ramach przedmiotowej inwestycji przeciwpowodziowej zbiornika bezodpływowego zlokalizowanego na części działki skarżących zajmowanej pod realizację przedmiotowej inwestycji przeciwpowodziowej i usunięcia kolizji tego zbiornika z projektowaną inwestycją przeciwpowodziową, o czym była mowa szczegółowo powyżej. Specustawa przeciwpowodziowa w art. 9 pkt 8 lit f wprost przewiduje możliwość nałożenia w razie potrzeby ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości, przy czym nie uzależnia ich nałożenia od wyrażenia na to zgody przez właścicieli nieruchomości. W celu usunięcia ww. kolizji, której wystąpienie zarzucali zresztą sami skarżący ww. wniosek inwestora należało uwzględnić, Podobnie ocena działań związanych z tworzeniem planów przedmiotowej inwestycji przeciwpowodziowej na etapach poprzedzających wystąpienie z wnioskiem, a także niepełnych informacji udzielanych im na spotkaniach informacyjnych z udziałem konsultanta z Banku Światowego, władz gminnych, w tym zapewnień przedstawicieli Regionalnego Zarząd Gospodarki Wodnej [...], że specustawa nie zostanie zastosowana, nie leży w gestii organu odwoławczego. Organ wskazał, że specustawa nie zobowiązuje inwestora do przeprowadzeniem konsultacji społecznych w celu ustalenia przebiegu inwestycji z właścicielami bądź użytkownikami wieczystymi nieruchomości. Negatywnie organ odniósł się też do wniosku skarżących o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji i zarzutu naruszenia art. 25 ust. 1 w zw. z art. 9 specustawy podkreślając, że uzasadnienie inwestora przemawiało za nadaniem takiego rygoru. Wojewoda [...] działał w granicach przyznanych mu uprawnień i uprawnień tych nie nadużył. Jak podkreślił inwestor, wobec niewystarczającej liczby pojemności zbiorników przeciwpowodziowych w K.niezbędne jest niezwłoczne podjęcie działań zwiększających ochronę czynną w tym obszarze, zwłaszcza wobec wzrostu zagrożenia powodziowego ze względu na zmiany klimatyczne. Inwestor wskazał również, iż planowana inwestycja zapewni ochronę życia i zdrowia mieszkańców Kotliny Kłodzkiej oraz zrównoważony i stabilny rozwój społeczno-gospodarczy tego regionu. Ponadto, inwestycja realizowana jest przy pomocy międzynarodowych instytucji finansowych, w tym Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju oraz Banku Rozwoju Rady Europa, a także przy wsparciu środków z Funduszu Spójności oraz budżetu państwa. Skargę na powyższą decyzję złożyli E. J. i A. K., zarzucając naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, w sytuacji gdy Minister powinien był wszechstronnie wyjaśnić zasadność czasowego zajęcia działki skarżących nr [...] w celu przebudowy zbiornika bezodpływowego, wobec braku podstaw, aby inwestor wchodził na grunt skarżących. W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie w pkt II zaskarżonej decyzji zapisu dodającego w tabeli nr 2 - zajęcie czasowe, znajdującej się na stronach od 6 do 7 zaskarżonej decyzji, po pozycji 24 (strona 7), nowego zapisu. - Zdaniem skarżących rozstrzygnięcie w tym zakresie jest bezzasadne. Na działce nr [...] (przed podziałem) jest prowadzona przez skarżących budowa domu jednorodzinnego. Zgodnie z projektem budowlanym na wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa części działki nr [...], tj. [...] jest ujęta budowa zbiornika bezodpływowego. Skarżący utracili więc prawo do dysponowania tą działką na cele budowalne. Tym bardziej nie ma sensu ustalać jakichkolwiek czasowych zajęć na działce nr [...], która pozostanie własnością skarżących. Na stronie 11 decyzji organ wspomina, że konsekwencją "powyższego", a więc również zajęcia czasowego na działce nr [...] będzie konieczność rozbiórki obiektów budowlanych i tymczasowych obiektów budowlanych. Wywód Ministra jest w tym zakresie niezrozumiały. Trudno zatem uznać to rozstrzygnięcie jako wyczerpujące istotę sprawy i opierające się na wszechstronnej analizie zebranego materiału dowodowego. Brak jest bowiem jakiejkolwiek potrzeby ustalania granic czasowego zajęcia na działce nr [...] gdy nie ma ku temu przesłanek. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.) Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem w świetle powołanych na wstępie kryteriów zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podstawę prawną kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy tzw. specustawy przeciwpowodziowej, tj. ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych. Art. 13 ust. 1 tej ustawy stanowi, że w sprawach o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 13 ust. 1 specustawy powodziowej w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W tej sprawie wszystkie kryteria niezbędne do wydania decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych pn.: budowa suchego zbiornika przeciwpowodziowego S. na rzece B., zostały spełnione. W obszernym i szczegółowym uzasadnieniu Minister przedstawił wszystkie wymogi jakie stawia przed inwestorem specustawa przeciwpowodziowa, każdy z nich ocenił w kontekście załączonej do wniosku dokumentacji i odniósł się do zarzutów odwołania. Ocena ta jest prawidłowa, rzetelna i znajduje potwierdzenie w aktach sprawy. Nie można było zatem zgodzić się z zarzutami skargi również w zakresie naruszenia przepisów postepowania, to jest art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia zasadności czasowego zajęcia działki skarżących nr [...] w celu przebudowy zbiornika bezodpływowego, wobec braku podstaw, aby inwestor wchodził na grunt skarżących. Według stron opisane wyżej rozstrzygnięcie jest bezzasadne. Na działce nr [...] (przed podziałem) jest prowadzona przez skarżących budowa domu jednorodzinnego. Zgodnie z projektem budowlanym na wywłaszczonej na rzecz Skarbu Państwa części działki nr [...], tj. [...] jest ujęta budowa zbiornika bezodpływowego. Skarżący utracili więc prawo do dysponowania tą działką na cele budowalne. W ocenie skarżących nie ma sensu ustalać jakichkolwiek czasowych zajęć na działce nr [...], która pozostanie własnością skarżących. Organ ustalił, w oparciu o stanowisko inwestora przedstawione na wezwanie Ministra w piśmie z dnia 11 listopada 2017r., że na działce nr ew. [...] w dniu aktualizacji mapy, przyjętej do zasobu 15 lipca 2015r. nie odnotowano jakiejkolwiek infrastruktury. Niemniej analiza mapy z projektem wykazała, że zbiornik bezodpływowy na nieczystości został zaprojektowany w miejscu gdzie przewidziano linię SN. Jak wyjaśnił inwestor z powodów technologicznych nie było jednak możliwości do przeprowadzenia ww. linii w innej lokalizacji. Wobec konieczności przebudowy wspomnianego zbiornika , w celu usunięcia zauważonej kolizji inwestor wystąpił o ustanowienie ograniczeń w korzystaniu z działki nr ew. [...]. Powyższe obligowało Ministra do dokonania korekty w tym zakresie w pkt II zaskarżonej decyzji, zgodnie z przedstawionym przez inwestora rysunkiem części graficznej projektu zagospodarowania terenu oraz mapą obszaru inwestycji. Taką możliwość dawał organowi art. 9 pkt 8 lit f specustawy przeciwpowodziowej przewidujący możliwość nałożenia w razie potrzeby ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości. Nie można było dokonać przebudowy zbiornika przez ograniczenia czasowego w korzystaniu przez skarżących z tej działki. Z podanych przyczyn jako niezasadne należało ocenić wywody skarżących co do tego, że nie było potrzeby ustalania granic czasowego zajęcia na działce nr [...], bo nie było ku temu przesłanek. W tym stanie rzeczy Sąd – na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), orzekł jak w sentencji wyroku.