VII SA/Wa 150/16

Starszy referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2017r. po rozpoznaniu wniosku I. D. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi I. D. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] listopada 2015r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji postanawia: przyznać I. D. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął w dniu 10 kwietnia 2017r. na formularzu PPF wniosek I. D. w którym wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Z treści złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż wnioskodawca jest wdowcem, samodzielnie prowadzącym gospodarstwo domowe. Utrzymuje się z renty inwalidzkiej w wysokości 604,00 złotych miesięcznie. Mieszka w starym drewnianym domu z jednym pokojem mieszkalnym. Posiada działkę o pow. ok. 1100 m² na której jest usytuowany dom, zniszczone budynki gospodarcze oraz oszczędności pieniężne w wysokości 184,17 złotych na dzień 5 kwietnia 2017r. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca podniósł, że jest osobą starszą, niepełnosprawną (II grupą inwalidzką) i schorowaną. Wnioskodawca wskazał, że ponosi opłatę za podatek, za energię, gaz, oraz na lekarstwa. Rozpatrując niniejszy wniosek zważono co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r. poz. 718 ze zm.), zwanej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. Biorąc pod uwagę sytuację materialną i życiową wnioskodawcy przedstawioną w złożonym wniosku uznano, iż wykazał w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Sytuacja finansowa skarżącego jest trudna. Wnioskodawca ma problemy zdrowotne. Jednym źródłem utrzymania wnioskodawcy jest renta inwalidzka w wysokości 604,00 złotych miesięcznie. Wobec powyższego uznano, że wnioskodawca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, co czyni zasadnym jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258 § 1 i 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.