VII SA/Wa 1505/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2006 r. sprawy ze skargi P H K na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2006 r. znak (...) w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia budowy obiektów tymczasowych. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżącego P H Kasprzyckiego kwotę 800 zł (osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Starosta (...) decyzją nr (...) wydaną dnia (...) kwietnia 2006 r. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca Prawo budowlane wniósł sprzeciw do zgłoszenia budowy tymczasowych obiektów we wsi Lesznowola na działce nr ew. (...). W uzasadnieniu organ podniósł, że w dniu (...) marca 2006 r. właściciel Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego (...) H K zgłosił zamiar wybudowania obiektów tymczasowych na terenie przedsiębiorstwa we wsi (...) na działce nr (...). Planowana lokalizacja wiat magazynowych wg organu narusza ustalenia obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy (...) w dniu (...).10.2002 r. Projektowane wiaty znajdują się w liniach rozgraniczających projektowanej drogi o symbolu w panie (...) (droga główna krajowa) o szer. 35m oraz w obligatoryjnie ścisłych liniach zabudowy tej drogi. Odwołanie od tej decyzji wniósł właściciel Przedsiębiorstwa H K podnosząc, iż projektowane wiaty mają charakter tymczasowych obiektów budowlanych, nie będą trwale związane z gruntem, nie będą ogrzewane ani wyposażone w instalacje, wybudowane będą ze stali i płyt warstwowych, co umożliwi niezwłoczny ich demontaż w razie zaistnienie takiej potrzeby, a w szczególności w razie przystąpienia do faktycznej budowy planowanej drogi publicznej. Ponadto wskazał, że powstaniu obiektów na terenie, o którym mowa w art. 35 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, nie stoją na przeszkodzie przepisy w/w ustawy, a zatem nie ma podstaw do zgłoszenia przez Starostę sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia. Nadto odwołujący zarzucił organowi naruszenia art. 7, art. 77 i art. 107 kpa. Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda (...) decyzją znak (...) wydaną dnia (...) czerwca 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ podał, że dokonane przez inwestora zgłoszenie dotyczyło budowy wiat magazynowych na obszarze przeznaczonym zgodnie z uchwała Rady Gminy (...) nr (...) z dnia (...)10.2002 r. w sprawie zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wsi (...) dla części wsi (...) i (...) pod budowę drogi. Ponieważ art. 35 ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych dopuszcza możliwość lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych na terenach przeznaczonych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego pod przyszłą budowę dróg, nieprawidłowym było uzasadnienie zaskarżonej decyzji Starosty (...), ze podstawą wniesienia sprzeciwu była sprzeczność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jednakże zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. W zgłoszeniu złożonym przez inwestora nie wskazano terminu, w którym przedmiotowe hale magazynowe miałyby zostać rozebrane lub przeniesione w inne miejsce. W odwołaniu wskazano, iż rozbiórka obiektów miałaby nastąpić w razie zaistnienia potrzeby, a w szczególności w razie przystawienia do faktycznej budowy planowanej drogi publicznej. Taki zamiar inwestora nie może zostać zrealizowany w ramach zgłoszenia organowi budowy ww. wiat tymczasowych, gdyż jest on sprzeczny z treścią przepisu art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł P K właściciel Przedsiębiorstwa Produkcyjno-Handlowego (...). Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przy jej wydawaniu art. 7, art. 77, art. 8, art. 9 i art. 64 § 2 kpa – poprzez nieustaleni czy zgłoszony przez inwestora obiekt budowlany posiada cechy tymczasowego obiektu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane, zaniechanie zwrócenia się do inwestora o uzupełnienie i doprecyzowanie zgłoszenia w sytuacji, gdyby organ uznał, że brak w nim dostatecznie precyzyjnie określenia terminu, w którym projektowany obiekt może być rozebrany lub przeniesiony w inne miejsce, naruszenie art. 10 kpa poprzez pozbawienie skarżącego możliwości wypowiedzenia się co do istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych i prawnych. Skarżący podkreślił, że z art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego wynika, ze w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia, organ administracji nakłada w drodze postanowienia na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia w określonym terminie brakujących elementów, a ze sformułowania przepisu wynika, że organ nie może decydować o zasadności lub nie zwrócenia się do strony z żądaniem określonego zachowania się. Dopiero po bezskutecznym zastosowaniu tego środka, organ może wydać decyzję wnoszącą sprzeciw. Skarżący podniósł również, że Wojewoda (...) uznał sprzeciw Starosty (...) za zasadny na innej niż podana w sprzeciwie podstawie prawnej i to powoduje, iż organ naruszył przepisy art. 8, art. 9 i art. 10 kpa, pozbawiając stronę udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się w sprawie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Wojewody (...) z dnia (...) czerwca 2006 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty (...) wydaną dnia 10 kwietnia 2006 r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia budowy tymczasowych obiektów budowlanych. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji narusza prawo, tj. art. 7, art. 77, art. 107 kpa. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego istniejącego w sprawie stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Obowiązek ten dotyczy nie tylko organu I instancji, lecz także organu odwoławczego, gdyż celem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygniecie sprawy administracyjnej co oznacza, że organ ten ma obowiązek nie tylko ocenić decyzję organu i instancji, lecz także rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich. Skarżący będący właścicielem działki nr (...) położonej we wsi (...) zgłosił na podstawie art. 30 ustawy Prawo budowlane zamiar wybudowania tymczasowych wiat magazynowych. Zgłoszenie dokonane właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej jest formą wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wymagającej ustalenia przez ten organ, czy zamierzona budowa lub roboty budowlane odpowiadają wymaganiom prawa i mogą być realizowane, czy też organ powinien nie dopuścić do realizacji danej budowy. Skoro zgłoszenie budowy jest formą podania wszczynającego postępowanie administracyjne w trakcie jego trwania organ winien stosować właściwe przepisy ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, a więc także przepis art. 64 § 2 kpa, gdy zgłoszenie budowy, jak to maiło miejsce w rozpoznawanej sprawie, nie czyniło zadość przepisom prawa, organ winien wezwać inwestora do dokonania uzupełnienia zgłoszenia odnośnie wymogów wynikających z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego do określenia terminu przewidzianej rozbiórki obiektów budowlanych lub ich przeniesienia w innej miejsce – wyznaczając stosowny termin dla uzupełnienia zgłoszenia. Nieuzupełnienie w tym zakresie wniesionego zgłoszenia, mimo wezwania skierowanego do inwestora, pozwalałoby organowi właściwie ocenić i podjąć decyzję merytoryczną. Mając na względzie wskazane wyżej uchybienia Sąd uznał, że ze względu na ich charakter miały wpływ na wynik rozstrzygnięcia i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1, art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.