VII SA/Wa 1505/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] na podstawie art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego po rozpatrzeniu wniosku W. R. reprezentującego Wspólnotę Mieszkaniową ul. [...] w [...], o stwierdzenie nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] września 2005r., o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnymi garażami przy ul. [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] nr [...] z dnia [...] września 2005r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] lipca 2009r. znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego rozpatrując sprawę stwierdził, iż zaskarżona decyzja dotyczy odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnymi garażami oraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, kotłownią gazową przy ulicy [...] w [...]. Skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] zarówno we wniosku z dnia [...] kwietnia 2008 r., jak i we wniesionym odwołaniu z dnia [...] maja 2009 r. zarzuciła jej rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa). W ocenie odwoławczego, organ I instancji oparł się na właściwym założeniu, iż skoro podczas kontroli obiektu jaką przeprowadził organ powiatowy w dniu [...] sierpnia 2005 r. stwierdzono wykonanie wszystkich robot budowlanych zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym nią projektem budowlanym, obiekt nadawał się do użytkowania, a teren budowy został uporządkowany, co zostało ujęte w protokole z tych oględzin i nie było kwestionowane przez inwestora to uznano, iż "twierdzenie W. R. o rażącym naruszeniu prawa poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie niezgodnej z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy jest bezpodstawne". Organ odwoławczy odnosząc się do kwestii zgodności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2002r., znak: [...], o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji i zatwierdzonego nią projektu budowlanego z decyzją tegoż organu z dnia [...] lipca 2001r., znak: [...], o warunkach zabudowy i zagospodarowania tego terenu, w szczególności w zakresie zapewnienia miejsc postojowych powołał się na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008r., znak: [...], (ostatecznej na chwilę obecną). Decyzją powyższą Wojewoda [...] umorzył wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę, stwierdzając, że zatwierdzony projekt budowlany zapewnia na własnej działce 10 miejsc postojowych w boksach garażowych, a pozostałe 10 miejsc na działce sąsiedniej o nr ewid. [...] (zgodnie z załączonym porozumieniem z dnia [...] września 2002r., co jest zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu i nie narusza przepisów prawa. W tej sytuacji zarzut Wspólnoty Mieszkaniowej o rażącym naruszeniu prawa poprzez wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie niezgodnej z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy jest bezpodstawny. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] nie stwierdził także wystąpienia pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności (art. 156 Kpa). Organ II instancji zgodził się z organem wojewódzkim orzekającym w sprawie, że przy wydawaniu badanej decyzji nie doszło do rażącego naruszenia prawa tj. art. 59 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami Skarżącej, jakoby zmniejszono szerokość bram wjazdowych o 21cm, a także zaniechano zamontowania żaluzji na kominach, ponieważ nie znajdują one potwierdzenia w materiale dowodowym. Organ odwoławczy podniósł, iż gdyby nawet takie zmiany miały miejsce to nie powodowałyby naruszenia prawa o charakterze rażącym. Stwierdzono, iż w przedmiotowej sprawie, także skutki wynikające z badanej decyzji nie są takie, które przemawiałyby za koniecznością stwierdzenia jej nieważności, gdyż dopuszcza ona obiekt do użytku, przy którego realizacji nie stwierdzono naruszeń prawa, a tym bardziej naruszeń o szczególnym ciężarze gatunkowym. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w [...]. Skarżonej decyzji zarzucono błędną ocenę stanu faktycznego mającą wpływ na wynik sprawy poprzez przyjęcie, iż wykonanie 10 miejsc parkingowych dla opisanego budynku wielorodzinnego, w miejsce wymaganych i objętych pozwoleniem na budowę 20 miejsc, jest zgodne z wydanym pozwoleniem na budowę oraz wymogami decyzji o warunkach zabudowy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest uzasadniona. Organy nadzoru budowlanego kontrolując decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...]nr [...] z dnia [...] września 2005r., o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z podziemnymi garażami po kątem przesłanek z art. 156 § 1 kpa z naruszeniem art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa nie przeprowadziły prawidłowo postępowania dowodowego i nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego sprawy. Decyzja o pozwoleniu na budowę nakładała na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie stanowiąc, że warunkiem uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu będzie przedstawienie długoterminowej umowy dzierżawy parkingu na działce [...] jako integralnej części funkcjonowania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Ponadto decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę zawierała zapis mówiący, iż przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie właściciele nieruchomości sąsiedniej nr [...] winni wystąpić o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego parkingu. Organy nadzoru budowlanego nie odniosły się do powyższych zapisów i nie wyjaśniły, czy możliwym było wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie pomimo braku zrealizowania parkingu na sąsiedniej działce. Z ustaleń decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008r., znak: [...], na którą powołują się organy nadzoru budowlanego wynika, że w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę zapewniono inwestorowi 10 miejsc postojowych w boksach garażowych na własnej działce, a pozostałe 10 miejsc na działce sąsiedniej o nr ewid. [...] zgodnie z załączonym porozumieniem z dnia [...] września 2002r., co jest zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu i nie narusza przepisów prawa. Inwestor tymczasem wybudował budynek mieszkalny wielorodzinny, który posiada tylko 10 miejsc postojowych w boksach garażowych na własnej działce. Organy powinny dokonać oceny kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie w aspekcie zgodności zrealizowanej inwestycji z warunkami zawartymi w decyzji o pozwoleniu na budowę. Niewystarczające jest w tym zakresie powołanie się wyłącznie na protokół kontroli obiektu z dnia [...] sierpnia 2005r. stwierdzający wykonanie wszystkich robot budowlanych zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę i zatwierdzonym nią projektem budowlanym. W związku z naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.