VII SA/Wa 1507/13

Dnia 24 wrzesień 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 24 wrzesień 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2013 r. nr (...) w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Starosty (...) z dnia (...) grudnia 2001 r. nr (...) w części dotyczącej pkt 3 ppkt b. W dniu 28 czerwca 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu wpłynęła skarga J. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2013 r., (...), utrzymującą w mocy decyzję Wojewody (...)z dnia (...) lutego 2013 r., znak (...). stwierdzającą nieważność decyzji Starosty (...)z dnia (...) czerwca 2012r. Nr (...). Z akt sprawy wynika, że postępowanie administracyjnego miało następujący przebieg: Starosta (...) decyzją z dnia (...) grudnia 2001 r., nr (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. Ł. pozwolenia na budowę zespołu tymczasowych pawilonów handlowych w technologii szkieletu drewnianego w (...) przy ul. (...) oznaczając okres ich użytkowania na okres 5 lat. Decyzją z dnia (...) kwietnia 2008 r., nr (...) organ odmówił zmiany ww. decyzji. Następnie decyzją z dnia (...) lipca 2009 r., nr (...) Starosta (...) uchylił decyzję z dnia (...) kwietnia 2008 r. i ponownie odmówił przedłużenia okresu użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych. Na skutek wznowienia postępowania Starosta (...) decyzją z dnia (...) czerwca 2012 r., nr (...) uchylił decyzję z dnia (...) lipca 2009 r., nr (...) oraz zmienił decyzję z dnia (...) grudnia 2001 r., nr (...) określając okres użytkowania opisanych wyżej tymczasowych obiektów budowlanych na czas nieoznaczony. Wojewoda (...) decyzją z dnia (...) lutego 2013 r., nr (...) stwierdził nieważność decyzji z dnia (...) czerwca 2012 r., nr (...). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia (...) maja 2013 r. utrzymał w mocy ww. decyzję. Skarżący w skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty (...) nr (...)z dnia (...) grudnia 2001 r. w części, tj. pkt 3 ppkt b, stanowiącym o terminie rozbiórki. W uzasadnieniu wniosku podał, że istnienie w obrocie prawnym decyzji z dnia (...) grudnia 2001 r., nr (...) w kształcie pierwotnym, a więc niezmienionym uchyloną decyzją z dnia (...) czerwca 2012 r., nr (...) powoduje, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W oparciu o ww. decyzję Starosta (...) prowadzi postępowanie egzekucyjne zmierzające do rozbiórki pawilonów handlowych z uwagi na upływ terminu czasu użytkowania określony na dzień 1 lipca 2006 roku. Rozbiórka ww. obiektów spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Powrót do stanu poprzedniego stanie się niemożliwy bez poniesienia wysokich kosztów odbudowania całego targowiska. Rozbiórka doprowadzi do utraty źródła utrzymania przez kilkudziesięciu pracowników. Za wstrzymaniem wykonalności decyzji z dnia (...) grudnia 2001 roku nr (...) przemawia więc nie tylko interes skarżącego, lecz przede wszystkim interes społeczny, bowiem wstrzymanie rozbiórki pozwoli na zachowanie wielu miejsc pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, na podstawie § 3 omawianego artykułu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, o ile w sprawie występuje jedna z wymienionych we wskazanym przepisie przesłanek, to jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem o taką szkodę /majątkową, jak i niemajątkową/, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Ciężar wykazania ww. okoliczności spoczywa przede wszystkim na skarżącym. Postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek strony, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści swego wniosku. Nie jest dopuszczalna też samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd. Nadto, postępowanie to dotyczy, co do zasady, możliwości wstrzymania zaskarżonej decyzji, co nie wyklucza jednak wstrzymania również innych aktów, o ile mieszczą się one w granicach danej sprawy. Jednak dopiero, gdy istnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2013 r., sygn.. akt I OSK 1582/13). Nie jest natomiast możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanych w innych postępowaniach w granicach tej samej sprawy, jeżeli z uwagi na brak wniosku strony skarżącej, Sąd nie może wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2013 r., II OSK 1582/13). W niniejszej sprawie zaskarżono decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia (...) maja 2013 r., utrzymującą w mocy decyzję Wojewody (...) z dnia (...) lutego 2013 r. stwierdzającą nieważności decyzji z dnia (...) czerwca 2012 r., nr (...), mocą której przedłużono czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych na okres nieoznaczony, który pierwotnie w decyzji z dnia (...) grudnia 2001 r., został oznaczony do dnia 1 lipca 2006r. Natomiast wniosek dotyczy jedynie wstrzymania decyzji Starosty Oławskiego z dnia (...) grudnia 2001 r. w opisanej części. Wnioskiem o wstrzymanie nie została objęta zaskarżona decyzja. Z podanych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.