VII SA/Wa 1507/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 20 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. J. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi W. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., nr: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych postanawia: odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi W. J. wniósł w dniu 26 czerwca 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. w przedmiocie nałożenia obowiązku wykonania określonych robót budowlanych. Postanowieniem z dnia 12 sierpnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, ponieważ została ona złożona po terminie. Postanowienie to doręczono skarżącemu w dniu 22 sierpnia 2014 r. W dniu 28 sierpnia 2014 r. na Biurze Podawczym złożono pismo zatytułowane cyt. "Wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi". Skarżący wskazał w nim, cyt. "składając skargę byłem przekonany, że dotrzymałem terminu do jej wniesienia". Jednocześnie podał, że o złożeniu skargi po terminie dowiedział się dopiero z postanowienia Sądu. Wskazał, że nie przekroczył terminu ze swojej winy, albowiem po otrzymaniu zaskarżonej decyzji nasiliły się jego problemy ze zdrowiem, co spowodowało, że nie był w stanie należycie samodzielnie prowadzić codziennych życiowych spraw. Dodatkowo pogorszył się jego ogólny stan psychiczny, na co miały wpływ zarówno sprawy osobiste, jak i niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie. Podkreślił, że sprawa toczy się już od siedmiu lat i traktował ją cyt. "emocjonalnie i osobiście", dokładając do jej prowadzenia wszelkich starań. Wskazał, że dopiero w dniu 26 czerwca 2014 r. mógł złożyć skargę, bowiem wcześniej nie mógł tego dokonać osobiście i nie był w sranie posłużyć się pomocą innych osób. Ponownie podkreślił, że był przekonany, że składa skargę w ustawowym terminie. Wskazał, że brak przywrócenia terminu spowoduje ujemne dla niego skutki w postaci braku merytorycznego rozpoznania skargi. W ocenie skarżącego od dnia 26 czerwca 2014 r., tj. daty ustania przyczyny uchybienia, biegł termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, jednak on o uchybieniu dowiedział się dopiero z odebranego w dniu 22 sierpnia 2014 r. postanowienia Sądu. Do wniosku załączona była skarga i pismo ją uzupełniające. Pismem z dnia 8 września 2014 r. skarżącego wezwano do nadesłania kopii dokumentacji lekarskiej, poświadczającej chorobę w okresie biegu terminu do wniesienia skargi na decyzje [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, zakreślając siedmiodniowy termin pod rygorem rozpoznania sprawy w oparciu o dotychczas zgromadzone dokumenty. Pismem z dnia 20 września 2014 r. (data stempla urzędu pocztowego) skarżący poinformował, iż nie posiada dokumentacji lekarskiej wprost wskazującej, że jego stan zdrowia uniemożliwiał mu terminowe wniesienie skargi, ponieważ w tym okresie nie był hospitalizowany i nie poddawał się zabiegom leczniczym. Jednocześnie podtrzymał twierdzenia zawarte we wniosku o przywrócenie terminu, wskazując na swój bardzo zły stan psychiczny, w jakim znajdował się po otrzymaniu przedmiotowej decyzji. Wskazał, że nieprzywrócenie mu terminu byłoby niezgodne z zasadami współżycia społecznego. Podkreślił, że spóźnienie nie było znaczne, a odrzucenie skargi niweczy trwające wiele lat postępowanie administracyjne i pozbawia go prawa do rozpoznania przedmiotowej sprawy przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) stanowi – czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu, zaś art. 87 § 2 p.p.s.a. stanowi, że w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Stosownie do art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W ocenie Sądu nie ma przeszkód, aby rozpoznać merytorycznie wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Przepisy nie zakazują rozpoznania tego typu wniosku, a wniosek o przywrócenie terminu do przywrócenia terminu do wniesienia skargi został złożony w terminie – w związku z doręczeniem skarżącemu postanowienia o odrzuceniu skargi 22 sierpnia 2014 r. - upłynął on 29 sierpnia 2014 r., zaś skarżący złożył rozpoznawany wniosek 28 sierpnia 2014 r. Jednocześnie termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi upłynął bezskutecznie w dniu 3 lipca 2014 r., tj. po upływie 7 dni od 26 czerwca 2014 r., kiedy to miała, zdaniem skarżącego, ustać okoliczność uniemożliwiająca wniesienie skargi w terminie. Wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie jest zasadny, ponieważ strona nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Skarżący wskazał we wniosku, że nie był w stanie złożyć skargi w terminie, ponieważ był chory oraz był w złym stanie psychicznym, a jednocześnie podał, że był przekonany, że składa skargę w terminie. Wskazał dzień 26 czerwca 2014 r. jako dzień, w którym miała ustać okoliczność uniemożliwiająca dokonanie czynności w terminie. Wezwany do wykazania choroby w okresie biegu terminu do złożenia skargi poinformował, że nie posiada na tę okoliczność żadnych dokumentów. Nie można zatem uznać jej za uprawdopodobnioną. Ponadto, jak stwierdził sam skarżący, był on przekonany, że składa skargę w terminie. To twierdzenie oraz twierdzenie, że nie złożył skargi w terminie, ponieważ był chory (której to okoliczności skarżący nie uprawdopodobnił), są twierdzeniami wzajemnie się wykluczającymi, wskazującymi, iż najprawdopodobniej skarżący błędnie obliczył termin do złożenia skargi, który to błąd nie może jednak być okolicznością przemawiającą za przywróceniem mu terminu. Zasady współżycia społecznego, na które powołuje się skarżący, nie należą do katalogu przesłanek określonych w art. 87 p.p.s.a. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.