VII SA/Wa 151/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2007 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej [...] w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej [...] w [...] kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] czerwca 2006 r. na podstawie art. 105 § 1 kpa umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wybudowania kominka w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] [...] w [...]. W uzasadnieniu organ podniósł, że w postępowaniu prowadzonym na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej [...] ustalono, iż w lokalu mieszkalnym zlokalizowanym w budynku Spółdzielni wykonano bez pozwolenia na budowę w październiku 2005 r. kominek murowany o wymiarach 120 x 55cm oraz komin od kominka, który wyprowadzono ponad dach budynku. Wobec tego zobowiązano inwestorkę do przedstawienia oceny technicznej wykonanych robót i opinii kominiarskiej. Z przedstawionych opinii wynika, że roboty budowlane wykonano prawidłowo i w związku z tym zdaniem organu nie zachodzi konieczność dalszego prowadzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego. Odwołanie od tej decyzji złożyła Spółdzielnia Mieszkaniowo-Budowlana [...] podnosząc, że wraz z budową kominka w swoim lokalu członek Spółdzielni I. G. wybudowała komin na dachu budynku nie posiadając zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Po rozpatrzeniu odwołania, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] wydaną dnia [...] listopada 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że jakkolwiek przedmiotowe roboty związane z budową kominka inwestorka wykonała samowolnie, to biorąc pod uwagę przedstawioną pozytywną opinię zakładu usług kominiarskich oraz opinię techniczną, z której wynika, ze kominek wykonany zgodnie z projektem technicznym odpowiada przepisom prawa budowlanego i zasadom wiedzy technicznej oraz nadaje się do użytkowania, należy uznać, że nie stanowią one zagrożenia dla ludzi i mienia, a wobec tego postępowanie w ramach nadzoru budowlanego stało się bezprzedmiotowe. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Spółdzielnia Mieszkaniowo-Budowlana [...]. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Skarżąca podała, że inwestorka nie miała prawa do dysponowania budynkiem (tj. dachem na którym wybudowany został komin) na cele budowlane, bowiem Spółdzielnia nie wyraziła zgody na te prace. Wobec tego nie zaistniały przesłanki uzasadniające legalizację samowoli, o których mowa w art. 49 w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego. Nadto skarżąca podniosła, że w sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 105 kpa, wobec czego decyzje zapadły z naruszeniem tego przepisu. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje jedynie wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie jest decyzja wydana przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego dnia [...] listopada 2006 r., utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie prowadzone w ramach nadzoru budowlanego. Skarga jest zasadna, ponieważ zaskarżona decyzja, a także decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 105 § 1 kpa. Postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się na wniosek Spółdzielni Mieszkaniowo-Budowlanej [...], która domagała się nakazania rozbiórki samowolnie wybudowanego komina na budynku wielorodzinnym, należącym do spółdzielni. Spółdzielnia ta złożyła odwołanie od decyzji organu I instancji domagając się jej uchylenia, a wiec żądając rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty. W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, ze przesłanka bezprzedmiotowości występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle, bądź gdy nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego. Bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkujący tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Jest to orzeczenie formalne, kończące postępowanie bez jego merytorycznego rozstrzygnięcia. Bezprzedmiotowość wynika z przyczyn podmiotowych lub przedmiotowych i nie może być utożsamiana z bezzasadnością żądania. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem składu orzekającego, takie przesłanki nie występują. Tak więc, obowiązkiem organów było rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, z podaniem powodów je uzasadniających. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.