VII SA/Wa 1515/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska, Protokolant Agnieszka Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2006 r. znak [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki wykonanego umocowania brzegu rzeki. skargę oddala [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 Prawa budowlanego z 1994 r. nakazał B. G. rozbiórkę samowolnie wykonanego umocowania brzegu rzeki N. w postaci palisady z pali drewnianych na długości ok. 70m na terenie działki nr ew. [...] w miejscowości K. gm. P. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na ustalenia z oględzin nieruchomości, organ stwierdził, iż roboty związane z umocowaniem brzegu rzeki wykonano na przełomie listopada i grudnia 2005 r., bez wymaganego prawem zgłoszenia do właściwego organu. Dlatego też postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 r. nałożono na inwestora obowiązek dostarczenia stosownych dokumentów, a termin wykonania tego obowiązku upływał z dniem [...] czerwca 2006 r. Wobec niedostarczenia wymaganych dokumentów, zachodziły przesłanki do orzeczenia rozbiórki. Organ wskazał, że wprawdzie inwestor złożył prośbę o przedłużenie terminu informując o braku w dniu wszczęcia postępowania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jednakże oznaczało to, iż chociażby w tym zakresie, inwestor nie ma możliwości wywiązania się z jednego z obowiązków. Rozpatrujący sprawę w wyniku odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. znak: [...] utrzymał w mocy nakaz rozbiórki. Powołując się na treść art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane oraz okoliczność niewywiązania się przez inwestora z nałożonych obowiązków, organ odwoławczy podkreślił wynikające z przepisów, obligatoryjne nałożenie obowiązku rozbiórki i brak w takiej sytuacji podstaw prawnych do zmiany rozstrzygnięcia I instancji. Skargę sądową na powyższą decyzję wniosła zainteresowana domagając się jej uchylenia i zarzucając naruszenie przepisów art. 7, 77 § 1 i 107 kpa poprzez niewyjaśnienie sprawy i nie rozpatrzenie wyczerpująco całego materiału sprawy, a także nieoznaczenie strony do której kierowana jest decyzja. Nadto skarżąca wniosła o zawieszenie postępowania z art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu zakończenia wszczętego na jej wniosek postępowania w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy odniósł się lakonicznie do argumentów odwołania i nie wziął pod uwagę wyjaśnień co do zaistniałej sytuacji. Nadto w decyzji brak jest oznaczenia strony do której jest kierowana (samo pośrednie oznaczenie jej w osnowie decyzji nie przesądza, aby kierowana była do skarżącej), co dyskwalifikuje to pismo jako decyzję. W ocenie skarżącej organy nie tylko nie wyjaśniły należycie sprawy ale także przy orzekaniu nie brały pod uwagę słusznego interesu społecznego i obywateli. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez Sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja wydana na podstawie art. 49b ust. 1 w zw. z art. 49b ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 207/03, poz. 2016). Zgodnie z powyższym przepisem ustawy w brzmieniu na datę wydania decyzji, właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Ust. 2 tego przepisu, umożliwiający organowi podjęcie czynności zmierzających do legalizacji obiektu wybudowanego bez zgłoszenia, stanowi że jeżeli budowa jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo w przypadku jego braku, ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie narusza przepisów, właściwy organ nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie, stosownych dokumentów. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie i nie podlega kwestii fakt, że inwestor nałożonego obowiązku w zakreślonym terminie nie wykonał, a także nie posiadał ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (wynika to z pisma inwestora wnoszącego o przedłużenie terminu). Wobec powyższego stosownie do treści art. 49b ust. 3 organ zastosował ust. 1 tegoż przepisu nakazujący orzeczenie rozbiórki, co decyduje o prawidłowości orzeczenia administracyjnego. Za chybiony należy uznać zarzut o braku adresata decyzji, bowiem w jej sentencji wyraźnie wskazany jest adresat decyzji tj. skarżąca B. G. Chybiony jest również zarzut nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego, bowiem organ stosownie do przepisów nałożył na inwestora określone obowiązki, których wykonanie (a skarżąca przyznała, że nie posiada istotnego dla jej sprawy dokumentu) skutkowało obligatoryjne orzeczenie rozbiórki. W tej sytuacji skarżąca nie może zarzucać niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy tj. naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa. Wbrew stanowisku skargi nie można też zarzucić organowi naruszenie słusznego interesu społecznego i obywateli, skoro zgodnie z obowiązującymi przepisami brak ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w chwili rozpoczęcia postępowania jest decydujący dla zastosowania nakazu rozbiórki. Reasumując, niewykonanie obowiązku w zakreślonym terminie przez inwestora, obligowało organ administracji do nakazania rozbiórki z art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego i brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości tego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy skargę jako bezzasadną należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).