VII SA/Wa 1515/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi Ogólnopolskiego Stowarzyszenia [...] "[...]" na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala VII SA/Wa 1515/08 UZASADNIENIE Wojewoda [...] decyzją znak [...] wydaną [...] września 2005r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] sierpnia 2005r. wyrażającej sprzeciw do wykonania robót budowlanych polegających na montażu stacji nadawczo-przekaźnikowej telefonii cyfrowej GSM na dachu budynku biurowego przy ul. [...] w R. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie sprzeciwu wobec dokonanego zgłoszenia. W uzasadnieniu organ podał, że zgłoszenie zamiaru wykonania robót budowlanych zostało dokonane przez inwestora w dn. 26 kwietnia 2005r. Postanowieniem z dnia [...] maja 2005r. Prezydent Miasta R. zawiesił z urzędu postępowanie. Postanowienie to zostało uchylone postanowieniem Wojewody [...] wydanym [...] lipca 2005r. Następnie postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005r. Prezydent Miasta R. nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgodnie z przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska, a po upływie wyznaczonego terminu dla uzupełnienia wniosku decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. zgłosił sprzeciw do zamiaru wykonania objętych zgłoszeniem robót budowlanych. Zdaniem organu odwoławczego – Prezydent R. wydał decyzję z przekroczeniem terminu określonego w art. 30 Prawa budowlanego. Zawieszenie postępowania wstrzymuje zgodnie z art.. 103 kpa bieg ustawowych terminów, a więc termin dla zgłoszenia sprzeciwu powinien być liczony od dnia jego dokonania tj. 26 kwietnia 2005r. do dnia zawieszenia postępowania tj. 12 maja 2005r., a następnie od dnia otrzymania przez organ I instancji postanowienia o uchyleniu orzeczenia o zawieszeniu postępowania tj. od dnia 11 lipca 2005r. Wobec tego termin 30 dniowy dla zgłoszenia sprzeciwu upłynął w dniu 25 lipca 2005r., a więc decyzja z 9 sierpnia 2005r. wnosząca sprzeciw została wydana po terminie. W dniu 19 marca 2007r. Ogólnopolskie Stowarzyszenie [...] [...] "[...]" zwróciło się do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o wszczęcie z urzędu postępowania i stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2005r. podnosząc, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wymaga uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę a nie zgłoszenia. Postanowieniem wydanym [...] kwietnia 2008r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 31 § 2 kpa wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w/w decyzji, a następnie decyzją znak [...] wydaną dnia [...] czerwca 2008r. na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 kpa odmówił stwierdzenia jej nieważności. Oceniając kontrolowaną decyzję organ uznał, że nie jest ona dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyło Stowarzyszenie zarzucając organowi naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 9, art. 30 ust. 1 pkt 2, art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i art. 7, 77, 105 i 107 § 2 kpa. Po rozpatrzeniu wniosku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak [...] wydaną [...] lipca 2008r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 kpa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2008r. W uzasadnieniu organ powtórzył argumenty przedstawione w uzasadnieniu własnej decyzji podkreślając, że zarzuty wniosku nie mogły wpłynąć rozstrzygnięcie. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosło Ogólnopolskie Stowarzyszenie "[...]". Wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 29 ust. 2 pkt 9, art. 30 ust 1 pkt 2, art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, art. 31, 32, 33, 46, 48, 51, 53, 57 i 378 ustawy Prawo ochrony środowiska, art. 87 ust. 1 Konstytucji, art. 7, 77, 105 i 107 § 3 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga jest niezasadna. Sąd administracyjny, stosownie do przysługujących mu uprawnień określonych w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontroluje zaskarżoną decyzję wyłącznie w aspekcie jej zgodności z prawem i może decyzję taką uchylić lub stwierdzić jej nieważność tylko wówczas, gdy narusza ona prawo materialne lub procesowe w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego została wydana w wyniku przeprowadzonego postępowania nieważnościowego. Stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 2 kpa następuje w przypadku, gdy decyzja rażąco narusza prawo. Naruszenie prawa ma cechę rażącego wówczas, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające pogodzić się z wymaganiami praworządności. Nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Organ w postępowaniu nieważnościowym nie orzeka co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zamknięty materiał dowodowy. Należy – odnosząc się do zarzutu skargi – przede wszystkim podnieść, że w dacie orzekania przez Prezydenta Miasta R. w sprawie przedmiotowego zgłoszenia obowiązywał wprowadzony z dniem 28 lipca 2005r. do Prawa budowlanego przepis art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. c dodany przez art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 05.113.954), dopuszczający instalowanie na obiektach budowlanych, na podstawie zgłoszenia, urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, będących instalacjami w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska, zaliczanych do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu tej ustawy. Ponieważ organ obowiązany był uwzględniać obowiązujący w dacie orzekania stan prawny niezasadny jest zarzut skarżącego, że sprzeciw wniesiony przez organ dotyczył robót które nie mogły być realizowane na podstawie zgłoszenia. Ponieważ jednak sprzeciw Prezydenta Miasta R. został wniesiony z uchybieniem terminu określonego dla jego wniesienia w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane, upływ którego oznacza dla organu brak możliwości wniesienia sprzeciwu, Wojewoda [...] działając jako organ odwoławczy prawidłowo uchylił wydaną przez organ I instancji po utracie kompetencji do jej wydania spowodowanej upływem terminu 30 dniowego – decyzję wnoszącą sprzeciw i umorzył postępowanie. Wobec tego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo ocenił objętą wnioskiem decyzję stwierdzając, że nie jest ona dotknięta żadną z wad wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 kpa. Wobec powyższych ustaleń Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 53, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.