VII SA/Wa 1518/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. sekr. sąd. Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2014 r. sprawy ze skargi I G na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2014 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 157 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 oraz art. 158 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (jednolity tekst ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku Gminy [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I G pozwolenia na budowę wolnostojącego sklepu spożywczego z wewnętrznymi instalacjami: wod. - kan., c.o., elektryczną, na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...] , gmina [...], oraz poprzedzającej ją w/w decyzji Starosty [...]z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...] znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że z zatwierdzonego w/w decyzją Starosty [...]projektu budowlanego jednoznacznie wynika, że w ramach przedmiotowej inwestycji zaprojektowano w części północno-wschodniej działki taras ziemny połączony ze schodami prowadzącymi do drogi gminnej (por. projekt budowlany, nr rys. P-04A, str. 121). Powyższe wynika również jednoznacznie z opisu technicznego, gdzie wprost wskazane jest, że dostęp do przedmiotowej inwestycji - sklepu spożywczego, dostępny będzie z drogi gminnej, poprzez taras ziemny oraz poprzez schody terenowe (por. opis techniczny, str. 12). Z analizy planu zagospodarowania działki nr ewid. [...] wynika natomiast, że przedmiotowa inwestycja znajduje się w ostrej granicy z zewnętrzną krawędzią jezdni drogi gminnej (działka nr ewid. [...]). Planowane schody wychodzą wprost na jezdnię, natomiast ściana budynku została usytuowana w odległości około 3,50 m od krawędzi jezdni (odległość 6, 00 m na rysunku podano do środka osi jezdni, a nie jej krawędzi, powyższe wynika również z legendy na projekcie zagospodarowania). Jednocześnie wskazać należy, iż w aktach sprawy brak jest zgody zarządcy w/w drogi - tj. Gminy [...], na lokalizację przedmiotowej inwestycji w odległości mniejszej, niż wynikająca z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Podkreślić należy, iż również w chwili obecnej zarządca drogi nie wyraża zgody na usytuowanie spornej inwestycji, w odległości mniejszej niż 6 m (por. pisma Gminy [...]z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...] oraz z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...]). Z uwagi na powyższe wskazać należy, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...]z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], znak: [...], wydane zostały z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, w związku z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity - Dz. U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 ze zm. według stanu na dzień 30 sierpnia 2012 r.. Przepis art. 43 statuuje generalny obowiązek zachowania, w szczególności ze względów bezpieczeństwa, odpowiedniej odległości pomiędzy obiektami budowlanymi zlokalizowanymi przy drodze, a zewnętrzną krawędzią jezdni. Przy czym przez obiekt budowlany, zgodnie z art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego, należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami, budowlę stanowiącą całość techniczno użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury. Wyjątek od zasady określonej w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wskazującej na minimalne odległości budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni, stanowi przepis art. 43 ust. 2 w/w ustawy, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego w odległości mniejszej niż ustalona w art. 49 ust. 1 może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi. Z uwagi na powyższe wskazać należy, iż decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...]oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...]z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], znak: [...], wydane zostały z naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, w związku z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wskazać w tym miejscu należy, iż na rysunku projektu zagospodarowana terenu, (karty nr 46 i nr 119) zaznaczone i opisane zostały przez projektanta linie rozgraniczające drogi gminnej. Z powyższych dokumentów jednoznacznie wynika, iż część projektowanego tarasu ziemnego oraz projektowane schody, usytuowane zostały poza w/w liną rozgraniczającą (około 3 m) na terenie pasa drogowego drogi publicznej. Stosownie natomiast do art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Pod pojęciem pasa drogowego rozumie się natomiast wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą (art. 4 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż niedopuszczalne było zaprojektowanie na terenie pasa drogowego części obiektu budowlanego objętego przedmiotowym pozwoleniem, tj. części tarasu ziemnego i schodów. Zgodnie z art. 39 ust. 3 ustawy o drogach publicznych w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjne. Podkreślić w tym miejscu należy, iż w aktach sprawy brak jest zezwolenia zarządy w/w drogi na lokalizowanie w pasie drogowym w/w obiektów budowlanych. Ponadto, zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu. W zezwoleniu na lokalizację zjazdu zamieszcza się m. in. pouczenie o obowiązku uzgodnienia z zarządcą drogi, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę, projektu budowlanego zjazdu (art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o drogach publicznych). Pod pojęciem zjazdu rozumie się część drogi na połączeniu z drogą nie będącą drogą publiczną lub na połączeniu drogi z dojazdem do nieruchomości przy drodze; zjazd nie jest skrzyżowaniem (§ 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie - Dz. U. z 1999 r., Nr 43, poz. 430, według stanu na dzień 30 sierpnia 2012 r. i dzień 07 grudnia 2012 r.). Zjazdem publicznym jest natomiast zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym jest prowadzona działalność gospodarcza, a w szczególności do stacji paliw, obiektu gastronomicznego, hotelowego, przemysłowego, handlowego lub magazynowego (§55 ust. 1 pkt 3 w/w rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r.). Ponadto, z akt sprawy nie wynika, aby inwestorka legitymowała się, wydanym w formie decyzji administracyjnej, zezwoleniem Gminy [...]na lokalizację w/w zjazdu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego powyższe przesłanki zostały spełnione na gruncie niniejszej sprawy. Naruszone przepisy są przepisami, których stosowanie nie wymaga przeprowadzenia skomplikowanego procesu wykładni, zaś samo naruszenie jest bezsprzeczne. Ponadto oceniając charakter prawny naruszonych przepisów należy stwierdzić, że są to normy bezwzględnie obowiązujące. W przypadku nie spełnienia ich dyspozycji organ architektoniczno-budowlany obowiązany jest wydać decyzję o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę wywołuje niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno- gospodarcze. Przepisy art. 29 ust. 1 i 3 pkt 2, art. 39 ust. 1 pkt 1 i art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz § 78 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r., winny być restrykcyjnie przestrzegane, gdyż dotyczą m. in. sfery bezpieczeństwa użytkowników dróg. W szczególności podkreślić należy, że zaprojektowanie w ramach przedmiotowej inwestycji tarasu ziemnego i schodów na terenie pasa drogowego (bezpośrednie zejście na jezdnię), jak również nie zaprojektowanie zjazdu na w/w działkę w sposób zgodny z przepisami, zagraża bezpieczeństwu zarówno użytkowników w/w drogi gminnej, jak również klientów planowanego sklepu spożywczego. Po rozpatrzeniu wniosku I G o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2014 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2014 r. stwierdzającą nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., , utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą I G pozwolenia na budowę wolnostojącego sklepu spożywczego z wewnętrznymi instalacjami: wod. - kan., c.o., elektryczną, na działce nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...], oraz poprzedzającej ją w/w decyzji Starosty [...]z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], znak: [...]. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, brak było podstaw do wydania rozstrzygnięcia odmiennego niż zawarte w kwestionowanej decyzji z dnia [...].04.2014r., znak: [...]. Podtrzymując swoje stanowisko z dnia [...] kwietnia 2014 r. stwierdził, że w jego ocenie naruszenia prawa jakimi dotknięte są kwestionowane decyzje wywołują niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno-gospodarcze z uwagi na fakt, iż przepisy art. art. 39 ust. 1 pkt 1 i art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych winny być restrykcyjnie przestrzegane, gdyż dotyczą m. in. sfery bezpieczeństwa użytkowników dróg. W szczególności podkreślić należy, że zaprojektowanie w ramach przedmiotowej inwestycji tarasu ziemnego i schodów na terenie pasa drogowego (bezpośrednie zejście na jezdnię), jak również nie zaprojektowanie zjazdu na w/w działkę w sposób zgodny z przepisami, zagraża bezpieczeństwu zarówno użytkowników w/w drogi gminnej, jak również klientów planowanego sklepu spożywczego. Skargę do Sądu wniosła I G zarzucając zaskarżonej decyzji: 1. Naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.1. art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego z dnia 14.06.1960 r., Dz.U. z 2013, poz. 267 ze zm. (zwana dalej "kpa") poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego polegające na: 1.1.a. nieprzeprowadzeniu dowodu z dokumentu wskazującego, iż inwestycja nie była zaliczona do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco wpływać na środowisko lub znajduje się w obszarze Natura 2000, albowiem jedynie położenie w takim obszarze determinuje bezwzględny obowiązek uzyskania przez inwestora uzgodnienia, wyrażenia zgody lub opinii w zakresie oddziaływania na środowisko, o których mowa w art. 32 ust. 3 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Wojewody [...] z [...].12.2012. 1.1. b. nieprzeprowadzeniu dowodu z dokumentów wskazujących, iż w trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji inwestor występował do właściwych organów o uzgodnienia, zgody i opinię, albowiem art. 43 ust. 2 w związku z art. 38 ust. 3 ustawy o drogach publicznych oraz art. 32 ust. 3 Prawa budowlanego (w brzmieniu z 07.12.2012) przewidywały, iż nie zajęcie stanowiska przez odpowiednie organy uznawane jest jako wyrażenie zgody, 1.2. art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę dowodów poprzez: 1.2. a. błędne przyjęcie, iż planowana inwestycja pn. "Budowa wolnostojącego sklepu spożywczego z wewnętrznymi instalacjami wod.-kan., c.o., elektryczna" zlokalizowanej na działce [...] w miejscowości [...], gmina [...] znajduje się w obszarze oznaczonym w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego jako "[...]" i [...]", podczas gdy z dokumentacji mapowej wynika, iż budynek sklepowy wraz z infrastrukturą znajdują się wyłącznie w obszarze "[...]", 1.2.b błędną ocenę, iż zebrany dotychczas materiał dowodowy wskazuje na braki w dokumentacji, podczas gdy zarówno ustawa o drogach publicznych oraz Prawo budowlane przewidują, iż w określonych przypadkach inwestor nie jest zobowiązany do przedkładania uzyskanych zgód, uzgodnień i opinii, 1.3. art. 15 kpa poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności, albowiem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonej decyzji odnosi się do stanu prawnego Prawa budowlanego na dzień 30.08.2012 r. (s.l, linia 5 od dołu decyzji), podczas gdy zobowiązany był do stosowania przepisów obowiązujących w dniu 07.12.2012 roku. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 2.1. artykułu 32 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię, polegające na przyjęciu, iż pozwolenie na budowę może być wydane jedynie po uzyskaniu przez inwestora, wymaganych przepisami szczególnymi, pozwoleń, uzgodnień lub opinii innych organów, podczas gdy art. 32 ust. 2 cyt. ustawy dopuszcza uznanie braku zajęcia przez organ stanowiska w terminie 14 dni jako brak zastrzeżeń, 2.2. artykułu 43 ust. 1 i 2 w zw. z art. 38 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię polegające na przyjęciu, iż konieczna jest zgoda zarządcy drogi na usytuowanie inwestycji przy drodze gminnej w odległości mniejszej niż 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, podczas gdy niezajęcie stanowiska w terminie 14 dni uznaje się jako wyrażenie zgody, 2.3. artykułu 39 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z par. 50 ust. 4 pkt 4 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] dla Sołectwa [...] poprzez błędne przyjęcie, iż część tarasu ziemnego i schody mogą powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi lub jej urządzeń albo zmniejszać jej trwałość oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowemu, podczas gdy znajdują się one w odległości umożliwiającej swobodne i bezkolizyjne korzystanie z drogi gminnej, Strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].05.2014 r. znak: [...], oraz uchylenie w całości poprzedzającą ją decyzję tegoż samego organu z dnia [...].04.2014 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym warunkiem wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego jest stwierdzenie, że naruszenia te mogły mieć (lub miały) istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie podnieść należy, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań – postępowaniu nieważnościowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 k.p.a. Jak słusznie podkreślił organ administracji - zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie – o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Jak stwierdził WSA w Warszawie w wyroku z dnia 14 maja 2009 r. VII SA/Wa 2068/08 "W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przeważa pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa,, decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji spowodowaną skutkiem naruszenia norm prawnych, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi ono w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Uwzględniając przytoczony wyżej pogląd, Sąd stwierdza, że w stosunku do decyzji Wojewody [...]z [...].12.2012 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...].08.2012 r., nr [...], znak: [...]wystąpiły przesłanki stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. Działka inwestycyjna znajduje się na obszarze oznaczonym w w/w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "[...]" z przeznaczeniem pod tereny zabudowy mieszkaniowej, jednorodzinnej i usługowej; w części obszarze oznaczonym symbolem ,.R1" z przeznaczeniem pod tereny rolne; w części na terenie oznaczonym symbolem ,,R2*' z przeznaczeniem pod tereny rolne z możliwością zalesień oraz w pozostałej części na terenie oznaczonym symbolem "KOD" i "KDL" z przeznaczeniem pod tereny dróg i ulic publicznych (por. pismo Urzędu Gminy [...]z dnia [...].08.2011 r., znak: [...]). Stosownie do § 50 ust. 4 pkt 4 w związku z § 30 pkt 12 w/w miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dla terenów dróg publicznych oznaczonych symbolem KDD, ustala się szerokość 10 m, jako obowiązującą szerokość dróg i ulic w liniach rozgraniczających. W projekcie zagospodarowana terenu zaznaczone i opisane zostały przez projektanta linie rozgraniczające drogi gminnej. Z powyższych dokumentów jednoznacznie wynika, iż część projektowanego tarasu ziemnego oraz projektowane schody, usytuowane zostały poza w/w liną rozgraniczającą (około 3 m) na terenie pasa drogowego drogi publicznej. Niedopuszczalne było zaprojektowanie na terenie pasa drogowego części obiektu budowlanego objętego przedmiotowym pozwoleniem, tj. części tarasu ziemnego i schodów. Stosownie do brzmienia przepisu art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity - Dz. U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 ze zm. według stanu na dzień 30 sierpnia 2012 r. i dzień 7 grudnia 2012 r.) obiekty budowlane przy drogach gminnych, w terenie zabudowy powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni wynoszącej co najmniej 6 m. W niniejszej sprawie projekt nie zachował tego warunku. Wprawdzie od tej zasady określonej w art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wskazującej na minimalne odległości budynku od zewnętrznej krawędzi jezdni, istnieje zgodnie z art. 43 ust. 2 w/w ustawy odstępstwoi , ale , możeono nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi. Takiej zgody inwestor nie uzyskał. Przepis art. 39 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity - Dz. U. z 2007r., Nr 19, poz. 115 ze zm. według stanu na dzień 30.08.2012r. i dzień 07.12.2012r.) zabrania dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, w szczególności zabrania lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. W szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, z zastrzeżeniem ust. 7, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej. Takiego zezwolenia inwestor nie uzyskał. Z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika również, iż z drogi gminnej nr ewid. [...] (stanowiącej własność Gminy [...], która jest również zarządcą w/w drogi gminnej) zaprojektowany został bezpośrednio wjazd na działkę inwestycyjna nr ewid. [...]. Powyższy wjazd nie spełnia w żadnej mierze warunków wynikających z w/w § 78 ust. 2 pkt 1 w/w rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. (ani też warunków dotyczących zjazdu indywidualnego określonych w § 79 w/w rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r.). Ponadto, inwestor nie legitymował się, wydanym w formie decyzji administracyjnej, zezwoleniem Gminy [...]na lokalizację w/w zjazdu. Sąd podzielił pogląd Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja Wojewody [...]z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...]z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], znak: [...], wydane zostały z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, w związku z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. w związku z w/ w przepisami art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych i uchwały Rady Gminy z dnia [...] czerwca 2007 r., Nr [...], art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, art. 29 ust. 1 ustawy o drogach publicznych i § 78 ust. 2 pkt 1 w/w rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r. W ocenie Sądu decyzja o pozwoleniu na budowę wywołuje niemożliwe do zaakceptowania skutki społeczno- gospodarcze. Przepisy art. 29 ust. 1 i 3 pkt 2, art. 39 ust. 1 pkt 1 i art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych oraz § 78 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 02 marca 1999 r., winny być restrykcyjnie przestrzegane, gdyż dotyczą m. in. sfery bezpieczeństwa użytkowników dróg. W szczególności podkreślić należy, że zaprojektowanie w ramach przedmiotowej inwestycji tarasu ziemnego i schodów na terenie pasa drogowego (bezpośrednie zejście na jezdnię), jak również nie zaprojektowanie zjazdu na w/w działkę w sposób zgodny z przepisami, zagraża bezpieczeństwu zarówno użytkowników w/w drogi gminnej, jak również klientów planowanego sklepu spożywczego. Podnoszony w skardze zarzut naruszenia 7 , 77 § 1 i 107 § 3 Kpa poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a także do załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego jest w tej sytuacji bezzasadny. Jak bowiem wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób oczywisty zostały naruszone podstawowe zasady regulujące usytuowanie budynków. I tego rodzaju naruszeń nie mogą usprawiedliwiać żadne okoliczności, a w szczególności podnoszone w skardze, tj. ewentualne koszty postępowania legalizacyjnego, brak sprzeciwu ze strony właściciela działki sąsiedniej. Odnosząc się do podnoszonej w skardze argumentacji pełnomocnika inwestora dot. kwestii braku konieczności uzyskania przez inwestora uzgodnienia i zgody zarządcy drogi na takie usytuowanie inwestycji wskazać należy ,że taki obowiązek wynik wprost z w/w cytowanych przepisów ustawy o drogach publicznych. Reasumując należy twierdzić, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie stwierdził, że decyzja Wojewody [...]z dnia [...] grudnia 2012 r., znak: [...] oraz poprzedzająca ją decyzja Starosty [...]z dnia [...] sierpnia 2012 r., Nr [...], znak: [...], dotknięte są wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.).