VII SA/Wa 152/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak po rozpoznaniu w dniu 15 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. o wznowienie postępowania sądowego zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2004 r. sygn. akt I SA 527/03 postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego Skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2004 r. sygn. akt I SA 527/03 wniósł w dniu 21 stycznia 2009 r. J. W.. Pismem z dnia 26 czerwca 2009 r. Sąd zwrócił się do pełnomocnika skarżącego J. W. – adw. K. S. o ustosunkowanie się do okoliczności wniesienia skargi o wznowienie postępowania w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z dnia 6 lipca 2009 r. pełnomocnik skarżącego wskazała, iż podstawami żądania wznowienia postępowania są: art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z dnia 30 sierpnia 2000 r. – tj. wykrycie nowych okoliczności faktycznych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu oraz art. 272 § 1 w/w ustawy, ponieważ Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. Wskazała, iż został zachowany termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania przewidziany w art. 272 § 2 w/w ustawy i art. 277 w/w ustawy. Podniosła, iż z treści skargi o wznowienie wynika, iż J. W. na początku tego roku, około 5 stycznia 2009 r. dowiedział się o: Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. i jego wytycznych, tezie wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2002 r., II UKN 746/00, OSNP z 2003, nr 21, poz. 521 i wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt: P 23/07. Termin 3 - miesięczny został zachowany, gdyż skarga została złożona w terminie 15 dni od dnia, kiedy J. W. dowiedział się o podstawie wznowienia (m.in. wydanie w/w aktów prawnych i ich treść, błędy w postępowaniu, naruszenie przepisów prawa - orzekanie na podstawie niewłaściwych przepisów prawa, które nie zostały wzięte przez poprzednie instancje, o zasadach orzekania w sprawie choroby zawodowej i sposobów obliczania ubytków słuchu, dowodach, które mogą być brane pod uwagę w trakcie orzekania). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm.) można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Natomiast jak wynika z art. 277 ww. ustawy skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Zgodnie art. 272. § 1 ppsa można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. Natomiast § 2 tegoż artykułu stanowi, iż w sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Sąd zgodnie z art. 280 § 1 ww. ustawy bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W niniejsze sprawie sąd musi odnieść się do dwóch kwestii – czy skarga została wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Pierwsza przesłanką powołaną przez skarżącego jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt: P 23/07 (Dz. U. z dnia 2 lipca 2008 r. Nr 116 poz. 740). Skarżący nie zauważył jednak, iż Trybunał Konstytucyjny w swoim wyroku stwierdził, iż zakwestionowane przepisy tracą moc obowiązująca z upływem 12 miesięcy od dnia ogłoszenia. W tej sprawie był nim dzień 2 lipca 2009 r. Należy więc stwierdzić, iż skarżący nie mógł się powoływać na nie zgodność przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115) z konstytucją, ponieważ w chwili składania skargi tj. w dniu 21 stycznia 2009 r. przepisy te jeszcze obowiązywały i były zgodne przepisami konstytucji. Powoływanie się skarżącego na fakt, iż dowiedział o ww. wyroku około dnia 5 stycznia 2009 r. też nie może być brany pod uwagę bo datą podania jego treści do publicznej wiadomości był dzień publikacji w Dzienniku Ustaw w dniu 2 lipca 2008 r.(Nr 116 poz. 740). Należy także zauważyć, iż sąd rozpatrując sprawę o sygn. akt I SA 527/03 nie stosował przepisów tego rozporządzenia. Skarżący wskazał, iż w dniu 5 stycznia 2009 r. dowiedział się również o treści Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, ta przesłanka też nie może być brana pod uwagę ponieważ skarżący nie może powoływać się na nieznajomość prawa (jest to podstawowa zasada prawa). Zgodnie z tą zasadą, nie można zasłaniać się nieznajomością przepisów prawa. Tzn., iż nikt nie może podnosić, iż zachował się niezgodnie z normą dlatego, że nie wiedział o jej istnieniu. Realizując to zasadę wszystkie akty prawne obowiązujące na terenie państwa polskiego publikuje się w Dzienniku Ustaw lub Monitorze Polskim, aby każdy obywatel mógł się z nimi zapoznać. Treść Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. została podana w Dzienniku Ustaw z dnia 6 grudnia 1983 r. nr 65, poz. 294 (w tym samym dniu ww. rozporządzenie zaczęło obowiązywać). Należy zauważyć, iż przepisy tego rozporządzenia były podstawą rozstrzygnięcia sądu w sprawie o sygn. akt I SA 527/03. Skarżący powołał się także na treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2002 r., II UKN 746/00 (opublikowany w Orzecznictwie Sądu Najwyższego. Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych z 2003 r., nr 21, poz. 521), który nie może być uznane z przesłankę do wznowienia postępowania sądowego ponieważ przepisy ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi takiej przesłanki nie przewidują. Biorąc powyższe pod uwagę należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 280 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z Nr 153, poz. 1270 ze zm.).