VII SA/Wa 1520/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 marca 2021 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2020 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy"), decyzją z [...] czerwca 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. F. (dalej: ,,skarżący’’), od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...] WINB", "organ I instancji") z [...]lutego 2020 r., nr [...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji administracyjnej – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") decyzją z [...] lutego 2015 r., nr [...], zatwierdził projekt budowlany zamienny dla inwestycji rozbudowy, nadbudowy i przebudowy domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, na dom jednorodzinny dwulokalowy w zabudowie bliźniaczej na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. [...]WINB decyzją z [...]marca 2015 r., nr [...], utrzymał w mocy powyższą decyzję. Prawomocnym wyrokiem z 3 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1046/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M. F. na ww. decyzję [...]WINB z [...] marca 2015 r. Sąd stwierdził, że "nie ma podstaw prawnych do twierdzenia, że w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 51 Prawa budowlanego nie można było wydać decyzji zatwierdzającej przedłożony organowi projekt zamienny". [...] WINB (w związku z wnioskiem M. F. z [...] października 2018 r., opartym na przesłance z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.), postanowieniem z [...] lipca 2019 r., nr [...], wznowił postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z [...] marca 2015 r., nr [...]. Następnie decyzją z [...] lutego 2020 r., nr [...], odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej. Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji złożył M. F.. GINB (utrzymując w mocy decyzję organu I instancji), w pierwszej kolejności opisał instytucję wznowienia postępowania. Następnie wskazał, że M. F. wystąpił o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki zawartej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazując, że w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy, nowe okoliczności nieznane organowi w postaci protokołu oględzin obiektu, sporządzonego przez pracownika PINB [...] w dniu [...] września 2018 r. na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Skarżący powołał się na zapis z protokołu, w którym inspektor stwierdził, że "w projekcie budowlanym zamiennym brak opracowania detalu połączenia nowego budynku ze starym - brak przekroju". GINB stwierdził, że orzekając w przedmiotowej sprawie należy skontrolować termin do złożenia podania albowiem zgodnie z art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca, od dnia w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Biorąc pod uwagę ww. protokół, termin na złożenie podania o wznowienie postępowania został przez skarżącego zachowany. Dalej organ odwoławczy podniósł, że [...] WINB (odnosząc się do wskazanej we wniosku M. F. przesłanki wznowienia postępowania), stwierdził, że przedstawiony przez skarżącego nowy dowód w postaci protokołu oględzin z [...] września 2018 r. nie jest dowodem istniejącym w dacie wydania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, a zatem nie wypełnia przesłanki z pkt 5 art. 145 § 1 k.p.a. "Również ustaleń zawartych w tym protokole nie można uznać za nowe okoliczności, a nieistniejące w dacie rozstrzygania sprawy". GINB podkreślił, że w toku postępowania wznowieniowego organ nie dokonuje ponownej oceny zebranego uprzednio w sprawie materiału dowodowego. Granice postępowania wznowieniowego zakreśla strona wskazując, jakie w jej ocenie zaistniały przyczyny uzasadniające wznowienie postępowania. Organ zobowiązany jest więc do zbadania wyłącznie czy te przyczyny zaistniały, a jeżeli tak, jaki wpływ miały na wynik sprawy już raz rozstrzygniętej decyzją ostateczną. W ocenie organu odwoławczego, protokół z kontroli sporządzony po dacie wydania decyzji ostatecznej nie może być uznany za nowy, istotny dla sprawy dowód. Zawarta w nim informacja o okoliczności braku przekroju połączenia nowego budynku z budynkiem istniejącym w projekcie budowlanym zamiennym istniała w dniu wydania decyzji i była znana organowi wydającemu decyzję. Zawarte w protokole z [...] września 2018 r., twierdzenie, że "w projekcie budowlanym zamiennym brak opracowania detalu połączenia nowego budynku ze starym - brak przekroju" nie stanowią nowych istotnych okoliczności faktycznych w sprawie. O istotności nowych okoliczności faktycznych można mówić tylko wtedy, jeżeli mają one wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do istoty odmienna od dotychczasowej. Zatem, zdaniem organu odwoławczego, okoliczność podnoszona przez skarżącego, nie stanowi nowej istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej. W aktach sprawy znajduje się bowiem projekt budowlany zamienny z lipca 2014 r., sporządzony przez mgr inż. T. W. posiadającego uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej wraz z opiniami uzgodnieniami, pozwoleniami. Projekt ten - [...] lipca 2014 r. został przedłożony organowi powiatowemu, a [...] września 2014 r., został uzupełniony o "rzut dachu". PINB [...] decyzją z [...] lutego 2015 r., zatwierdził przedłożony projekt budowlany zamienny, a [...] WINB decyzją z [...] marca 2015 r. utrzymał ją w mocy. Do ww. projektu nie miał zastrzeżeń WSA w Warszawie, czemu dał wyraz w wyroku z 3 listopada 2015 r., sygn. akt VII SA/Wa 1046/15 oddalając skargę M. F. dotyczącą projektu budowlanego zamiennego dla inwestycji rozbudowy, nadbudowy i przebudowy domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, na dom jednorodzinny dwulokalowy w zabudowie bliźniaczej na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...]w [...]. GINB podkreślił, że w ocenie WSA w Warszawie, wykonanie przez inwestora nałożonego na niego obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego zostało przez organy nadzoru budowlanego jednoznacznie wyjaśnione, jak również prawidłowo ocenione w trybie przepisów obowiązującej ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. WSA w Warszawie nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja [...] WINB z [...] marca 2015 r., (utrzymująca w mocy decyzję PINB [...] z [...] lutego 2015 r., którą zatwierdzono projekt budowlany zamienny dla inwestycji rozbudowy, nadbudowy i przebudowy domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, na dom jednorodzinny dwulokalowy w zabudowie bliźniaczej na działce ew. nr [...]z obrębu [...]przy ul. [...] w [...]), została wydana z naruszeniem prawa. Sąd nie miał zastrzeżeń co do przyjętej oceny, że zatwierdzony projekt budowlany zamienny jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Jak również do oceny, że przedłożony projekt budowlany zamienny jest zgodny z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a projekt zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Sąd przyjął więc, że projekt budowlany zamienny jest kompletny. Skarżący natomiast zarzucił, że w ww. projekcie brak opracowania detalu połączenia nowego budynku ze starym - brak przekroju. GINB zaznaczył, że organ I instancji słusznie wskazał, iż w związku z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 poz. 1409), przedłożony projekt spełnia przepisy dotyczące projektu budowlanego, jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia a projektowany obiekt nie koliduje z przepisami techniczno-budowlanymi oraz z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych GINB podniósł, że art. 170 p.p.s.a. wprowadza zasadę, zgodnie z którą moc wiążąca wcześniejszego orzeczenia, w odniesieniu do sądów i organów oznacza, że muszą one przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Innymi słowy, jeżeli w kolejnym postępowaniu pojawia się dana kwestia, nie może ona być już ponownie badana, a tym bardziej ani sąd, ani organ nie może formułować nowych ocen sprzecznych z dotychczasowym stanowiskiem sądu. Dla prawidłowego odczytania treści sentencji konieczne może być kierowanie się treścią uzasadnienia. Sytuacja taka ma miejsce przede wszystkim w procedurze sądowoadministracyjnej. Stąd też, jeżeli strona nie zgadza się z oceną prawną i wskazaniami wyrażonymi w orzeczeniu wojewódzkiego sądu administracyjnego, to powinna kwestionować w odpowiednim środku odwoławczym orzeczenie zawierające ocenę prawną i wskazania, które uważa za niezgodne z prawem. Jeżeli w toku wznowionego postępowania organ ustali, że nie występuje żadna z podstaw wznowienia postępowania, nie przechodzi do merytorycznego rozpoznawania sprawy administracyjnej, nie może bowiem, nawet w przypadku gdy stwierdzi innego rodzaju wadliwość decyzji uchylić jej w tym trybie. Tym samym, po uznaniu, że wskazana przez skarżącego przesłanka nie została spełniona, organ nie może przejść do ponownej merytorycznej oceny postępowania, zakończonego badaną decyzją i nie może odnieść się do zarzutów skarżącego dotyczących prawidłowości rozstrzygnięć. W konsekwencji GINB, powołaną na wstępie decyzją z [...] czerwca 2020 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. M. F., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję GINB z [...]czerwca 2020 r., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji o odmowie uchylenia decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego, w sytuacji gdy w sprawie wystąpiła przesłanka wznowieniowa wskazana w naruszonym przepisie, gdyż projekt budowlany zamienny był niekompletny, wobec braku istotnego elementu w postaci opracowania detalu połączenia nowego budynku z budynkiem istniejącym - braku przekroju, która to okoliczność stanowiła okoliczność nową w rozumieniu naruszonego przepisu i jej wystąpienie winno skutkować uchyleniem decyzji przez organ I instancji, a w przeciwnym razie uchyleniem decyzji organu I instancji przez organ II instancji, nie zaś jej utrzymaniem w mocy; 2) art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z § 8 ust. 3 pkt 2 w zw. z § 9 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 lit. b Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1935), poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w następstwie przyjęcia, iż wyrok WSA w Warszawie z 3 listopada 2015 r., wyjaśnił, że organy nadzoru budowlanego prawidłowo oceniły wykonanie przez inwestora nałożonego na niego obowiązku sporządzenia projektu budowlanego zamiennego, podczas gdy z naruszonych przepisów wynika, że kompletność projektu w zakresie części rysunkowej podlega badaniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, a w realiach niniejszej sprawy projekt zamienny nie posiadał opracowania detalu połączenia nowego budynku z budynkiem istniejącym; 3) art. 7, 77, 80, 85 § 1, 107 § 3 k.p.a., poprzez: a) utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji pomimo uchybień w zakresie postępowania dowodowego wobec braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie z uwagi na nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez skarżącego w piśmie z [...] sierpnia 2019 r., w tym dowodu z oględzin; b) brak wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie; c) brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do dowodów zaoferowanych przez skarżącego w toku postępowania przed organem I instancji oraz braku odniesienia się do zarzutu w tym przedmiocie zawartego w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów. Biorąc powyższe zarzuty pod uwagę M. F. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, rozpoznanie sprawy na rozprawie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, GINB podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można zarzucić naruszenia prawa w stopniu wskazującym na konieczność jej uchylenia. Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja GINB z [...] czerwca 2020 r. utrzymuje w mocy decyzję [...] WINB z [...] lutego 2020 r. wydaną w jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, tj. w trybie wznowienia postępowania administracyjnego. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte którąkolwiek z wad kwalifikowanych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania, w następstwie którego dochodzi do rozstrzygnięcia sprawy już raz rozpatrzonej co do istoty, stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji administracyjnych. Procedura tego nadzwyczajnego trybu określona została przepisami art. 145-152 k.p.a. W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wyróżnia się etap wstępny, w którym wniosek o wznowienie postępowania poddaje się ocenie pod kątem dopuszczalności wznowienia, oraz etap postępowania rozpoznawczego, którego celem jest ustalenie, czy istnieją podstawy wznowienia, a także etap rozstrzygania o losach decyzji zapadłej w postępowaniu, które zostało wznowione. Pierwszy etap postępowania polega na zbadaniu czysto formalnych przesłanek dopuszczalności wznowienia, w tym zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, czy wskazaniu ustawowej podstawy wznowienia. Z kolei w drugim etapie postępowania organ po wznowieniu postępowania wydaje na podstawie art. 151 k.p.a. orzeczenie, którym: (1) odmawia uchylenia dotychczasowej decyzji (postanowienia), gdy ustali, że brak jest podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a.; (2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi wystąpienie podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy; (3) stwierdza wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, gdy wystąpią przesłanki negatywne określone w art. 146 § 1 i 2 wyłączające dopuszczalność uchylenia decyzji w trybie wznowienia postępowania. Katalog przyczyn wznowienia postępowania, wymieniony w art. 145 § 1 k.p.a. ma charakter zamknięty, co oznacza, że wznowienie nie jest dozwolone z jakichkolwiek innych przyczyn niż w nim wskazanych. Wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter zawężający. Wystąpienie tych przesłanek zobowiązuje organ do wznowienia postępowania bez względu na to, czy miały one wpływ na treść decyzji. Stopień, zakres, jak i skutki ewentualnego wpływu określonej przesłanki (wady postępowania) na treść decyzji podlegają bowiem ocenie organu dopiero po wznowieniu postępowania. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy wskazać należy, że po zapoznaniu się z wnioskiem M. F. o wznowienie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego [...] WINB uznając, że zachodzą przesłanki formalne wniosku, postanowieniem z [...] lipca 2019 r., nr [...], wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzją [...] WINB z [...] marca 2015 r. Powyższa ocena dopuszczalności wznowienia postępowania jest prawidłowa. Następnie, [...] WINB decyzją z [...] lutego 2020 r. odmówił - na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. - uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] marca 2015 r. utrzymującej w mocy decyzję PINB z [...] lutego 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany zamienny dla inwestycji rozbudowy, nadbudowy i przebudowy domu jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej, na dom jednorodzinny dwulokalowy w zabudowie bliźniaczej na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...]w [...] oraz nałożył obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. organ, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na mocy art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b. Decyzja o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej może być podjęta po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego i dowodowego, w wyniku którego jednoznacznie można stwierdzić, iż nie istniały określone w k.p.a. podstawy wznowienia postępowania. W przedmiotowej sprawie, skarżący jako podstawę wznowieniową wskazał art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. powołując się na protokół kontroli z [...] września 2018 r., w którym stwierdzono, że w "projekcie zamiennym (dotyczącym wyżej opisanej inwestycji) brak opracowania detalu połączenia nowego budynku ze starym - brak przekroju. Brak zabezpieczenia otworów poziomych w czapce komina przed opadami i odprowadzaną wodą z wyżej połaci budynku [...]." Należy przypomnieć, że przepis ten może mieć zastosowanie, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki. Po pierwsze, ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy, są nowe. Drugą przesłanką jest istnienie "nowych okoliczności faktycznych", "nowych dowodów" w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest, że te "nowe okoliczności faktyczne", "nowe dowody", nie były znane organowi, który wydał decyzję. Aby dana okoliczność (dowód) mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania, musi on istnieć w dacie wydania decyzji ostatecznej. Co za tym idzie nie będą stanowiły takiej podstawy okoliczności lub dowody, które powstały (zostały wytworzone) po ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy. Zdaniem Sądu, słusznie przyjęły organy obu instancji w sprawie, że takim dowodem nie może być ww. protokół kontroli z [...] września 2018 r. Mało tego w orzecznictwie sądowym podkreśla się, że dowodem takim nie może być nawet opinia biegłego sporządzona po wydaniu decyzji. Może ona co najwyżej ujawniać nowe fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Pojęcie nowej okoliczności faktycznej nie jest tożsame z pojęciem nowego dowodu. Dowód musi istnieć w dacie wydania decyzji, aby mógł stanowić podstawę do wznowienia postępowania. Dlatego dokonana przez GINB ocena w tym zakresie jest prawidłowa. Istotne w przedmiotowej sprawie jest także to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocenił decyzję [...] WINB z [...] marca 2015 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego. Jak prawidłowo wskazał GINB Sąd uznał, że zatwierdzony projekt budowlany zamienny jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, jest zgodny z warunkami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a projekt zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe. Związanie podmiotów, o których mowa w tym przepisie polega na związaniu dyspozycją zawartej w wyroku skonkretyzowanej normy prawnej wywiedzionej przez sąd z norm generalnych zawartych w przepisach prawnych. Podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna w odniesieniu do danego podmiotu kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Z tych też względów zasadnie organy uznały, że nie zachodzą podstawy do uznania zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy odmowa uchylenia decyzji ostatecznej wobec prawidłowego uznania braku rzeczywistego spełnienia się wskazanych przesłanek była prawidłowa. W świetle powyższego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie podjęte przez [...] WIMB w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej z [...] marca 2015 r., utrzymane następnie w mocy przez GINB - jest prawidłowe. W konsekwencji zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku albowiem brak było podstaw do uznania, że organ dopuścił się naruszenia powołanych w skardze przepisów. Mając na uwadze powyższe Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a - skargę oddalił jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.