VII SA/Wa 1525/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak – Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak – Nowakowska, Protokolant Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi H. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] ([...]), na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania H. G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] ([...]) stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia [...] ([...]) nakazującej wymianę pokrycia dachowego z azbestocementu na budynku gospodarczo-usługowym zlokalizowanym przy ul. [...] w N. - umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że art. 66 w związku z art. 61 Prawa budowlanego określa krąg podmiotów zobowiązanych do utrzymania obiektu budowlanego we właściwym stanie. Są nimi właściciel lub zarządca obiektu, co oznacza, że właściciele nieruchomości sąsiednich nie mają uprawnień strony w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 66 ww. ustawy (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 04 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 999/06, LEX nr 366267). Z tego względu organ stwierdził, że H. G. nie jest uprawniona do złożenia skutecznego odwołania od decyzji z dnia [...], gdyż nie posiada przymiotu strony postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji PINB w N. z dnia [...]. Jednocześnie organ wyjaśnił, że samo doręczenie decyzji nie przesądza o tym, że adresat staje się stroną postępowania administracyjnego. Skargę na powyższą decyzję do złożyła H.G., wnoszą o uchylenie obu wydanych decyzji i zarzucając: 1) błędne zdefiniowanie interesu strony wynikające z treści art. 28 kpa, 2) naruszenie słusznego interesu strony, 3) naruszenie art. 7 kpa poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia sprawy, 4) naruszenie art. 8 i art. 11 kpa, 5) brak odniesienia do zarzutów podniesionych w odwołaniu od decyzji [...] WINB poprzez pominięcie istotnych dowodów w sprawie mających wpływ na orzeczenie, tj. niekorzystnych skutków dla strony postępowania. Skarżąca podniosła, że stojący w ostrej granicy z jej budynkiem mieszkalnym ww. obiekt ewidentnie narusza jej posiadanie. Wskazała, że część zadaszenia (ok. 20cm) spornego budynku znajduje się na jej nieruchomości, a pokrycie azbestowe w odległości 0,5 m od jej okien (a więc w strefie bezpośredniego szkodliwego oddziaływania). Pokrycie tegoż dachu zostało wykonane w latach 70 – tych i obecnie w wielu miejscach jest wykruszone i zbutwiałe. Zdaniem skarżącej posiada ona przymiot strony, gdyż przeprowadziła ekspertyzę techniczną posadowienia obu budynków, z której wynika, że naruszono jej posiadanie, a więc i prawo własności. Z tego względu, żądanie wydania decyzji o demontażu eternitu z własnej nieruchomości wyczerpuje przesłanki z art. 28 kpa. Tym samym skarżąca wskazała, że ma prawo dochodzenia swoich racji, a sąsiad obowiązek niezakłócania korzystania z jej nieruchomości poprzez wymianę eternitu na materiał dozwolony w budownictwie. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje : Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...], którą organ ten umorzył postępowanie odwoławcze zainicjowane odwołaniem H.G. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stwierdzającej nieważność decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w N. z dnia [...] nakazującej wymianę pokrycia dachowego z azbestocementu na ww. budynku gospodarczo-usługowym. Organ odwoławczy przyjął, że skarżąca nie posiada przymiotu strony w kwestionowaniu ww. decyzji pierwszoinstancyjnej w postępowaniu nieważnościowym i stanowisko to należy podzielić. Wyjaśnić bowiem trzeba, że zgodnie z art. 127 § 1 kpa prawo do wniesienia odwołania służy stronie. W piśmiennictwie przyjmuje się, że prawo do wniesienia odwołania służy nie tylko stronie, która brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, lecz także stronie, która nie brała udziału w tym postępowaniu (E. Iserzon (w:) Komentarz IV, 1970, s. 223; B. Adamiak (w:) Komentarz , 1996, s. 556). Stroną w rozumieniu art. 28 kpa jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Należy mieć jednak na uwadze, że postępowanie w niniejszej sprawie toczyło się w postępowaniu nadzwyczajnym dotyczącym stwierdzenia nieważności ww. decyzji organu powiatowego nakazującej A. N., w trybie art. 66 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wymianę pokrycia dachowego na ww. budynku gospodarczo-usługowym. Wprawdzie postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wydanej na podstawie powołanego wyżej przepisu jest postępowaniem toczącym się w nowej sprawie, nie zmienia to jednak zasadniczego przedmiotu tego postępowania, jakim nadal pozostaje obowiązek doprowadzenia obiektu do użytkowania w sposób niezagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku. W związku z przedstawioną argumentacją – co do zasady - przepis art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego winien mieć również zastosowanie w postępowaniu nadzwyczajnym. Wyjaśnić przy tym trzeba, że przepis ten należy odczytywać w związku z treścią art. 61 Prawa budowlanego, który ściśle określa krąg podmiotów zobowiązanych do określonego w nim utrzymywania i użytkowania obiektów budowlanych wskazując, że podmiotami tymi są tylko właściciel i zarządca obiektu. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej stwierdzić należy, że ustalenia organu odwoławczego są prawidłowe, gdyż skarżąca nie jest właścicielem, ani zarządcą budynku gospodarczo-usługowego zlokalizowanego przy ul. [...] w N. Na koniec, na marginesie tylko dodać trzeba, że zarzuty skargi zgłoszone w zakresie naruszenia art. 144 i 5 Kodeksu cywilnego przez właścicieli spornego obiektu oraz fakt, że część jego zadaszenia wkracza na nieruchomość skarżącej winny być dochodzone przed sądem powszechnym. W przedstawionym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.