VII SA/Wa 1525/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.), Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...] wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na montażu siatki informacyjno-reklamowej na kotwach, na elewacji południowej budynku przy ul. [...] w [...] , dz. ew. nr [...]z obrębu [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewoda [...] wskazał, iż z analizy zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] zgłosiła w dniu [...] grudnia 2014 r. zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu siatki informacyjno-reklamowej na kotwach, na elewacji południowej budynku m.in. w celu informowania o działalności statutowej fundacji współpracy polsko-niemieckiej, na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Prezydent [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia poprzez: 1) opis urządzenia reklamowego w postaci siatki informacyjno-reklamowej o wymiarach 17 m x 17 m oraz opis sposobu montażu urządzenia reklamowego składającego się z konstrukcji wsporczej i siatki informacyjno-reklamowej na południowej elewacji budynku przy ul. [...] w [...] wraz z niezbędnymi rysunkami, sporządzone przez osobę ze stosownymi uprawnieniami, 2) przekrój poziomy elewacji budynku wraz z projektowanym urządzeniem reklamowym, na które składają się: konstrukcja wsporcza, siatka reklamowa i naniesioną granicą działki nr [...] z obrębu [...] , sporządzone przez osobę ze stosownymi uprawnieniami, 3) oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oznaczoną w ewidencji gruntó2w jako działka ew. nr [...] z obrębu [...] , w związku z nadwieszeniem urządzenia reklamowego nad działką sąsiednią, 4) uzgodnienia planowanego montażu siatki z nadrukiem reklamowym na elewacji południowej budynku biurowego przy ul. [...] w [...] z rzeczoznawcą ds. bhp i ppoż (reklamę zakrywającą ściany zewnętrzne należy traktować jako rodzaj okładziny elewacyjnej - § 293 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jaki powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.), 5) pozytywną opinię Wydziału Estetyki Przestrzenie Publicznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego dot. planowanego przedsięwzięcia. Inwestor pismem z dnia 13 lutego 2015 r. dokonał uzupełnienia zgłoszenia. Jednocześnie oświadczył, że inwestycja nie wchodzi na teren działki [...] oraz zakwestionował zasadność żądania opinii Wydziału Estetyki Przestrzenie Publicznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Prezydent [...] działając na podstawie art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia wskazując na nieuzupełnienie zgłoszenia. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Wojewoda [...] wskazał, że wniesienie sprzeciwu było zasadne bowiem inwestor nie uzupełnił zgłoszenia o wskazane poniżej dokumenty. Inwestor nie przedłożył w wyznaczonym terminie: - przekroju poziomego elewacji budynku wraz z projektowanym urządzeniem reklamowym, na które składają się: konstrukcja wsporcza, siatka reklamowa i naniesioną granicą działki nr [...] z obrębu [...] , sporządzone przez osobę ze stosownymi uprawnieniami – o którym mowa w punkcie 2 postanowienia, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oznaczoną w ewidencji gruntów jako działka ew. nr [...] z obrębu [...] , w związku z nadwieszeniem urządzenia reklamowego nad działką sąsiednią - o którym mowa w punkcie 3 postanowienia. Organ odwoławczy zauważył, że wprawdzie inwestor w piśmie z dnia 13 lutego 2015 r. wskazał, że przedkłada "projekt techniczny wraz z opisem sposobu montażu z niezbędnymi rysunkami, sporządzone przez osobę ze stosownymi uprawnieniami, zawierający przekrój poziomy elewacji budynku wraz z projektowanym urządzeniem", jednakże załączony do tego pisma projekt montażu siatki z nadrukiem nie zawiera żadnych rysunków. Podzielił stanowisko organu I instancji, że niewystarczające jest oświadczenie inwestora, że inwestycja nie wchodzi w teren działki [...]. Wskazał na przepis art. 143 Kodeksu cywilnego, z którego wynika, że własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na rozbieżności zawarte w złożonych przez inwestora dokumentach; dokumenty ze zgłoszenia wskazywały wielkość siatki 17 x 17 m, natomiast projekt montażu siatki po uzupełnieniu wskazuje wymiary 16,80 x 19,50 m. Odnosząc się do zarzutów odwołania, Wojewoda [...] przyznał rację skarżącej, że nałożenie obowiązku przedłożenia pozytywnej opinii Wydziału Estetyki Przestrzenie Publicznej Biura Architektury i Planowania Przestrzennego dot. planowanego przedsięwzięcia było niezasadne i nie wynika z żadnego przepisu. Natomiast odnośnie zarzutu co do braku przesłanek do wydania sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego, wskazał, że w przepisie tym określono ustawowe wymogi, jakie powinno spełniać zgłoszenie. Gdy jest ono niekompletne, właściwy organ w drodze postanowienia nakłada na zgłaszającego obowiązek uzupełnienia brakujących dokumentów, a w razie ich nieuzupełnienia – organ wnosi sprzeciw w formie decyzji. Wojewoda [...] nie zgadzając się ze stwierdzeniem organu I instancji, iż "reklamę zakrywającą ściany zewnętrzne należy traktować jako rodzaj okładziny elewacyjnej" wskazał, że pozostaje ono bez wpływu na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy. Zauważył również, że w przedłożonych dokumentach błędnie określono jako budynek "przy ul. [...] ", podczas gdy jest to budynek przy ul. [...] , niemniej nie budzi wątpliwości, co do faktu którego budynku dotyczy zgłoszenie. Skargę na tę decyzję złożyła [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] . Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1. art. 15 k.pa. poprzez pozbawienie skarżącej prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy na skutek dokonania oceny uzupełnienia zgłoszenia jedynie przez organ II instancji, w sytuacji gdy organ I instancji wydając decyzję nie ocenił w ogóle tych dokumentów, a jedynie uznał, że spółka nie dokonała uzupełnienia zgłoszenia, 2. art. 136 k.p.a. w związku z art. 30 ust. 2 Prawa budowalnego poprzez nie wezwanie skarżącej do złożenia wyjaśnień w zakresie przedłożonych wraz z uzupełnieniem zgłoszenia dokumentów, 3. art. 7, 10 oraz 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, pozbawienie strony czynnego udziału na każdym etapie postępowania, co nie mogło skutkować prawidłowym uzasadnieniem decyzji. Podnosząc te zarzuty skarżąca wnosiła o uchylenie na podstawie przepisu art. 145 § 1 lit. c) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. i na podstawie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylenie decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wzruszenie aktu administracyjnego może nastąpić w przypadku, gdy kontrola wykaże, że narusza on przepisy prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (art. 3 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa, zatem skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r., utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lutego 2015 r., wydaną w oparciu o art. 30 ust. 2 1 Prawa budowlanego. W doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że przepisy ustawy – Prawo budowlane nakładają na organ administracji architektoniczno – budowlanej obowiązek wniesienia sprzeciwu w dwóch różnych, wzajemnie wykluczających się sytuacjach. Pierwsza określona została w art. 30 ust. 6 tego prawa i jest to sytuacja, w której organ dokonuje oceny pod względem merytorycznym inwestycji zawartej w prawidłowo, pod względem formalnym, dokonanym zgłoszeniu i uznaje, że zachodzi jedna z przesłanek określonych w tym przepisie. Druga sytuacja to ta, która została określona w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Przepis art. 30 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wskazuje jakie elementy winno zawierać prawidłowo dokonane zgłoszenie. Wskazuje również na obowiązek dołączenia, w zależności od potrzeb, określonych dokumentów w postaci szkiców lub rysunków, a także pozwoleń, opinii czy uzgodnień wymaganych odrębnymi przepisami. Zaś w sytuacji, gdy zgłoszenie zostało dokonane niezgodnie z przepisami, organ ma obowiązek wezwać inwestora do jego uzupełniania, co miało miejsce w niniejszej sprawie, w zakreślonym terminie. Nieuzupełnienie braków przez inwestora nakłada na organ obowiązek wniesienia sprzeciwu. W niniejszej sprawie druga sytuacja miała miejsce. Wniesione zgłoszenie było obarczone brakami, co skutkowało wydaniem przez organ I instancji postanowienia nakładającego obowiązek jego uzupełnienie w zakresie wskazanym w tym postanowieniu. Brak wykonania postanowienia był podstawą wydania sprzeciwu przez organ I instancji. Jak wynika z akt sprawy i co słusznie wskazał organ odwoławczy, w dacie wydania decyzji przez organ Instancji, wpłynęło pismo skarżącej zawierające odpowiedź na postanowienie. Z racji nadania pisma przesyłką pocztową, pismo – uzupełnienie zgłoszenia zostało dokonane w terminie. Zgodnie z art. 15 k.p.a. każda sprawa administracyjna rozpoznana i rozstrzygnięta decyzją organu I instancji podlega w wyniku wniesienia odwołania, przez legitymowany podmiot, ponownemu rozpoznaniu i rozstrzygnięciu przez organ II instancji. Stosownie do zasady ogólnej postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 k.p.a. i doprecyzowanej w art. 127 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego, konsekwentnie do tego ukształtowane jest postępowanie odwoławcze, którego przedmiotem nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. A zatem ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest przede wszystkim ustalić w oparciu o przepis prawa materialnego mającego w sprawie zastosowanie zakres postępowania wyjaśniającego niezbędnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy (załatwienia wniosku), później poddać ocenie materiał dowodowy zebrany i zbadany przez organ I instancji oraz dokonane przez ten organ ustalenia, a następnie usunąć stwierdzone naruszenia prawa materialnego i prawa procesowego, których dopuścił się organ niższej instancji. Stronom zatem przysługuje prawo do dwukrotnego merytorycznego rozpatrzenia jej sprawy, a organ odwoławczy winien zatem wnikliwie rozpoznać sprawę w sytuacji gdy złożono od decyzji I instancji odwołanie. Obowiązkiem organu odwoławczego jest także ustosunkowanie się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu tak w sensie pozytywnym jak i negatywnym tj. wskazanie odwołującej się stronie dokonanej przez organ odwoławczy prawnej oceny podnoszonych w odwołaniu zarzutów. Zgodnie z powyższymi zasadami postąpił Wojewoda [...] , oceniając cały zgromadzony materiał, dokonując również oceny uzupełnienia zgłoszenia i słusznie uznając, że wprawdzie uzupełnienie wpłynęło w terminie ale z racji niewykonania w całości postanowienia sprzeciw jest zasadny co uzasadniało utrzymanie w mocy decyzję organu I instancji. Należy mieć na uwadze, na co trafnie zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę, że organy administracji architektoniczno-budowlanej ograniczone są czasowo do wydania decyzji sprzeciwu i po upływie 30 dni od dnia doręczenia im zgłoszenia, tracą kompetencję do jego wniesienia (art. 30 ust. 5 Prawa budowalnego). Niewątpliwie termin wskazany w art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane jest terminem prawa materialnego i jako taki nie może zostać przerwany, skrócony ani wydłużony. W ocenie Sądu, organ odwoławczy, ponownie rozpatrując sprawę zgłoszenia wraz z jego uzupełnieniem, w tym wyjaśnieniami inwestora, prawidłowo uznał, że brak uzupełnienia zgłoszenia o przekrój poziomy elewacji budynku wraz z projektowanym urządzeniem reklamowym, w sytuacji gdy ściana, na której miała być zamontowana przedmiotowa siatka informacyjno-reklamowa znajduje się w ostrej granicy działki a z dokumentacji wynika, że ma być ona zamontowana w odległości 50 cm od jej lica, wskazuje na możliwość jej nadwieszenia nad działką sąsiednią, co uzasadnia wniesienie sprzeciwu. Okolicznością niesporną jest, że zgłoszenie sprzeciwu przez organ architektoniczno – budowlany nastąpiło w terminie określonym w art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego. Gdy chodzi o zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a. w aspekcie pozbawienia skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, Sąd zauważa, że zarzut naruszenia przepisów procesowych tylko wtedy mógłby odnieść skutek w postaci uwzględnienia skargi, gdyby to naruszenie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Jak wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. zarzut naruszenia przepisów postępowania jest skuteczny wyłącznie wówczas, gdy zarzucane i stwierdzone naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oznacza to, że dla uchylenia na tej podstawie prawnej decyzji niezbędne jest wykazanie, że gdyby naruszenie prawa procesowego nie wystąpiło to, mogłaby zapaść inna decyzja. Skarżąca tego nie wykazała. Konkludując, organ odwoławczy prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, nie uchybiając przy tym naczelnym zasadom procesu administracyjnego wyrażonym w art. 7, 15 i 77 k.p.a. a swoje rozstrzygnięcie uzasadnił według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.