VII SA/Wa 1527/13

Dnia 17 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 17 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T.Z. o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nakazującej T.Z. rozbiórkę budynku mieszkalnego oraz utrzymującej ją w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2013 r. w sprawie ze skargi T.Z. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2013 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu pierwszej instancji dotyczącego umorzenia opłaty legalizacyjnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2013 r. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga T.Z. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2013 r. znak: [...]. Powyższą decyzją organ uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. znak [...], którą organ ten odmówił całkowitego i częściowego umorzenia opłaty legalizacyjnej nałożonej na T.Z. za samowolną realizację budynku mieszkalnego. W piśmie z dnia 24 września 2013 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nakazującej T.Z. rozbiórkę budynku mieszkalnego oraz utrzymującej ją w mocy decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2013 r. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że naprawdę nie ma pieniędzy na legalizację domu, który tylko odbudował po spaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z konstrukcji powyższego przepisu wyłaniają się przede wszystkim dwie podstawowe dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zasady. Po pierwsze, postępowanie w sprawie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem prowadzonym na wniosek skarżącego, a więc Sąd nie jest uprawniony do działania z urzędu, a jedynie w zakresie, na jaki wskazuje skarżący w treści tego wniosku. Nie jest dopuszczalna, zatem samodzielna konkretyzacja rzeczywistej woli autora wniosku przez Sąd. Po drugie, postępowanie to dotyczy, co do zasady możliwości wstrzymania zaskarżonej do sądu decyzji, co nie wyklucza jednak możliwości wstrzymania również i innych aktów wydanych w granicach tej samej sprawy. Wskazuje na to wyraźnie ww. przepis, zgodnie z którym sąd może wstrzymać na wniosek skarżącego akty lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu. Dopiero, więc gdy zaistnieją podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, sąd może, na podstawie art. 61 § 3 zdanie ostatnie p.p.s.a. wstrzymać wykonanie także decyzji wydanych w innych postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Nie jest możliwe wstrzymanie wykonania decyzji wydanej w innym postępowaniu w granicach tej samej sprawy, nie jest również możliwe wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, jeżeli z uwagi na brak wniosku skarżących, sąd nie może wpierw wstrzymać wykonania zaskarżonej decyzji organu II instancji (vide postanowienie Naczelnego Sadu Administracyjnego z 11 stycznia 2011r., sygn. akt II OSK 1835/10). W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącego nie może być uwzględniony z tego względu, że skarżący w ogóle nie wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący zaskarżył do sądu decyzje wydane w postępowaniu o umorzenie opłaty legalizacyjne. Wnioskiem o wstrzymanie wykonania skarżący objął zaś wyłącznie decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nakazującą T.Z. rozbiórkę samowolni wybudowanego budynku mieszkalnego oraz utrzymującą ją w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] września 2013 r., a więc decyzje wydane w innym postępowaniu w stosunku do postępowania, w którym została wydana zaskarżona do Sądu decyzja. Dodatkowo należy podkreślić, że nawet w przypadku złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji o umorzeniu postępowania organu pierwszej instancji dotyczącego umorzenia opłaty legalizacyjnej nie wywoła on żądanego skutku ponieważ decyzja o umorzeniu postępowania prowadzonego w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie nadaje się do wykonania i nie wymaga wykonania. Decyzje wydane w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie dotyczą bowiem ani nałożenia obowiązku uiszczenia opłaty, ani stwierdzenia istnienia takiego obowiązku. Opłata legalizacyjna nie podlega bowiem przymusowemu ściągnięciu w trybie egzekucji, a jej nieuiszczenie oznacza po prostu rezygnację z legalizacji samowoli budowlanej. A zatem, orzeczenie wydane w przedmiocie opłaty legalizacyjnej nie podlega wykonaniu (a zatem również wstrzymaniu) w rozumieniu powołanego wyżej przepisu, gdyż orzeka ono wyłącznie o wysokości tej opłaty i nie jest źródłem obowiązku podlegającego przymusowej realizacji. Mając na względzie powyższe, w ocenie Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nakazujących rozbiórkę nie zasługuje na uwzględnienie. Z wymienionych powodów, na podstawie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.