VII SA/Wa 1527/13

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła- Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 czerwca 2014 r. po rozpoznaniu wniosku T. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi T. Z. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] maja 2013 r., znak:[...] w przedmiocie umorzenia postępowania organu pierwszej instancji postanawia: przyznać T. Z. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 29 maja 2014r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynął formularz PPF wniosku o przyznanie prawa pomocy T. Z. w których wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. We wniosku przedstawił swoją sytuację finansową, majątkową i życiową. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 245 § 3 p.p.s.a. Podkreślić należy, że prawo pomocy jest instytucją wyjątkową, stanowiącą odstępstwo od ogólnej zasady odpłatności postępowania wyrażonej w art. 199 p.p.s.a. Może być więc przyznane jedynie wtedy, gdy strona nie posiada żadnych możliwości finansowych zapłaty kosztów sądowych bądź też zapłata przez nią kosztów związanych z postępowaniem sądowym spowodowałaby utratę płynności finansowej i mogłaby przyczynić się do uszczerbku w koniecznym utrzymaniu wnioskodawcy i jego rodziny. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie mając na względzie dane przedstawione w formularzu uznano, iż wnioskodawca wykazał w nim, że spełnia ustawowe przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z uzupełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe wraz z żoną. Podał, że wspólnie utrzymują się z dochodów w wysokości ok. 2.320,00 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się wynagrodzenie wnioskodawcy z tytułu emerytury + renty wypadkowej w wysokości 1.540 złotych oraz wynagrodzenie małżonki z tytułu renty inwalidzkiej w wysokości 780,00 złotych. Wnioskodawca podał, że posiada dom o pow. 64 m². Oświadczył, że nie posiada oszczędności pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wskazał, że z uzyskiwanych dochodów ponoszą z małżonką stałe opłaty tj. opłatę za energię, opłatę za wodę, gaz, telefony, opał, podatek od nieruchomości – łącznie ok. 700,00 złotych miesięcznie. Oprócz stałych opłat wnioskodawca zaznaczył, że ponosi wydatki na zakup lekarstw i konsultacji lekarskich w wysokości ok. 400-500 złotych dla siebie, natomiast dla małżonki w wysokości ok. 100- 200 złotych miesięcznie. Wnioskodawca podniósł, że pozostała kwota jaka im pozostaje nie wystarcza na zaspokojenie pozostałych potrzeb życiowych takich jak; wyżywienie, ubranie, czy środki higieniczne. Z uzasadnienia wniosku wynika, że wnioskodawca wraz z żoną są osobami schorowanym. Dodać należy, iż do skargi załączono kserokopię kart informacyjnych leczenia szpitalnego wnioskodawcy z których wynika, że choruje na poważne choroby, co niewątpliwie wiąże się z ponoszeniem znacznych kosztów na leki i leczenie. Mając na względzie powyższe dane uznano, że wnioskodawca kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie tj. zwolnienia od kosztów sądowych. Dochody z jakich utrzymuje się wnioskodawca wraz z żoną są niewielkie, wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Stwierdzono zatem, że sytuacja materialna wnioskodawcy w jakiej się znajduje, nie pozwala mu na ponoszenie kosztów sądowych bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu dla siebie i małżonki. Z powyższych względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.