VII SA/Wa 1528/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Jarecka (spr.), , Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędzia WSA Iwona Szymanowicz - Nowak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 maja 2017 r. sprawy ze skargi M. K. i R.K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. znak: [...] w przedmiocie sprostowania postanowienia I. uchyla zaskarżone postanowienie, poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji oraz postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...]; II. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz M. K. i R. K. kwotę 614 (sześćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 263 ze zm.), w wyniku rozpoznania zażalenia J.G., uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] w części dotyczącej sprostowania postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. znak [...] w zakresie rozstrzygnięcia: "w wierszu siedemnastym zamiast "[...] lutego 2016 r." powinien znajdować się zapis "[...] lutego 2015 r.", w wierszu dziewiętnastym zamiast "[...] marca 2015 r.", powinien znajdować się zapis "[...] marca 2016 r.", a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił M. K. i R. K. pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowę wiaty przy budynku mieszkalnym oraz budowę tarasu zlokalizowanych na działce nr [...] przy ul. [...] w miejscowości O.. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Starosta [...], działając na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej ww. decyzją Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. o pozwoleniu na budowę. Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2015 r. Starosta [...], powołując art. 113 § 1 k.p.a, sprostował oczywistą omyłkę pisarską w ww. postanowieniu z dnia [...] sierpnia 2015 r. wskazując, że zamiast wyrazów znajdujących się na stronie pierwszej w wierszu piętnastym "wznawiam z urzędu postępowanie" powinno znajdować się następujące stwierdzenie "wznawiam na żądanie stron M. i J. G. postępowanie". W wyniku rozpoznania zażalenia J. G. na powyższe postanowienie Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 144 k.p.a., umorzył postępowanie zażaleniowe. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w treści własnego postanowienia z dnia [...] marca 2016 r. w ten sposób, że na stronie drugiej postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. (w części uzasadnienia) w wierszu piątym zamiast: "[...] lutego 2016 r." powinien znajdować się zapis "[...] marca 2015 r.". Organ wskazał, że oznaczenie daty wydanej przez Wojewodę [...] decyzji kasacyjnej było wynikiem omyłki psiarskiej, albowiem prawidłową datą tejże decyzji był dzień [...] marca 2015 r. Kolejnym postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. Wojewoda [...], działając na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostował oczywista omyłkę pisarską w treści wcześniejszego postanowienia z dnia [...] marca 2016 r. w ten sposób, że na stronie pierwszej postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. w wierszu siedemnastym zamiast "[...] lutego 2016 r." powinien znajdować się zapis "[...] lutego 2015 r.", w wierszu dziewiętnastym zamiast "[...] marca 2015 r." powinien znajdować się zapis "[...] marca 2016 r., w wierszu dwudziestym pierwszym skreślić należało zapis "2015 roku", a w wierszu trzydziestym szóstym zamiast "[...] marca 2015 r." powinien znajdować się zapis "[...] marca 2016 r." Organ odwołując się do treści art. 113 § 1 k.p.a., wskazał, że przedmiotowe sprostowanie nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, nie prowadzi do jego zmiany, co wynika z treści samego postanowienia, jak również znajduje odzwierciedlenie w aktach sprawy. Na powyższe postanowienie Wojewody [...] zażalenie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł J.G.. W wyniku rozpoznania ww. zażalenia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2016 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. w części dotyczącej sprostowania postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. w zakresie rozstrzygnięcia: "w wierszu siedemnastym zamiast "[...] lutego 2016 r." powinien znajdować się zapis "[...] lutego 2015 r.", w wierszu dziewiętnastym zamiast "[...] marca 2015 r.", powinien znajdować się zapis "[...] marca 2016 r.", a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uzasadniając swoje rozstrzygnięcie nie podzielił stanowiska organu I instancji i uznał, że w rozpatrywanej sprawie błędu w treści wiersza siedemnastego i dziewiętnastego postanowienia z [...] marca 2016 r. nie można było usunąć, stosując tryb sprostowania określony w art. 113 § 1 k.p.a. Działanie Wojewody [...] polegające na "sprostowaniu" błędu w treści wiersza siedemnastego i dziewiętnastego postanowienia z [...] marca 2016 r. istotnie zmieniło treść rozstrzygnięcia postanowienia z [...] marca 2016 r. Sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej nie może zmierzać do zmiany lub uzupełnienia przedmiotu rozstrzygnięcia. Organ administracji publicznej, który wydał rozstrzygnięcie, jest nim związany od chwili jego doręczenia lub ogłoszenia (art. 110 k.p.a.). Wadliwe ostateczne rozstrzygnięcie może zostać wzruszone tylko w drodze skargi do sądu administracyjnego lub nadzwyczajnych środków prawnych, a nie w drodze sprostowania. Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przyjął, że zaskarżone postanowienie w pozostałej części odpowiada prawu, gdyż skreślenie w wierszu dwudziestym pierwszym postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. zapisu "2015 roku" oraz sprostowanie w wierszu trzydziestym szóstym tego postanowienia zapisu "[...] marca 2015 r." na "[...] marca 2016 r." mieści się w granicach instytucji określonej w art. 113 § 1 k.p.a. W odniesieniu do sformułowanego w zażaleniu zarzutu co do tego, że w doręczonym J. G. postanowieniu podlegające sprostowaniu zapisy umieszczone są w innych numerach wierszy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że sprostowaniu podlega "papierowa wersja" postanowienia tj. oryginał znajdujący się w aktach sprawy, a okoliczność, że postanowienie otrzymane przez skarżącego w formie dokumentu elektronicznego ma inny układ wynikać może z technicznych ustawień programu służącego do przesyłania rozstrzygnięć organu administracji publicznej w formie dokumentu elektronicznego i nie wpływa na treść tego rozstrzygnięcia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. w części, w jakiej organ uchylił postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. złożyli R. K. i M. K., wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucili naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez błędne uchylenie w części zaskarżonego postanowienia, a w pozostałej części utrzymanie go w mocy, podczas gdy należało utrzymać w mocy w całości zaskarżone postanowienie; - art. 113 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ II instancji, że zaistniałego błędu nie można było usunąć, stosując tryb sprostowania z uwagi na to, że błąd był istotny, podczas gdy użyty przez Wojewodę [...] w postanowieniu z dnia [...] marca 2016 r. tryb sprostowania w drodze postanowienia był adekwatny oraz właściwy do zaistniałego błędu pisarskiego, a zaistniały błąd pisarski nie był istotny; - art. 111 § 1 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez przyjęcie przez organ II instancji, że sprostowanie oczywistej omyłki w trybie postanowienia nie może zmierzać do zmiany lub uzupełnienia przedmiotu rozstrzygnięcia, podczas gdy organ administracji publicznej, który wydał postanowienie może je uzupełnić lub sprostować z urzędu w zakresie co do rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że dopuszczalność stosowania art. 113 § 1 k.p.a. dokonuje się na podstawie oceny istotności wady decyzji administracyjnej (postanowienia). Różnica pomiędzy błędami pisarskimi a innymi oczywistymi omyłkami widoczna jest w ich przejawach, natomiast nie ma istotnego znaczenia formalnoprawnego. Zdaniem skarżących, organ II instancji błędnie przyjął, że sprostowany przez Wojewodę [...] błąd pisarski we własnym postanowieniu z dnia [...] marca 2016 r., polegający na zmianie dat aktów normatywnych, był istotny. Uzasadniając swoje stanowisko skarżący przytoczyli szereg orzeczeń sądów administracyjnych, w których wskazuje się, że zmiana daty oraz dopisanie daty i znaku postanowienia nie jest błędem istotnym. W ocenie skarżących, organ II instancji również błędnie przyjął, że sprostowanie oczywistej omyłki w trybie postanowienia nie może zmierzać do zmiany lub uzupełnienia przedmiotu rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżących art. 111 § 1 k.p.a. dopuszcza możliwość zmiany, uzupełnienia lub sprostowania rozstrzygnięcia postanowienia - przez organ administracji publicznej, który je wydał. Nadto skarżący podnoszą, że w treści uzasadnienia zaskarżonego rozstrzygnięcia dostrzegają wewnętrzną sprzeczność, albowiem organ II instancji w odniesieniu do jednego zapisu stanął na stanowisku, że sprostowanie błędu pisarskiego polegającego na błędnym wpisaniu daty danego aktu administracyjnego stanowi błąd istotny, a w odniesieniu do dalszej części rozstrzygnięcia, która także dotyczyła sprostowania daty, uznano, że odpowiada ona prawu. Powyższe, zdaniem skarżących powinno skutkować uznaniem "a simili" , że skoro sprostowany błąd pisarki polegający na niewłaściwym wpisaniu daty w treści uzasadnienia postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. stanowił błąd nieistotny, to również tym bardziej błąd nieistotny stanowiła błędna data zawarta w rozstrzygnięciu postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga R. K. i M. K. jest zasadna, niemniej uchylenie zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. następuje z innych przyczyn aniżeli te, które zostały wskazane w złożonej skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że przedmiotem kontroli Sąd uczynił zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w pełnym zakresie, nie zawężając kontroli sądowej legalności zaskarżonego aktu, jak tego domagali się skarżący wyłącznie do tej części rozstrzygnięcia, którą organ uchylił część postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie granicami rozpoznania objęta została zgodność zastosowania przez organ administracji publicznej procesowej instytucji sprostowania postanowienia, o której mowa w art. 113 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie instytucja ta znalazła zastosowanie w celu sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...]marca 2016 r. Sąd orzekający w sprawie uznał zatem, iż granice rozpoznawanej sprawy zakreśla przedmiot postępowania jakim jest rozstrzygnięcie o sprostowaniu omyłki pisarskiej w postanowieniu z dnia [...] marca 2015 r. Powyższe skutkowało poddaniem pełnej kontroli Sądu nie tylko zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, lecz także na zasadzie art. 135 p.p.s.a. pozostałych aktów dotyczących sprostowania wydanych w granicach rozpoznawanej sprawy. Analizując zaskarżone rozstrzygnięcie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Wojewódzki Sąd Administracyjny zauważa, że postanowieniem tym organ na podstawie odpowiedniego stosowania art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł o uchyleniu punktów 1-2 sentencji postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., a w odniesieniu do rozstrzygnięcia mieszczącego się w punktach 3-4 utrzymał je w mocy (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.). Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w sprawie taka formuła rozstrzygnięcia była konieczna, albowiem punkty 1-2 sentencji postanowienia z dnia [...] marca 2016 r. wykraczały poza granice instytucji sprostowania, gdyż ingerowały w istotę rozstrzygnięcia postanowienia z [...] marca 2016 r. Pozostała część rozstrzygnięcia (punkty 3-4) spod tego uchybienia była wolna. Tak sformułowane stanowisko Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę podziela jednak tylko częściowo. Zgodzić się należy z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że rozstrzygnięcie wydane przez Wojewodę [...] oznaczone jako punkty 1 i 2 było wadliwe i trafnie zostało wyeliminowane przez organ odwoławczy. Artykuł 113 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach. Przez oczywistą omyłkę należy rozumieć błąd polegający na tym, że w decyzji (postanowieniu) przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów czy też omyłkę pisarską zostało wyrażone coś, co w sposób oczywisty i widoczny jest sprzeczne z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez organ. W dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi jednocześnie wątpliwości, że w powyższym trybie mogą być eliminowane wyłącznie tzw. wady nieistotne decyzji (postanowienia), a więc takie zaistniałe w tym akcie wadliwości, które nie prowadzą do merytorycznej zmiany orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2015 r. sygn. II OSK 931/14; wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2015 r. sygn. II OSK 913/14; wyrok NSA z dnia 8 października 2014 r. sygn. II OSK 777/13). W tej formie nie jest zatem dopuszczalna taka ingerencja w treść decyzji administracyjnej lub postanowienia, która – co do zasady – mogłaby przyczynić się do zmiany ich rozstrzygnięcia merytorycznego. Tej ostatniej kwestii skarżący przy wykładni art. 113 § 1 k.p.a. nie dostrzegli, albowiem nie zwrócili uwagi na to, że sprostowanie objęte punktami 1-2 postanowienia z dnia [...]marca 2016 r. dotyczy właśnie zmiany brzmienia sentencji postanowienia z dnia [...]marca 206 r. i swoim przedmiotem prowadzi do istotnej zmiany rozstrzygnięcia zawartego w ostatecznym postanowieniu Wojewody [...]. Tym samym stanowi formę, jak wcześniej to zostało wskazane, niedopuszczalnej ingerencji organu w treść wydanego rozstrzygnięcia. Należy przypomnieć, że wydawane przez organ prowadzący postępowanie postanowienia, zgodnie z art. 123 § 2 k.p.a. są aktami władczymi o charakterze procesowym, podjętymi z zachowaniem odpowiedniej formy i nieodwoływalnymi. Ta ostatnia cecha wiąże się z tym, że postanowienie, wywołując właściwe ze względu na swoją treść skutki prawne, może zostać wzruszone wyłącznie w sposób określony prawem. Rozstrzygnięcie zamieszczone w postanowieniu nie może zostać dowolnie zmodyfikowane przez organ procesowy. Z tego względu przyznać należy rację Głównemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego, gdy wskazał, że dwa pierwsze punkty sentencji postanowienia z dnia [...] marca 2016 r. w sposób oczywisty wykraczały poza granice instytucji sprostowania, ponieważ prowadziły do zmiany rozstrzygnięcia tego postanowienia, do czego organ w tym trybie nie był upoważniony. Oczywistość samego błędu i trywialność powodów, które decydowały o pomyleniu przez organ daty wydania przez Wojewodę [...] decyzji wznowieniowej nie ma w tym przypadku znaczenia, jeżeli się zważy, że określenie fragmentu postanowienia, który podlegał sprostowaniu i wskazanie jego poprawnego nowego brzmienia dotyczyło jego rozstrzygnięcia, a zatem elementu konstytutywnego postanowienia, o którym mowa w art. 113 § 1 k.p.a. Ta część postanowienia ma dlatego postać wiążącą i jej zmiana dyktowana dostrzeżeniem w niej błędu, jeżeli nie zostanie złożone przez żadną ze stron zażalenie, może nastąpić wyłącznie poprzez wszczęcie przez organ do tego uprawniony postępowania nadzwyczajnego. Obarczone zarzutem nieadekwatności są z tego względu szeroko przytaczane w skardze poglądy judykatury, które mają wskazywać, że zmiana błędnej daty nie może być uznana za zmianę istotną, skoro zapatrywanie to zupełnie pomija fakt, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy ścisłemu rozróżnieniu powinna podlegać kwestia dopuszczalności sprostowania błędnie przywoływanej w postanowieniu daty innej decyzji oraz całkowicie odmienna kategorialnie zmiana rozstrzygnięcia postanowienia w zakresie sprostowanej zmiany daty. W kontekście przytaczanej w skardze argumentacji skarżący, jak się wydaje, zdają się nie zauważać również różnicy w konstrukcji sprostowania decyzji lub postanowienia oraz uzupełnienia rozstrzygnięć zawartych w tychże aktach, jak również odrębności jaka zachodzi pomiędzy sprostowaniem, o którym mowa w art. 113 § 1 k.p.a. a sprostowaniem, do którego nawiązuje ustawodawca w art. 111 § 1 i 1a k.p.a. Przyznanie organowi, który wydał postanowienie uprawnienia do jego uzupełnienia wynika z uznania, że poprawne rozstrzygnięcie powinno być kompletne, co oznacza, że organ powinien załatwić całą sprawę co do istoty. Uprawnienia tego nie można odnosić do sprostowania postanowienia, gdyż przy uzupełnieniu postanowienia, inaczej niż ma to miejsce w trybie rektyfikacyjnym, organ orzeka w granicach dotąd nierozstrzygniętych. Z kolei przewidziane w art. 111 § 1 i 1a w zw. z art. 126 k.p.a. sprostowanie postanowienia dotyczy wyłącznie sprostowania zamieszczonego w tym akcie pouczenia co do prawa zażalenia, wniesienia w stosunku do postanowienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego. Tym samym przepis ten wyraźnie wyłącza możliwość sprostowania przez organ wydanego postanowienia w zakresie zamieszczonego w nim rozstrzygnięcia. Wskazane powyżej powody stanowią o niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, gdyż w zaskarżonym postanowieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo orzekł o uchyleniu tej części rozstrzygnięcia, które, naruszając normę art. 113 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., prowadziło do niedopuszczalnej zmiany postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. Powyższa ocena nie prowadziła jednak do oddalenia przez Sąd skargi (art. 151 p.p.s.a.). Powodem tego jest dostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny niezwiązany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) wadliwości w kontrolowanym postanowieniu z dnia [...] maja 2016 r., która wynika z błędnego orzeczenia w nim o utrzymaniu w mocy pozostałej części rozstrzygnięcia zawartego w kontrolowanym postanowieniu z dnia [...] marca 2016 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w toku postępowania zażaleniowego, jak się wydaje, ocenił formalną dopuszczalność sprostowania postanowienia z dnia [...] marca 2016 r., nieuwzględniając jednak funkcjonalnych związków zachodzących pomiędzy zmienianymi fragmentami tego postanowienia. Należy bowiem zauważyć, że utrzymanie w mocy sprostowania w zakresie punktów 3 i 4 - przy ostatecznym wyeliminowaniu z treści postanowienia z dnia [...] marca 2016 r. zmian wskazanych w punktach 1 i 2 – prowadziło do powstania rozdźwięku rozumianego jako treściowa sprzeczność pomiędzy przywróconym starym brzmieniem rozstrzygnięcia postanowienia a jego dalszą zmienioną częścią (uzasadnieniem faktycznym i prawnym). Uwaga ta dotyczy punktu 4 postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. Jeżeli zatem Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zdecydował o uchyleniu tej części postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., która zmieniała sentencję postanowienia z dnia [...] marca 2016 r., to nie było podstaw, by nowe brzmienie nadawać temu fragmentowi uzasadnienia postanowienia (z dnia [...] marca 2016 r.), które uzasadniało wydanie rozstrzygnięcia sprostowującego. Ma to związek z uznaniem, że uzasadnienie postanowienia pełni rolę akcesoryjną i służebną względem zawartego w tym akcie rozstrzygnięcia, stąd dzieli z nim swój byt. Niedostrzeżenie powyższej zależności prowadziło na gruncie niniejszej sprawy do powstania w treści postanowienia z dnia [...] marca 2016 r. oczywistej sprzeczności wyrażającej się w tym, że w wyniku wydania zaskarżonego postanowienia postanowienie z [...] marca 2016 r. w swoim rozstrzygnięciu stwierdzało, że poprawne brzmienie (wiersza piątego strony drugiej postanowienia z dnia [...] marca 2016 r.) powinno wskazywać datę [...] marca 2015 r., podczas gdy część uzasadniająca takie stwierdzenie podawała informację zgoła inną, albowiem akcentującą, że poprawną datą decyzji kasacyjnej pozostaje data [...] marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny poza swoimi rozważaniami pozostawia w tym miejscu samą skuteczność wskazywanej wyżej zmiany części wiersza piątego na stronie drugiej postanowienia z dnia [...] marca 2016 r., uwzględniając, że to w wierszu szóstym a nie piątym zawarty jest sprostowywany fragment, wobec czego orzeczenie o sprostowaniu wiersza piątego w zakładany przez organ sposób było prawnie niewykonalne. W powyższych warunkach Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, rozpatrując zażalenie J. G. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., powinien kontrolowany akt jako wydany z istotnym naruszeniem prawa uchylić w całości, obejmując wszystkie zawarte w nim rozstrzygnięcia cząstkowe w przedmiocie sprostowania normą art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Odstąpienie przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego od nadania zaskarżonemu postanowieniu takiego kierunku orzeczenia stanowiło naruszenie prawa procesowego mające wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt1 lit. c p.p.s.a.), co prowadziło do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Stosownie do art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Korzystając z powyższej kompetencji, Wojewódzki Sąd Administracyjny, uchylając zaskarżone postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, orzekł jednocześnie o uchyleniu postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., jak też poprzedzającego go postanowienia tego organu z dnia [...] marca 2016 r. Objęcie orzeczeniem tego ostatniego postanowienia wynikało z uznania, że jako akt administracyjny, który podlegał sprostowaniu kontrolowanym postanowieniem, został podjęty przez Wojewodę [...] w odrębnym postępowaniu, niemniej pozostającym w graniach kontrolowanej przez Sąd sprawy. Jego uchylenie należało uznać za niezbędne do załatwienia skargi z powodu wyżej wskazywanych wad procesowych obarczających to postanowienie. Uwzględniając, że wyeliminowanie postanowień Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. oraz z dnia [...] marca 2016 r. czyni kwestię prawidłowości brzmienia postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. umarzającego postępowanie zażaleniowe od postanowienia Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. w przedmiocie sprostowania postanowienia tego organu z dnia [...] sierpnia 2015 r. w dalszym ciągu procesowo otwartą, organy administracji orzekające w sprawie powinny rozważyć jego zmianę w celu dostosowania treści postanowienia do stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Zmiana brzmienia postanowienia w zakresie wskazanej w jego uzasadnieniu daty wydania decyzji może stanowić przedmiot postępowania rektyfikacyjnego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ nadzoru powinien jednakże uprzednio ocenić, czy tryb ten nie powinien zostać uzupełniony o zainicjowane z urzędu postępowanie nadzwyczajne nakierowane na inne istotne uchybienia, które mogą obarczać wskazane postanowienie. W granicach wskazań co do dalszego postępowania, o których mowa w art. 141 § 4 w zw. z art. 135 p.p.s.a., Sąd zwraca uwagę, że dostrzegana zarówno przez Wojewodę [...], jak i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w toku postępowania potrzeba sprostowania tego fragmentu postanowienia z dnia [...] marca 2016 r., który wskazuje datę wydania decyzji kasacyjnej przez Wojewodę [...], powinna podlegać rozważeniu nie tylko pod kątem popełnionej przez organ w tym zakresie oczywistej omyłki pisarskiej, ale również w świetle uogólnionej oceny poprawności stanowiska organu, którego częścią wskazywana data decyzji pozostaje. Norma art. 7 k.p.a. wskazująca, że w toku postępowania organ administracji publicznej stoi na straży praworządności, z urzędu podejmując wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, sprawia, że ocenie, czy w postanowieniu lub decyzji doszło do przeoczenia, mylnego wskazania, czy też niewłaściwego doboru słów nie może nie towarzyszyć równoległa ocena odnośnie do tego, czy kontrolowanego aktu administracyjnego, a przynajmniej fragmentu uzasadnienia podlegającego sprostowaniu nie obarczają inne, nietechniczne wady. W tym kontekście Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ nadzoru swoimi rozważaniami powinien objąć poprawnością wskazanie w postanowieniu z dnia [...] marca 2016 r. nie tylko daty decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r., ale przede wszystkim zawarte w nim stanowisko dotyczące tego, że ww. decyzją organ odwoławczy uchylił decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2015 r., jak również postanowienie o wznowieniu postępowania z dnia [...] sierpnia 2015 r. Sąd zauważa, że zamieszczona w aktach kontrolowanej sprawy kopia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2016 r. takiego wniosku nie potwierdza. Nie ulega przy tym wątpliwości, że skutek prawny uchylenia postanowienia o wznowieniu postępowania mogłaby wywołać wyłącznie decyzja organu odwoławczego uchylająca decyzję organu I instancji i umarzająca postepowanie prowadzone przed tym organem w przedmiocie wznowienia, wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Decyzja kasacyjna (art. 138 § 2 k.p.a.) powyższego skutku procesowego nie może wywołać. Ustanie bytu prawnego tego postanowienia nie może być także następstwem zamieszczonych w uzasadnieniu decyzji wniosków organu co do następstw wydanej przez niego decyzji. Zauważona okoliczność powinna zostać oceniona przez pryzmat nie tylko wprowadzenia do treści postanowienia z dnia [...] marca 2016 r. mylnej treści, ale również w kontekście wpływu jaki ta wadliwość wywarła na kierunek ostatecznego rozstrzygnięcia wydanego przez Wojewodę [...]. Mając na uwadze, że kwestia ta dotyka legalności rozważanego aktu procesowego powinna ona zostać zbadana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego niezależnie od potrzeby sprostowania wskazanego fragmentu postanowienia w zakresie określenia daty decyzji wydanej przez Wojewodę [...]. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się zwrot wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa (34 zł) oraz koszty zastępstwa prawnego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804) na kwotę 480 zł.