VII SA/Wa 1528/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska ( spr.), , Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...], znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z [...] marca 2017 r. nr [...], znak: [...], nakazującej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, całkowitej wysokości ok. 14 m, w postaci dwóch podświetlanych od góry tablic o wymiarach ok. 3x12 m, mocowanych do słupa stalowego względem siebie na planie litery V, utwierdzonego w fundamencie o wymiarach w rzucie poziomym ok. 4x4 m i wysokości ok. 1 m, ustawionym na powierzchni gruntu, wybudowanego na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...] - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że upoważniony przedstawiciel PINB [...] [...] września 2016 r. przeprowadził czynności kontrolne na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...] przy udziale właściciela w/w nieruchomości. W trakcie powyższych czynności stwierdzono występowanie na terenie powyższej nieruchomości wolnostojącego nośnika reklamowego w postaci dwóch podświetlanych od góry tablic o wymiarach ok. 3x12 m, mocowanych do słupa stalowego względem siebie na planie litery V, utwierdzonego w fundamencie o wymiarach w rzucie poziomym ok. 4x4 m i wysokości ok. 1 m, ustawionym na powierzchni gruntu. Podczas oględzin K. L. - właściciel nieruchomości oświadczył, że nośnik reklamowy został zrealizowany w 2000 r. przez firmę [...] na podstawie zawartej umowy dzierżawy. Zawiadomieniem z [...] listopada 2016 r. PINB [...] poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wolnostojącego nośnika reklamowego, usytuowanego na terenie działki ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Przy piśmie z [...] grudnia 2016 r. [...] Sp. z o.o. przedłożyła do akt sprawy kopię zgłoszenia z [...] maja 1999 r. dotyczącego zamiaru "montażu tablicy reklamowej na terenie działki nr ew. [...] będącej własnością P. K. L. przy ul. [...]". W dniu [...] stycznia 2017 r. do organu powiatowego wpłynęło pismo Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...], przy którym przesłano dokumentację będącą załącznikiem do zgłoszenia z [...] maja 1999 r. Ponadto, poinformowano, że do w/w zgłoszenia nie wniesiono sprzeciwu. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z [...] marca 2017 r. nr [...], znak: [...], wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 i art. 83 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.), nakazał [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, całkowitej wysokości ok. 14 m, w postaci dwóch podświetlanych od góry tablic o wymiarach ok. 3x12 m, mocowanych do słupa stalowego względem siebie na planie litery V, utwierdzonego w fundamencie o wymiarach w rzucie poziomym ok. 4x4 m i wysokości ok. 1 m, ustawionym na powierzchni gruntu, wybudowanego na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...]. Odwołanie od w/w decyzji organu I instancji w ustawowym terminie złożyła [...] Sp. z o.o. reprezentowana przez r. pr. P.K.. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] maja 2017 r. nr [...], znak: [...], po rozpatrzeniu powyższego odwołania, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że w świetle ustawy - Prawo budowlane można mówić o co najmniej dwóch rodzajach urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należy zaliczyć, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego "wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe", na które wymagane jest pozwolenie na budowę, bowiem ich budowa nie została wymieniona jako niewymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 Prawa budowlanego. Do drugiej zaś grupy należy zaliczyć tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których jest wymagane jedynie, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Zgodnie z orzecznictwem sądowym, m. in. wyrok WSA w Opolu z 24 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Op 440/11 "Pojęcie "instalowania" używane jest w ustawie Prawo budowlane przez ustawodawcę w sposób zakładający związek instalowanego elementu (urządzenia) z istniejącym już obiektem, np. instalowanie krat na obiektach budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 14), instalowanie urządzeń na obiektach budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 15), instalowanie urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Przepis art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, (...) ma zastosowanie do tablic i urządzeń reklamowych instalowanych na obiektach budowlanych i do wolno stojących niezwiązanych trwale z gruntem (stojących na gruncie)". Cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób i metoda związania z gruntem, ani technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (zob. WSA w Gdańsku z 16 lipca 2014 r. sygn. akt II SA/Gd 235/14; WSA w Poznaniu z 6 sierpnia 2014 r. sygn. akt II SA/Po 445/14). Przedmiotowe urządzenie reklamowe ma wymiary ok. 3 x 12 m, wysokość ok. 14 m i jest przymocowane do słupa stalowego utwierdzonego w fundamencie o wymiarach w rzucie poziomym ok. 4x4 m i wysokości ok. 1m. Powyższe ustalenia potwierdza dokumentacja zdjęciowa stanowiąca załącznik do protokołu z [...] września 2016 r nr [...]. Organ II instancji podał, że w ocenie organu wojewódzkiego przedmiotowa reklama jest trwale związana z gruntem, by móc się opierać czynnikom atmosferycznym (jak silne podmuchy wiatru) i nie stwarzać zagrożenia dla uczestników ruchu drogowego i przechodniów. Powyższe świadczy, iż opisywany nośnik reklamowy to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego. Zatem, zdaniem organu II instancji, na realizację przedmiotowego nośnika reklamowego wymagane było pozwolenie na budowę. Ponadto, organ odwoławczy podał, że [...] S.A. dokonała zgłoszenia zamiaru montażu tablicy reklamowej na terenie działki ewidencyjnej [...] będącej własnością K. L. przy ul. [...]. Z załączonej do zgłoszenia dokumentacji wynika, że planowana tablica miała mieć wymiary bez obramowania 3 x 12 m i wysokość maksimum 3 m nad poziomem wierzchu fundamentu (w rzeczywistości wykonano tablicę reklamową o wysokości ok. 14 m). Zgłoszenie przewidywało jedną tablicę reklamową osadzoną na dwóch słupach. W rzeczywistości zaś wykonano dwie tablice reklamowe osadzone w jednym słupie. Do w/w zgłoszenia Prezydent [...] nie zgłosił sprzeciwu. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, że spółka dokonała skutecznego zgłoszenia, stąd zaistniała konieczność zastosowania trybu przewidzianego w art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego. Fakt dokonania zgłoszenia nie może jednak pozbawiać organu nadzoru budowlanego kompetencji do dokonywania kontroli wykonanych robót i ich oceny pod kątem zgodności z prawem. Sytuacja taka doprowadziłaby bowiem do paraliżu działania administracji publicznej. Wskazał, że uprawnienie do wniesienia sprzeciwu od zgłaszanego zamierzenia budowlanego przysługujące organom administracji architektoniczno - budowlanej i uprawnienie do dokonywania kontroli obiektów budowlanym pod kątem ich legalności przysługujące organom nadzoru budowlanego są od siebie całkowicie niezależne i wykonywanie (lub nie wykonywanie) swoich kompetencji przez jeden organ nie ma wpływu na kompetencje i uprawnienia drugiego organu (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1345/13). [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podał także, że zamontowanie nośnika reklamowego o wysokości ok. 14 m na terenie działki ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...] jest niezgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] – [...] [...] września 2002 r. W świetle § 41 ust. 2 pkt b w/w planu, dla obszaru funkcjonalnego 10 MN, U, na którym usytuowany jest przedmiotowy nośnik reklamowy, ustala się wysokość zabudowy max. 10 m. Istniejący obiekt budowlany posiada wysokość ok. 14 m, zatem nie spełnia ustaleń w/w planu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ocenił, że zasadnie organ powiatowy prowadził postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie w trybie art. 51 ustawy - Prawo budowlane. Przepisy art. 51 Prawa budowlanego mają zastosowanie do robót budowlanych realizowanych w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 i art. 49b tej ustawy. Postępowanie w trybie art. 51 ustawy - Prawo budowlane winno być prowadzone w przypadku, gdy brak jest zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę lub decyzji pozwalającej na wykonanie określonych robót budowlanych (równoznaczne ze zgłoszeniem dokonanym nieskutecznie) lub gdy zakres prac został przekroczony. Zdaniem organu II instancji, brak jest w niniejszej sprawie podstaw do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Nie istnieje bowiem możliwość doprowadzenia danych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem na postawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zasadnym jest więc orzeczenie o rozbiórce spornej tablicy, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Legalizacja przedmiotowej samowoli jest niemożliwa z uwagi na jej niezgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Organ odwoławczy wskazał, że prowadząc postępowanie w oparciu o art. 51 Prawa budowlanego bierze się pod uwagę stan prawny z chwili orzekania (z chwili prowadzenia postępowania legalizacyjnego). Zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z 3 grudnia 2009 r. sygn. akt VII SA/Wa 1293/09: "Celem przepisów art. 50 i 51 jest doprowadzenie wykonanych robót do stanu zgodnego z obecnie obowiązującym prawem, nie zaś prawem które już nie obowiązuje." W chwili orzekania w obrocie prawnym istnieje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], przyjęty uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] – [...] [...] września 2002 r., którego zapisy uniemożliwiają legalizację przedmiotowego nośnika reklamowego. Organ podkreślił, że przedmiotowa tablica reklamowa podświetlana jest lampą, a załączona do zgłoszenia z [...] maja 1999 r. dokumentacja nie przewidywała takiej możliwości. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 27 Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa instalacji elektroenergetycznych tylko wewnątrz budynku. W związku z tym wykonanie instalacji elektrycznej na nośniku reklamowym również wymagało odpowiedniego zezwolenia od organu Architektury i Budownictwa. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego nienakazania doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego ze zgłoszeniem, organ II instancji uznał go za niezasadny. Wskazał, że wydanie takiego nakazu jest nieuzasadnione w obecnym stanie faktycznym z powodu znacznej różnicy pomiędzy zgłoszonym nośnikiem reklamowym a faktycznie wybudowanym. Przede wszystkim chodzi o samą konstrukcję, tj. zgłoszenie dotyczyło jednej nieoświetlonej tablicy na dwóch słupach o wysokości do 3 m, zaś faktycznie wykonano dwie oświetlone tablice usytuowane względem siebie w kształcie litery V na jednym słupie o wysokości ok. 14 m. Tak więc, idąc za żądaniami odwołania organ musiałby nakazać zupełną przebudowę istniejącego obiektu w postaci m.in. likwidacji instalacji elektrycznej, jednej tablicy, obniżeniu istniejącego słupa do wysokości ok. 3 m oraz wykonaniu dodatkowego słupa. Taki zakres robót, w ocenie organu II instancji, bezspornie wykracza poza ramy art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Mając na uwadze powyższe, organ II instancji w ramach przeprowadzonego postępowania odwoławczego nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji organu I instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] maja 2017 r. nr [...], znak: [...], wniosła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: - art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane przez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało zainstalowane na podstawie skutecznego zgłoszenia wniesionego na podstawie art. 29 ust. 2 pkt 2 (obecnie ust. 2 pkt. 6) ustawy - Prawo budowlane, a organ zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 2, w przypadku stwierdzenia odstępstw od dokonanego zgłoszenia, winien nałożyć obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, a organ tego zaniechał, 2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 10 i art. 79 § 1 k.p.a. przez oparcie się przy wydawaniu decyzji na protokole kontroli przeprowadzonej przez organ I instancji przed wszczęciem postępowania, bez zawiadomienia skarżącej oraz bez udziału jej przedstawiciela, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. przez brak wszechstronnego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności nieustalenie daty powstania różnic istniejącego nośnika od dokonanego zgłoszenia, a także nieustalenie w sposób należyty możliwości dostosowania nośnika do stanu zgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz do stanu zgodnego ze zgłoszeniem. Stanowisko skarżącego znalazło rozwinięcie w uzasadnieniu skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonego i poprzedzającego go aktu pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Skarga nie mogła zostać uwzględniona, zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa. Sąd w pełni podziela ustalenia i argumentację organu, które legły u podstaw rozstrzygnięcia podjętego w zaskarżonym orzeczeniu. Ocenia je jako prawidłowe, wyczerpujące. Przyjmuje za własne. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja nakazująca inwestorowi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] całkowitą rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, całkowitej wysokości ok. 14 m, w postaci dwóch podświetlanych od góry tablic o wymiarach ok. 3x12 m, mocowanych do słupa stalowego względem siebie na planie litery V, utwierdzonego w fundamencie o wymiarach w rzucie poziomym ok. 4x4 m i wysokości ok. 1 m, ustawionym na powierzchni gruntu, wybudowanego na działce ew. nr [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...]. Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 51 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.). Zasadniczym celem postępowania prowadzonego na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego jest doprowadzenie wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. W postępowaniu tym organ dokonuje analizy, czy pomimo naruszającego przepisy wykonania przedmiotowego obiektu, istnieje możliwość jego zalegalizowania. Jeżeli wykonany obiekt nie mógł być doprowadzony do stanu zgodnego z prawem, to nakaz rozbiórki/demontażu wynikający z art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego musiał być zastosowany. Z ustaleń organu powiatowego wynikało, że [...] S.A. dokonała zgłoszenia zamiaru montażu tablicy reklamowej na terenie działki ewidencyjnej [...] będącej własnością K. L. przy ul. [...]. Z załączonej do zgłoszenia dokumentacji wynika, iż planowana tablica miała mieć wymiary bez obramowania 3 x 12 m i wysokość maksimum 3 m nad poziomem wierzchu fundamentu (w rzeczywistości wykonano tablicę reklamową o wysokości ok. 14 m). Ponadto, zgłoszenie przewidywało jedną tablicę reklamową osadzoną na dwóch słupach (wykonano dwie tablice reklamowe osadzone w jednym słupie). Wobec tego, że inwestor dokonał zgłoszenia (bez sprzeciwu organu), nie można mu postawić zarzutu samowoli budowlanej, dlatego prawidłowo organ prowadził postępowanie w trybie naprawczym, tj. w trybie art. 51 Prawa budowlanego. W myśl art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego (obowiązującego w dacie montażu tablicy) pozwolenia na budowę nie wymagało wykonanie robót budowlanych, polegających na instalowaniu i remoncie tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy instalacja taka wymagała zgłoszenia właściwemu organowi. Prace opisane w dokonanym zgłoszeniu nie mieściły się jednak w ramach przewidzianych w cytowanym art. 29 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, co zostało szczegółowo wyjaśnione przez organy obu instancji. Należy zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie, że organ administracji architektoniczno-budowlanej dokonał błędnej kwalifikacji planowanego przez inwestora zamierzenia, jako niewymagającego uzyskania pozwolenia na budowę, zatem zgłoszenie z [...] maja 1999 r. zostało przyjęte skutecznie jako wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Prawidłowo również organy stwierdziły, zgłoszenie dotyczyło jednej nieoświetlonej tablicy reklamowej o wymiarach 3x12m zawieszonej na wysokości maksimum 3m nad poziomem wierzchu fundamentu, mocowanej do dwóch słupów, utwierdzonych w fundamentach zagłębionych w gruncie. Obecnie, nośnik reklamowy posiada dwie oświetlone tablice reklamowe, mocowane do jednego słupa, fundament ustawiony na powierzchni gruntu i wysokość całkowitą ok. 14m. W świetle ww. okoliczności prawidłowo organy orzekające w sprawie uznały, że nośnik będący przedmiotem niniejszego postępowania, został zrealizowany niezgodnie z dokonanym przez inwestora zgłoszeniem. Ponadto, ani w jego treści ani w przedłożonym projekcie nie uwzględniono rozwiązań technicznych związanych z wykonaniem instalacji elektrycznej. Z powyższego bezspornie wynika, że przedmiotowa tablica reklamowa nie jest tożsama z tablicą objętą zgłoszeniem. Zaistniała sytuacja, jak już wskazano, uprawnia organ do prowadzenia postępowania w trybie art. 50-51 Prawa budowlanego. Organ, prowadząc postępowanie administracyjne w trybie art. 51 ust. 1 w związku z ust. 7 ustawy Prawa budowlanego, podjął czynności sprawdzające w celu ustalenia, czy istnieje możliwość doprowadzenia zamontowanej na budynku tablicy reklamowej do stanu zgodnego z prawem. W tym kontekście prawidłowo organy ustaliły, na przedmiotowym terenie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...], przyjęty uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] – [...] [...] września 2002 r. W świetle § 41 ust. 2 pkt b w/w planu, dla obszaru funkcjonalnego 10 MN, U, na którym usytuowany jest przedmiotowy nośnik reklamowy, ustala się wysokość zabudowy max. 10 m. Istniejący obiekt budowlany posiada wysokość ok. 14 m, zatem zasadnie organy obu instancji uznały, że przedmiotowa inwestycja nie spełnia ustaleń w/w planu. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że sporna inwestycja jest zamontowana niezgodnie ze zgłoszeniem, jak również niezgodnie z prawem. Istnienie przedmiotowego nośnika w obecnych wymiarach jest bowiem niezgodne z ustaleniami powyższego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto, oświetlenie tablicy reklamowej, wykonanie instalacji elektrycznej na nośniku reklamowym również wymagało odpowiedniego zezwolenia organu. Prawidłowo organy uznały, że przedmiotowy nośnik reklamowy jest niezgodny z obecnie obowiązującymi przepisami planistycznymi, zatem brak jest podstaw do przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Nie istnieje bowiem możliwość doprowadzenia danych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem na postawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Zasadnym jest więc orzeczenie o rozbiórce spornej tablicy, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza, że nie są one zasadne. Sąd nie podziela zarzutów naruszenia przepisów procesowych. W ocenie Sądu kontrola zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji wykazała, iż nie naruszają one prawa. Organy przeprowadziły postępowanie w sposób nie naruszający zasad wyrażonych w art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 79 § 1 i art. 80 k.p.a. Rozstrzygnięcie oparto na właściwej podstawie prawnej. Stan faktyczny ustalono bezspornie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zaś wystarczające i spełnia wymogi art. 107 § 3 k.p.a., organy w sposób niebudzący wątpliwości przytoczyły fakty istotne dla rozstrzygnięcia, wyjaśniły jaki jest przedmiot postępowania, w oparciu o jaką podstawę prawną jest ono prowadzone, a tym samym jaki jest zakres analizowanych ustaleń. Zaskarżone w sprawie rozstrzygnięcie, w świetle przedstawionej argumentacji odpowiada prawu, a w tych warunkach skarga podlega oddaleniu. Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji, w trybie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 t. j.).