VII SA/Wa 1529/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2009 r. wniosku Z. i M. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi Z. i M. B. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2008r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania postanawia przyznać Z. i M. B. prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W dniu 23 października 2008 r., do Sądu wpłynął na formularzu PPF wniosek Z. i M. B. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem referendarza sądowego z dnia 5 grudnia 2008 r. odmówiono Z. i M. B. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Na postanowienie to został złożony sprzeciw, tym samym w/w postanowienie straciło moc, a sprawa podlega ponownemu rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do art. 245 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z poźn. zm.) - zwanej dalej ppsa - prawo pomocy może być przyznane w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w/w ustawy przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zasadą jest, że każdy wnoszący sprawę do Sądu zobowiązany jest ponosić koszty sądowe, a tylko zupełny brak możliwości finansowych może skutkować zwolnieniem od ich ponoszenia. Należy więc zaznaczyć, że chodzi o taką sytuację finansową, która obiektywnie nie daje możliwości zgromadzenia odpowiednich środków na poniesienie kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy nastąpić może w przypadku wykazania, że wnioskujący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym własnym i swojej rodziny pozostającej we wspólnym gospodarstwie domowym. Z treści wniosku Z. i M. B. złożonego na urzędowym formularzu wynika, że we wspólnym gospodarstwie domowym ze Skarżącymi pozostaje dwóch synów. Opisując swą sytuację majątkową w rubryce, którą wnioskodawca winien wypełnić w przypadku posiadania domu, Skarżący wpisali: "50 m2" , w kolejnej rubryce dotyczącej mieszkania: "24 m2 - pow. użytkowej". Ponadto wskazali, że posiadają działkę o powierzchni 10×10 m. Z treści wniosku wynika również, że dochód w rodzinie Z. i M. B. wynosi 200 zł na osobę. M. B. otrzymuje emeryturę w wysokości 800 zł, a Z. B. dla uregulowania długów związanych z chorobą i studiami dzieci podpisała z bankiem zobowiązanie, na mocy którego cała jej renta do 2011 r. przekazywana jest na spłatę pożyczki. Z treści skargi wynika ponadto, że synowie skarżących nie pracują. A. B. jest studentem Uniwersytetu Łódzkiego, M. B. - Uniwersytetu Szczecińskiego. Rodzina nie posiada gospodarstwa rolnego, nie prowadzi działalności gospodarczej. Wskazać należy, iż wraz ze sprzeciwem z dnia 22 grudnia 2008 r. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 5 grudnia 2008 r., Skarżący nadesłali szereg dokumentów mających potwierdzić sytuację w jakiej się znajdują. Skarżący nadesłali m.in. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 31 października 2005 r. Powiatowego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności w T., z którego wynika m.in., że Z. B. została zakwalifikowana do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, a orzeczony stopień niepełnosprawności ma charakter okresowy, jednakże niepełnosprawność datuje się już na 1988 r. Ponadto niepełnosprawność wnioskodawczyni wymaga okresowej opieki osoby drugiej. Wnioskodawcy nadesłali także wypis z treści orzeczenia z dnia 8 lutego 1993 r. Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia, z którego wynika, że M. B. zaliczony został do pierwszej grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia i do trzeciej grupy inwalidów w związku z chorobą zawodową. Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z dnia 29 października 2004 r. Powiatowego Zespołu Orzekania o Niepełnosprawności w T., z którego wynika m.in., że M. B. został zakwalifikowany do znacznego stopnia niepełnosprawności i wymaga długotrwałej opieki osoby drugiej. Nadesłali również zaświadczenia lekarskie z dnia 16 grudnia 2008 r., potwierdzające legitymowanie się przez M. B. inwalidztwem I grupy oraz przez Z. B. inwalidztwem II grupy. Do sprzeciwu dołączony został przekaz pocztowy potwierdzający pobranie przez M. B. w miesiącu październiku emerytury w wysokości 1009,47 zł, zaświadczenie Powiatowego Banku Spółdzielczego w T. potwierdzające, że wnioskodawcy w banku tym zaciągnęli w dniu 2 lipca 2007 r. kredyt konsumencki, który spłacany jest w równych miesięcznych ratach po 469,99 złotych. Z zaświadczenia tego wynika, iż termin ostatniej raty przypada na dzień 29 czerwca 2010 roku, a spłaty dokonywane są bezgotówkowo bezpośrednio z prowadzonego w tym banku rachunku oszczędnościowo rozliczeniowego Z. B., na który przekazywane jest świadczenie z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w wysokości 556,02 zł. Z. i M. B. nadesłali również zaświadczenia Wójta Gminy B. potwierdzające fakt, figurowania przez wnioskodawców w ewidencji podatkowej jako podatnicy podatku od nieruchomości o powierzchni budynków 0.50 mkw oraz nie prowadzenia przez wnioskodawców działalności gospodarczej. Do sprzeciwu dołączone zostało także oświadczenia jednego z synów wnioskodawców - K. B. - datowane na dzień 22 grudnia 2008 r., w którym oświadczył on, że jest studentem Uniwersytetu Szczecińskiego i że pobiera stypendium socjalne w wysokości 430 złotych. Biorąc pod uwagę sytuację majątkową Z. i M. B. Sąd zważył, że uzasadnione jest przychylenie się do wniosku skarżących o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie ich od kosztów sądowych. Z powyższych względów Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 260 w/ ustawy.