VII SA/Wa 1529/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 maja 2017 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpatrzeniu odwołania "[...]" sp. z o. o., reprezentowanej przez radcę prawnego J. P., od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia, na wniosek "[...]" sp. z o. o., nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], (zmieniającej decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2012r., nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] sp. z o. o. S.K.A. pozwolenia na budowę drogi dojazdowej, zjazdów, sieci kanalizacyjnej deszczowej, sieci elektrycznej oświetleniowej, 87 miejsc postojowych, 2 zatok autobusowych z wiatami oraz przepustu drogowego na działkach o nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] przy ul. Z. w miejscowości K., gm. K. oraz na działce o nr ew. [...] w miejscowości B., gm. P.), w zakresie obejmującym działki o nr ew. [...].[...] i [...] (obecnie [...]), graniczące z działką o nr ew. [...] i umarzającej postępowanie w pozostałym zakresie, uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...], w zakresie obejmującym działki o nr ew. [...],[...], i [...] (obecnie [...]) i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wyjaśnił iż stosownie do art. 28 kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Interes prawny w postępowaniu administracyjnym oznacza ustalenie przepisu prawa powszechnie obowiązującego, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby. Podmiot dla którego z przepisów prawa materialnego nie wynikają żadne uprawnienia ani obowiązki, nie ma przymiotu strony w świetle art. 28 kpa i nie jest legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w tym postępowaniu rozstrzygnięć. W myśl art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290), stanowiącego przepis szczególny w stosunku do art. 28 kpa, stronami w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu definiuje art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Okoliczność, ze dany podmiot jest właścicielem, zarządcą lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością inwestycyjną nie jest wystarczającą podstawą do uznania, iż podmiotowi takiemu przysługuje status strony postępowania dotyczącego decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem warunkiem uznania danego podmiotu za stronę postępowania i dopuszczenia go do udziału w nim jest wykazanie w dacie wystąpienia z wnioskiem, że planowana inwestycja będzie wpływać na jego nieruchomość i godzić w konkretne uprawnienia do zagospodarowania nieruchomości. Tylko wskazanie konkretnego przepisu prawa w powiązaniu ze wskazaniem konkretnego naruszonego uprawnienia, które powoduje ograniczenie w zagospodarowaniu działki osoby skarżącej może być podstawą do rozważenia wad projektu i pozwolenia na budowę. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak wskazać przepisu prawa, który stanowiłby podstawę jej roszczenia i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracyjnego. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał że "[...]" sp. z o. o. nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r., a swój interes prawny w kwestionowaniu kontrolowanego pozwolenia budowlanego wywodzi z faktu bycia właścicielką działek o nr ew. [...], gm. K. (księga wieczysta nr [...]) oraz o nr ew. [...], gm. K. (księga wieczysta nr [...]). Z analizy zamiennego projektu zagospodarowania terenu wynika, ze działka o nr ew. [...], gm. K. graniczy z działką inwestycyjną o nr ew. [...] (obecnie [...]), natomiast działa o nr ew. [...] od granic działki inwestycyjnej o nr ew. [...] (obecnie [...]) leży w odległości ok. 75 m i jest od niej oddzielona działką o nr ew. [...]. Decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. zmienia pozwolenie na budowę udzielonego inwestorowi decyzją tegoż organu z dnia [...] kwietnia 2012 r. Z projektu budowlanego zatwierdzonego kwestionowanym pozwoleniem na budowę wynika, że zmiany w pierwotnym projekcie budowlanym to "korekta układu drogowego w zakresie: przebiegu krawędzi jezdni, układu chodników, ciągów pieszych, ilości i usytuowania miejsc postojowych oraz lokalizacji wiat autobusowych, korekta zjazdów z drogi głównej na projektowane drogi osiedlowe, zmiana lokalizacji trafostacji (zasilającej m. in. oświetlenie drogowe, jak i [...]), zmiana przebiegu układu sieci kanalizacyjnej deszczowej z przyłączami uzupełnionej o sieć wodno-kanalizacyjną z przyłączami, zmiana parametrów i lokalizacji przepustu zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym" (Projekt budowlany zamienny, s. 74) Z analizy dokumentacji zatwierdzonej kwestionowanym pozwoleniem na budowę wynika, że budowę ulicy Z. przewidziano w odległości ok. 9,5 m od granicy działki o nr ew. [...], a w odległości ok. 9 m od granicy działki o nr ew. [...] zaprojektowano barierę drogową. Jednocześnie organ wskazał, mając na uwadze zarzuty odwołania, że projektowany przepust ma zostać zlokalizowany na tej części działki inwestycyjnej o nr. ew. [...] (obecnie [...]), która nie przylega do działki o nr ew. [...] – stanowiącej własność skarżącej i znajduje się w odległości ok. 7 m od granicy ww. działki o nr ew. [...]. Powyższe oznacza zdaniem organu, że nieruchomości należące do "[...]" sp. z o. o. nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Sporne przedsięwzięcie nie powoduje bowiem jakichkolwiek ograniczeń – które wynikałyby z obowiązujących przepisów prawa – w zakresie możliwości zagospodarowania działek o nr ew. [...] i [...] należących do "[...]" sp. z o. o. Odnosząc się do zarzutów skarżącej Spółki Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że źródłem interesu prawnego nie może być podnoszony w odwołaniu zarzut sytuowania projektowanego przepustu w taki sposób, że "pozbawia działkę wnioskodawcy nr [...] dostępu do drogi publicznej. Ten sam problem dotyczy (...) także drugiej działki wnioskodawcy nr [...]". Z analizy dokumentacji zatwierdzonej kontrolowanym pozwoleniem na budowę wynika, że działki stanowiące własność skarżącej nie posiadały dostępu do drogi publicznej za pośrednictwem działki o nr ew. [...] (obecnie [...]) w miejscu lokalizacji przepustu. Także działka inwestycyjna nr ew. [...] (obecnie [...]) nie stanowiła drogi, a jedynie była przeznaczona w miejscowym planie pod drogę lokalną. Tym samym ani działka nr ew. [...], ani przylegająca do niej działka o nr ew. [...] nie zostały pozbawione dostępu do drogi publicznej w wyniku zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego ulicy Z. Organ podkreślił, że budowa przepustu oraz rowu nie uniemożliwia w przyszłości wybudowania drogi w korytarzu oznaczonym w planie miejscowym symbolem 19.KDD i połączenia jej z ul. Z. Także zarzut zlokalizowania części przepustu na działce nr [...] (dot. fragmentu rowu doprowadzającego wodę do przepustu) nie może być skuteczny bowiem projekt spornego przedsięwzięcia nie przewiduje takiej lokalizacji. Jeżeli jakiekolwiek roboty budowlane były realizowane na działce skarżącego to były one niezgodne z zatwierdzonym projektem budowlanym i ustalenia w tym zakresie należą do organów nadzoru budowlanego. Podsumowując Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, że to na podmiocie żądającym podjęcia postępowania nieważnościowego spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego (por. wyrok NSA z dnia 14 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1572/09). W związku z faktem, że inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu działek skarżącej, organ stwierdził że działki o nr ew. [...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Tym samym "[...]" sp. z o. o. nie jest stroną postepowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...]. Oznaczało to konieczność uchylenia w całości decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], i umorzenia postępowania organu pierwszej instancji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. wniosła "[...]" sp. z o. o. z siedzibą w G., zarzucając decyzji: 1. rażące naruszenie art. 28 kpa – poprzez jego niezastosowanie, ewentualnie w przypadku uznania, że przepisem właściwym dla określenia stron w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę winien być art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, rażące naruszenie tego przepisu w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane – poprzez uznanie, że skarżąca nie jest stroną postępowania tj., że nieruchomości należące do skarżącej o numerach [...] i [...] nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji obejmującej wybudowanie przepustu drogowego na działkach o numerach ew. [...],[...] i [...] (obecnie [...]); 2. Naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez błędne przyjęcie braku podstaw do uznania, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy nastąpiło rażące naruszenie przepisów : a) art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 5 ust. 2 uchwały nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] października 2011 r. zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu "węzła [...]" obejmującego tereny przyległe do obwodnicy [...] w K. gmina K.; b) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w związku z art. 71 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U z 2016r., poz. 124 z późń. zm.), z uwagi na niezachowanie w projekcie zamiennym wymogu przewidującego, ze wewnętrzna krawędź pasa ruchu dla pojazdów skręcających w prawo na skrzyżowaniu zwykłym powinna być kształtowana za pomocą łuku kołowego o promieniu nie mniejszym niż 6.0 m – na wlocie drogi klasy D (droga dojazdowa); c) art. 140 kc oraz art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez zatwierdzenie projektu zamiennego przepustu drogowego na działkach o numerach ew. [...][...][...] (obecnie [...]) mimo, iż realizacja przepustu drogowego na wyżej wskazanych działkach zgodnie z założeniami projektu zamiennego uniemożliwiła skarżącej dostęp do drogi publicznej oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego numer 19 KDD, uniemożliwiając tym samym właścicielowi nie tylko zagospodarowanie nieruchomości, ale wręcz korzystanie z nich; d) art. 47 Prawa budowlanego w związku z art. 140 kc, polegające na nieuwzględnieniu przez organy administracji okoliczności, że przy wydaniu na rzecz inwestora decyzji w sprawie pozwolenia na budowę przepustu drogowego na działkach o nr ew. [...],[...] i [...] (obecnie [...]) inwestor nie posiadał zgody na zajęcie nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym [...], ani na wybudowanie rowu w granicy tej działki, a mimo tego organ zezwolił inwestorowi na rozpoczęcie budowy, rażąco naruszając prawo własności nieruchomości właściciela działki [...]. 3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 i art. 77 § 1 kpa, poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie sprawdzenia zgodności projektu przepustu drogowego z przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "węzła [...]" oraz z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi przepisami rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999 r. b) naruszenie art. 80 kpa poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego w sposób dowolny i wybiórczy przejawiający się w błędnym uznaniu, iż projekt budowy przepustu drogowego na działkach o numerach ew. [...],[...] i [...] (obecnie [...]) nie jest sprzeczny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu "węzła [...]" obejmującego tereny przyległe do obwodnicy [...] w K., gmina K. Podnosząc powyższe skarżąca wniosła : 1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie zaskarżonej decyzji w części w jakiej uchyla decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w zakresie obejmującym działki o nr ew. [...],[...] i [...] (obecnie [...]) i w tym zakresie umarza postępowanie organu pierwszej instancji; 2. na podstawie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o uchylenie w części decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu skarżąca rozwinęła podniesione zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718) Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2016 r. którą organ na podstawie art. 138 § 1pkt 2 kpa uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. w części dotyczącej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. i w tym zakresie umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, w pozostałej zaś części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja organu odwoławczego ma charakter decyzji kasacyjnej, które nie zawiera merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy bowiem w ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego postępowanie organu pierwszej instancji było bezprzedmiotowe z uwagi na niedopuszczalność jego wszczęcia z przyczyn podmiotowych tj. braku przymiotu strony wnioskodawcy - "[...]" sp. z o. o. z siedzibą w G. Ponieważ zasadniczym powodem wydania zaskarżonej decyzji było stwierdzenie braku przymiotu strony skarżącej Spółki, który uprawniałby do skutecznego żądania wszczęcia postępowania nadzwyczajnego (art. 157 § 2 kpa), wskazać należy, że zgodnie z art. 28 kpa stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego, natomiast mieć interes prawny oznacza tyle, co ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu w związku z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby. W wyroku z dnia 14 kwietnia 1991 r. , III ARN 13/91 Sąd Najwyższy stwierdził, że "interes prawny powinien być rozważany jako zobiektywizowana czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej – jest to interes o charakterze osobistym przez to, że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany, a także aktualnie istnieje". W postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, tak rozumiany interes prawny ustala się w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, który jako lex specialis względem art. 28 kpa ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę. Art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowi, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści, lub zarządcy nieruchomości "znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu". Pojęcie "obszaru oddziaływania obiektu budowlanego" zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jest to "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu". W każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa. Wyznaczenie takiego obszaru winno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji. Samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość, nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Interes prawny, będący konieczną przesłanką do uznania danego podmiotu za stronę postępowania musi istnieć obiektywnie, a nie odnosić się do subiektywnych odczuć wnioskodawcy. Z kolei od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to jednostka jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowana rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz nie może wskazać przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który stanowiłby podstawę jej roszczeń i w konsekwencji uprawniał ją do żądania stosownych czynności organu administracji. Zatem znajdowanie się nieruchomości w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego należy rozumieć w ten sposób, że przez oddziaływanie to naruszone zostają konkretne normy prawa materialnego np. przepisy techniczno-budowlane, z których dany podmiot wywodzi swój interes prawny, jako strona postępowania. Stwierdzenie naruszenia obiektywnego interesu prawnego stanowi warunek wstępny wszczęcia postępowania. Ten wymóg wykazania istnienia interesu prawnego podmiotu domagającego się wszczęcia postępowania dotyczy nie tylko postępowania zwykłego ale i postępowań nadzwyczajnych, takich jak np. o stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. W judykaturze – i pogląd ten orzekający Sąd podziela – wskazano, że przepisy o których mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego to przepisy, które regulują relacje projektowanego obiektu budowlanego względem otoczenia, ograniczając możliwość zagospodarowania tego otoczenia. Dopóki, dopóty nie zostanie wykazane, że inwestycja ze względu na swoje parametry wiąże się z wystąpieniem prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu działki sąsiedniej, tak długo właściciel tej działki sąsiedniej nie nabędzie statusu strony postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2016 r., II OSK 2620/14, LEX nr 2106703). Odnosząc powyższe do postępowania zakończonego kontrolowaną przez Sąd decyzją zaaprobować należy stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż skarżąca nie wykazała, w związku z realizacją spornej inwestycji, wystąpienia prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu swoich nieruchomości. Z zamiennego projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. wynika i okoliczność ta nie jest sporna, ze "[...]" sp. z o. o. jest właścicielką działek nr ew. [...] i nr ew. [...] położonych w gminie K. Jedynie działka nr ew. [...] graniczy z działką inwestycyjną nr [...] (dawniej [...]) natomiast działka nr ew. [...] oddalona jest od granicy działki [...] o ok. 75 m i jednocześnie jest od niej oddzielona działką ew. nr [...]. Naruszenie swojego interesu prawnego skarżąca upatruje w rażącym naruszeniu norm zawartych w uchwale [...] Rady Gminy K. z dnia [...] października 2011 r. zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego rejonu "węzła [...]" obejmującego tereny przyległe do obwodnicy [...] w K., gmina K. W ocenie skarżącej realizacja inwestycji pozbawi działki nr [...] i nr [...] dostępu do drogi publicznej. Wskazać jednak należy, ze żadna z wymienionych działek należących do skarżącej dostępu do drogi publicznej nie posiadała. Działka inwestycyjna [...] (obecnie [...]) nie stanowiła drogi publicznej, a jedynie była przeznaczona w miejscowym planie pod drogę lokalną. Budowa przepustu drogowego na działkach [...] i [...] nie niweczy tego przeznaczenia nieruchomości. Ustalenia planu dla tego terenu przewidują bowiem m. in. budowę układu odwadniającego obejmującego system kanalizacji deszczowej, cieki naturalne, kanały, rowy i drenaże. Realizacja tego systemu, w tym przedmiotowego przepustu drogowego nie powoduje zmiany przewidzianego w planie przyszłego układu komunikacyjnego tj. budowy drogi dojazdowej oznaczonej w planie 19 KDD, która nie została jeszcze geodezyjnie wyznaczona. Brak jest także podstaw do przyjęcia, że interes prawny skarżącej wynika z faktu wybudowania spornego przepustu na jej nieruchomości stanowiącej działkę nr [...]. Z akt postępowania wynika, że przepust ten został dopuszczany do użytkowania na podstawie decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] z dnia [...] grudnia 2013 r., mocą której udzielono pozwolenia na użytkowanie części inwestycji obejmującej drogę dojazdową, zjazdy, miejsca postojowe, 2 zatoki autobusowe, przepust drogowy, zbiornik retencyjny wód deszczowych, przepompowanie kanalizacji deszczowej i sanitarnej oraz część sieci kanalizacji deszczowej wodociągowej i kanalizacji sanitarnej na działce nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w miejscowości K., gmina K. oraz na działce nr [...] w miejscowości B., gmina P. Konsekwencją udzielenia pozwolenia na użytkowanie lub dokonanie skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego jest uznanie przez organ, iż proces budowlany został zakończony zgodnie z prawem (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt II OSK 3079/13, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ewentualne odstępstwo od zatwierdzenia projektu budowlanego i zrealizowanie przepustu drogowego częściowo na działce skarżącej nr [...] w żadnych okolicznościach nie stanowi o wadliwości decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. i powinno być przedmiotem rozpoznania przez organy nadzoru budowlanego. Podsumowując Sąd chce przywołać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 lutego 2011 r. sygn. akt II SA/Łd 1475/10, w którym wyrażono pogląd , który skład orzekający podziela, że przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie na budowę nie przysługuje zgodnie z kryterium geograficznym – a więc z samej racji bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym bądź zarządcą nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której miałyby być prowadzone roboty objęte pozwoleniem na budowę. Konieczne jest wykazanie, że owa nieruchomość znajduje się w otoczeniu takiego obiektu budowlanego, którego realizacja – na podstawie przepisów odrębnych – wprowadza związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tejże nieruchomości (art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego). Odnosi się to także do postępowania nadzwyczajnego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponieważ skarżąca nie wykazała naruszenia własnego, indywidualnego, aktualnie istniejącego interesu prawnego w kwestionowaniu decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2013 r. Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego odpowiada prawu, a podniesione w skardze zarzuty za bezzasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, orzekł, jak w sentencji.