VII SA/Wa 1529/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), sędzia WSA Monika Kramek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 lutego 2019 r. sprawy ze skargi J. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę i umorzenia postępowania uzgodnieniowego oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, znak: [...], po rozpatrzeniu zażalenia J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z [...] października 2017 r. nr [...], znak: [...], odmawiające uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę sześciokondygnacyjnej części oficyny budynku przy ul. [...] w W. oraz umarzające postępowanie uzgodnieniowe w sprawie rozbiórki dwukondygnacyjnej części powyższej oficyny – działając na podstawie art. 89 pkt 1 i art. 93 ust. 1 ustawy z 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U. z 2017 r., poz. 2187), art. 39 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 280 ze zm.) oraz art. 17 pkt 2, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. – utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia z [...] kwietnia 2018 r. organ II instancji podał, że [...] Konserwator Zabytków postanowieniem z [...] października 2017 r. nr [...], znak: [...], odmówił uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę sześciokondygnacyjnej części oficyny budynku przy ul. [...] w W. oraz umorzył postępowanie uzgodnieniowe w sprawie rozbiórki dwukondygnacyjnej części powyższej oficyny. W uzasadnieniu postanowienia podano, że przedmiotowy obiekt, ujęty w gminnej ewidencji zabytków, początkowo dwukondygnacyjny, powstał w 1878 r. wraz z budynkiem frontowym. Oba zabudowania wniesione zostały dla A. W. i stanowią jedne z pierwszych budynków na ulicy [...], będąc jednocześnie reliktami historycznej zabudowy czynszowej i robotniczej dzielnicy [...]. Organ pierwszej instancji wziął pod uwagę okoliczność, że omawiana oficyna znajduje się w złym stanie technicznym, zaznaczono jednak, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] nie wydał nakazu jej rozbiórki, lecz postanowieniem z [...] grudnia 2016 r., nr [...], znak: [...], nałożył na współwłaścicieli nieruchomości obowiązek wykonania i przedstawienia ekspertyzy technicznej w zakresie skutecznych zabezpieczeń nieruchomości przy ul. [...]. J. Sp. z o.o. wniosła, z zachowaniem ustawowego terminu, zażalenie na powyższe postanowienie. Strona wskazała, że organ I instancji nie uwzględnił stanu technicznego przedmiotowej zabudowy oraz okoliczności, iż organ nadzoru budowlanego w powyższym orzeczeniu zakwalifikował przedmiotową nieruchomość do rozbiórki. Poddano w wątpliwość walory zabytkowe omawianej oficyny. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], po rozpatrzeniu ww. zażalenia, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji z [...] października 2017 r. nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podał, że w myśl art. 39 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje właściwy organ w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Zarządzeniem Prezydenta [...] z [...] lipca 2012 r., nr [...], utworzono gminną ewidencję zabytków [...]. W zaktualizowanym wykazie zabytków ujętych we wskazanym zbiorze wymieniony został budynek oficyny przy ul. [...] w W.. Z danych zamieszczonych na karcie adresowej ww. nieruchomości wynika, że wpis ten dotyczy sześciokondygnacyjnej partii obiektu. W zbiorze tym nie została zamieszczona dwukondygnacyjna część oficyny, zatem - zdaniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego - organ I instancji słusznie umorzył postępowanie uzgodnieniowe w sprawie pozwolenia na rozbiórkę przedmiotowej nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że budynek przy ul. [...] w W. jest położony na terenie strefy ochrony konserwatorskiej elementów rozplanowania sprzed 1939 r. ustalonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] – część północna [...], przyjętym uchwałą Rady [...] z [...] lipca 2014 r., numer [...]. Przedmiotowa oficyna została (pierwotnie jako obiekt dwukondygnacyjny) wraz z budynkiem frontowym wybudowana w roku 1878 i stanowi przykład oryginalnej tkanki miejskiej dzielnicy [...], która w wyniku zniszczeń wojennych, zachowana jest bardzo fragmentarycznie. Stąd też wartości historyczne i naukowe omawianego budynku, jako egzemplifikacji XIX-wiecznej zabudowy czynszowej i źródła do badania historii kultury materialnej miasta są, niezależnie od kwestii utrzymania ochrony konserwatorskiej i zachowania substancji budynku frontowego przy ul. [...], bardzo istotne. Obiekt stanowiący przedmiot postępowania cechuje wysoki stopień autentyzmu. W dalszym ciągu czytelna jest jego historyczna bryła i forma poszczególnych elewacji, w tym także częściowo oryginalna stolarka okienna. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podał, że w świetle art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece na zabytkami, przyjąć należy, że wszystkie działania i rozstrzygnięcia organu konserwatorskiego winny być podejmowane dla zapewnienia odpowiednich warunków, umożliwiających zachowanie zapobiegania zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla ich wartości, udaremnienia niszczenia i właściwego korzystania z zabytków. W związku z powyższym, organ ochrony zabytków rozstrzyga w omawianej sprawie, czy projektowane prace są dopuszczalne ze stanowiska konserwatorskiego, tj. czy nie naruszają wartości zabytkowych chronionego obiektu lub obszaru. Zdaniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, pomimo wysoce niezadowalającego stanu technicznego, przedmiotowa oficyna zachowała wartości zabytkowe z uwagi na wysoki stopień autentyzmu formy architektonicznej i substancji budowlanej. Obiekt utrzymał oryginalną bryłę i kompozycję elewacji, a także część stolarki otworowej. Organ II instancji zwrócił uwagę na to, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], prowadzący postępowanie, na podstawie art. 62 ust. 3 w zw. z art. 61 oraz art. 83 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, dokonywał oceny stanu zachowania materii budynku przy ul. [...] w W. podczas oględzin przeprowadzonych w dniach: 16 września 2015 r., 8 czerwca 2016 r., 25 października 2016 r., 25 stycznia 2017 r. oraz 9 lutego 2018 r. Pomimo wskazania w protokołach stanu zagrożenia zawaleniem w odniesieniu do przedmiotowej zabudowy, przedstawiciel organu budowlanego nie przeanalizował szczegółowo stanu zachowania materii obiektu wnioskowanego do rozbiórki. W dokumentach tych zawarto wyłącznie opis budynku frontowego. Przeprowadzone wizje w terenie nie zaowocowały wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazu rozbiórki przedmiotowej oficyny. Ww. organ wydał natomiast postanowienie z [...] grudnia 2016 r., nr [...], znak: [...], którym nałożył na współwłaścicieli nieruchomości obowiązek wykonania i przedstawienia ekspertyzy technicznej w zakresie skutecznych zabezpieczeń nieruchomości przy ul. [...]. Dokonując rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie organ odwoławczy wziął pod uwagę ocenę kondycji technicznej wskazanego wyżej budynku, jaka została zawarta w projekcie rozbiórki autorstwa mgr. inż. arch. S. B., wykonanym w lutym 2017 roku. Autor opracowania stwierdził, iż kilkukrotne pożary naruszyły konstrukcję obiektu i stan techniczny oficyny jest na tyle zły, że wyklucza przeprowadzenie prac remontowych. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego zwrócił jednak uwagę, iż mgr. inż. arch. S. B. nie przeprowadził analizy możliwości zastosowania konkretnych prac naprawczych w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości. Organ II instancji stwierdził, że w interesie społecznym leży ochrona obiektów o wartościach zabytkowych oraz niedopuszczenie do zniszczenia ich historycznej substancji. W przypadku postępowania uzgodnieniowego dotyczącego omawianej oficyny jest to sprzeczne z interesem inwestora. Organ I instancji słusznie przedłożył w tej kwestii interes społeczny nad interesem skarżącego, ponieważ realizacja planowanej inwestycji doprowadziłaby do całkowitej likwidacji cennego elementu pejzażu kulturowego stolicy, dlatego też Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego utrzymał w mocy postanowienia [...] Konserwatora Zabytków z [...] października 2017 r. nr [...]. Skargę na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], wniosła J. Sp. z o.o. z siedzibą w W., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Zaskarżonemu postanowieniu strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 39 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 6 i art. 8 k.p.a. poprzez bezzasadną odmowę zmiany postanowienia Stołecznego Konserwatora Zabytków z dnia [...] października 2017 r., która to odmowa była wynikiem powielenia całkowicie dowolnej i wewnętrznie sprzecznej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonanego przez [...] Konserwatora Zabytków, oraz bezpodstawne uznanie, że przedmiotowy budynek "stanowi przykład oryginalnej tkanki miejskiej dzielnicy [...], posiadający wartości historyczne i naukowe, który cechuje wysoki stopień autentyzmu, jako że czytelna jest jego historyczna bryła i forma poszczególnych elewacji", podczas gdy zaprezentowany pogląd nie znajduje odzwierciedlenia w żadnych dokumentach źródłowych, a z treści znanych organom obydwu instancji protokołów oględzin nieruchomości dokonanych przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego jednoznacznie wynika, że przedmiotowy budynek grozi zawaleniem i kwalifikuje się do rozbiórki; 2) art. 39 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane w zw. z art. 80 k.p.a. oraz w zw. z art. 6 i 8 k.p.a. poprzez całkowicie dowolne uznanie, że "przedstawiciel organu budowlanego nie przeanalizował szczegółowo stanu zachowania materii obiektu wnioskowanego do rozbiórki, a przeprowadzone wizje lokalne nie zaowocowały wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazu rozbiórki przedmiotowej oficyny", podczas gdy żaden przepis prawa nie daje Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego prawa do oceniania kompetencji innych organów, a twierdzenia organu I instancji odnośnie niewydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazu rozbiórki oficyny świadczą o braku znajomości przepisów, z których wynika obowiązek tego organu uzgodnienia takich decyzji z Konserwatorem Zabytków. W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] kwietnia 2018 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków z [...] października 2017 r. nr [...] odmawiające uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę sześciokondygnacyjnej części oficyny budynku przy ul. [...] w W. oraz umarzające postępowanie uzgodnieniowe w sprawie rozbiórki dwukondygnacyjnej części powyższej oficyny. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Instytucja "uzgodnienia" zakłada zatem współdziałanie organów, z których jeden prowadzi postępowanie główne (organ administracji architektoniczno-budowlanej), a drugi postępowanie subsydiarne. W celu pozytywnego rozstrzygnięcia postępowania głównego wymagana jest zgodność stanowisk obu organów. Organ administracji architektoniczno-budowlanej rozstrzyga sprawę w drodze decyzji, natomiast stanowisko organu współdziałającego wyrażane jest w formie postanowienia. Kwestią zasadniczą dla rozpoznania niniejszej sprawy było zatem dokonanie oceny, czy organy konserwatorskie odmawiając uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę budynku położonego przy ul. [...] w W. przekroczyły granice uznania administracyjnego. W obowiązujących przepisach prawa ustawodawca nie wymienił przypadków, w których należy wydać pozwolenia, a w jakich odmówić jego udzielenia. Ocena ta powinna zatem każdorazowo opierać się na ustaleniach dokonanych przez organ ochrony konserwatorskiej w konkretnej sprawie. W ocenie Sądu, w kontrolowanej sprawie organy w sposób rzetelny – z zachowaniem podstawowych zasad postępowania administracyjnego – w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału dowodowego wykazały brak podstaw do wydania uzgodnienia rozbiórki sześciokondygnacyjnej części oficyny budynku przy ul. [...] w W. oraz zasadnie umorzyły postępowanie uzgodnieniowe w sprawie rozbiórki dwukondygnacyjnej części powyższej oficyny. Podkreślenia wymaga, że ochrona zabytków, w rozumieniu art. 4 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, obejmuje ogół działań podejmowanych w odniesieniu do zabytków w celu zachowania ich wartości zabytkowej. W omawianej regulacji prawodawca zawarł przykładowy, a jednocześnie otwarty katalog tego rodzaju działań. Ogólny charakter powołanego przepisu rodzi po stronie organu konserwatorskiego obowiązek wykazania, na czym dokładnie polega ochrona w każdej indywidualnej sprawie. Przepis art. 4 przywołanej wyżej ustawy nie może stanowić samodzielnej podstawy do wydawania przez organy konserwatorskie rozstrzygnięć o charakterze władczym, skutkujących ograniczającą ingerencją w zespół uprawnień przysługujących właścicielowi lub użytkownikowi zabytków. Zdefiniowana w wyżej wymienionej regulacji ochrona zabytków prowadzić zatem powinna do zrównoważonego rozwoju rodzimej zabudowy (wyważonego przenikania się przestrzeni współczesnej i zabytkowej), przy założeniu, że o wartości obiektów zabytkowych decyduje przede wszystkim to, że są one przekazami określonych znaczeń i świadectw. Przy uwzględnieniu powyższej argumentacji, całokształt zgromadzonego materiału dowodowego potwierdza stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu. Jak ustaliły organy konserwatorskie, sześciokondygnacyjny budynek oficyny przy ul. [...] w W. został ujęty w gminnej ewidencji zabytków [...] na mocy zarządzenia Prezydenta [...] z [...] lipca 2012 r., nr [...]. Zatem, w myśl art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego, [...] Konserwator Zabytków jest uprawiony do uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę ww. obiektu. Z danych zamieszczonych na karcie adresowej ww. nieruchomości wynika, że wpis ten dotyczy sześciokondygnacyjnej partii obiektu. Natomiast dwukondygnacyjna części powyższej oficyny nie została ujęta w gminnej ewidencji zabytków, ani nie znajduje się na terenie w niej ujętym. W związku z powyższym, prawidłowo organy orzekające w sprawie umorzyły postępowanie w zakresie dotyczącym dwukondygnacyjnej części powyższej oficyny jako bezprzedmiotowe, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Zgodnie bowiem z tym przepisem: "Gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części." Odnosząc się do zasadności odmowy uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę sześciokondygnacyjnej części oficyny budynku przy ul. [...] w W., wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że ww. budynek położony jest na terenie strefy ochrony konserwatorskiej elementów rozplanowania sprzed 1939 r. ustalonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] – część północna [...], przyjętym uchwałą Rady [...] z [...] lipca 2014 r. nr [...]. Przedmiotowy budynek został wybudowany w 1878 r. i stanowi jeden z pierwszych budynków na ul. [...], a nadto jest przykładem oryginalnej tkanki miejskiej dzielnicy [...], która w wyniku zniszczeń wojennych, zachowana jest bardzo fragmentarycznie. Wartości historyczne i naukowe omawianego budynku, jako egzemplifikacji XIX-wiecznej zabudowy czynszowej i źródła do badania historii kultury materialnej miasta są bardzo istotne. Obiekt stanowiący przedmiot postępowania cechuje wysoki stopień autentyzmu. W dalszym ciągu czytelna jest jego historyczna bryła i forma poszczególnych elewacji, w tym także częściowo oryginalna stolarka okienna. Sąd w pełni podziela stanowisko Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, że mimo wysoce niezadawalającego stanu technicznego przedmiotowa oficyna zachowała wartości zabytkowe z uwagi na wysoki stopień autentyzmu formy architektonicznej i substancji budowlanej. Obiekt utrzymał oryginalną bryłę i kompozycję elewacji, a także część stolarki otworowej. Należy zgodzić się z Ministrem Kultury i Dziedzictwa Narodowego, że wbrew twierdzeniom zawartym w projekcie rozbiórki obiektu przy ul. [...] wskazujących, że stan budynku jest zły i uniemożliwia przeprowadzenie skutecznych prac remontowych – walory zabytkowe przedmiotowego budynku, mimo niezadawalającej kondycji substancji materialnej budynku zostały zachowane. Ponadto, autor przedmiotowego projektu rozbiórki nie przeprowadził analizy możliwości zastosowania konkretnych prac naprawczych ww. nieruchomości. Zasadnie Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego uznał również, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], prowadząc postępowanie na podstawie art. 62 ust 3 w związku z art. 61 oraz art. 83 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane, dokonał oceny stanu zachowania materii ww. obiektu podczas oględzin przeprowadzonych w dniach: 16 września 2015 r., 8 czerwca 2016 r., 25 października 2016 r., 25 stycznia 2017 r. oraz 9 lutego 2018 r. i mimo wskazania w protokołach stanu zagrożenia zawaleniem, przedstawiciel organu budowlanego nie przeanalizował szczegółowo stanu zachowania materii obiektu wnioskowanego do rozbiórki. W dokumentach tych zawarto wyłącznie opis budynku frontowego. Przeprowadzone oględziny nie skutkowały wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nakazu rozbiórki przedmiotowej oficyny i w konsekwencji postanowieniem z [...] grudnia 2016 r. nr [...] ww. organ nałożył na współwłaścicieli nieruchomości obowiązek wykonania i przedstawienia ekspertyzy technicznej w zakresie skutecznych zabezpieczeń nieruchomości przy ul. [...]. Sąd zauważa, że każda z form ochrony zabytków, o której mowa w art. 7 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, podlega ochronie bez względu na stan ich zachowania (art. 6 ustawy). Dopóki stopień zniszczenie obiektu zabytkowego nie osiągnie takiego rozmiaru, który nakazuje uznać, że obiekt ten nie przedstawia już żadnych wartości historycznych, artystycznych lub naukowych, albowiem nie da się go zachować, dopóty zabytek nie może zostać przeznaczony do rozbiórki. W tym kontekście jedynie techniczna możliwość zachowania obiektu zabytkowego w stanie pozwalającym na utrzymanie jego wartości zabytkowych ma charakter decydujący w sprawie rozbiórki obiektu. Zły stan techniczny obiektu nie przesądza o utracie wartości zabytkowej i nie stanowi podstawy do jego rozbiórki. Rola dysponenta zabytku sprowadza się do starannego postępowania w stosunku do zabytku, jak najdłuższego utrzymania zabytku w jak najlepszy stanie oraz jak najlepsze jego wykorzystanie dla dobra ogółu ze względu na jego walory historyczne czy naukowe. Zatem zabytek przestanie być tylko i wyłącznie prywatnym dobrem jego właściciela, którego interesy zostają z tego względu wyraźnie ograniczone, zaś treść ustawowego ograniczenia sygnalizuje przepis art. 140 kodeksu cywilnego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 48/09, LEX numer 550267). Mając na względzie powyższe, argumentacja przedstawiona przez [...] Konserwatora Zabytków oraz Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego dotycząca wartości historycznej budynku przy ul. [...] w W. zasługuje na aprobatę i prowadzi do uznania zasadności odmowy udzielenia pozwolenia na rozbiórkę wnioskowanego obiektu. Odnosząc się do zarzutów skargi należy stwierdzić, że nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane po prawidłowej analizie i ocenie materiału dowodowego oraz w oparciu o prawidłowo zastosowaną podstawę prawną - przepisy prawa materialnego i prawidłową ich wykładnię oraz w zgodzie z głównym celem jakiemu służy ustawa o ochronie zabytków. W związku zaś z faktem, że przedmiotowa sześciokondygnacyjna części oficyny budynku przy ul. [...] w W. nie uległa zniszczeniu w stopniu powodującym utratę jej wartości zabytkowej mimo złego stanu technicznego, organ zasadnie odmówił uzgodnienia pozwolenia na rozbiórkę ww. budynku. W niniejszej sprawie nie doszło do naruszeń przepisów wymienionych w skardze, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie rozstrzygnięcia zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia postanowień spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W konsekwencji Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 39 ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 80 i art. 6 oraz art. 8 k.p.a. W tym stanie rzeczy, skoro zarzuty podniesione w skardze nie znajdują oparcia w przepisach prawa i nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) oddalił skargę.