VII SA/Wa 153/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński, , Sędzia NSA Bogusław Moraczewski ( spr.), Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Katarzyna Bednarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2005 r. sprawy ze skargi D., M., M. i J. W. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2004 r. znak [...] w przedmiocie przekazania zażalenia właściwemu organowi. Skargę oddala. VII SA/Wa 153/05 UZASADNIENIE Główny inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dn. [...].12.2004r. [...], po rozpatrzeniu zażalenia D., M., J. i M. W., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] Nr [...] z dn. [...].10.2004r. przekazujące według właściwości Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. "wniosek – zażalenie – skargę" D., M., J. i M. W., które to pismo dotyczyło postanowienia Burmistrza Gminy T. z dn. [...] września 2004r. [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że Wojewoda [...] zgodnie z art. 65 § 1 kpa przekazał pismo skarżących organowi właściwemu do rozpatrzenia zażalenia na postanowienie Burmistrza Gminy T. z dn. [...] września 2004r. [...]. Wymienione postanowienie organu odwoławczego D., M., J. i M. W. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie. Zarzucili, że wszystkie organy "legalizują dzikie inwestycje (...) kosztem ich własności i rozpoczętej budowy". W konkluzji skargi wnieśli m.in. o nałożenie na organ odwoławczy "kary grzywien", o "przekazanie sprawy przez Sąd do Prokuratury i udział prokuratora w niniejszych sprawach zawisłych przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie", o "naprawienie szkód materialnych i moralnych przez urzędników państwowych", o "wydanie nam naszej nieruchomości (...) i zaprzestanie zabudowy naszej posesji" oraz o "wyjaśnienie do kogo wpłynęły pieniądze za legalizację dzikich inwestycji na działce nr [...] w N.". W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga D., M., J. i M. W. nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a tylko w takim zakresie jest dopuszczalna jego sądowa kontrola. Granice tej kontroli wyznacza przedmiot zaskarżonego aktu administracyjnego, którym w niniejszej sprawie jest przekazanie pisma skarżących organowi właściwemu do jego załatwienia. W tej kwestii skarga nie zawiera żadnych zarzutów. Koncentruje się natomiast na kwestiach, które nie mają żadnego związku z zaskarżonym postanowieniem i z tego powodu nie podlegają one rozważaniu w przedmiotowym postępowaniu. Gdyby skarżący uważnie przeczytali postanowienia obu organów i chcieli zrozumieć ich treść, to musieliby sami stwierdzić, że nie naruszają one ich interesu prawnego. Chodziło bowiem tylko o przekazanie pisma określonego jako "wniosek – zażalenie – skarga" organowi właściwemu do jego rozpatrzenia. Postanowienie Burmistrza Gminy T. z dn. [...] września 2004r. zawierało pouczenie, że można je zaskarżyć do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. Nie było więc podstaw, żeby środek odwoławczy kierować do Wojewody [...]. Zarówno organu administracji publicznej jak i sądy z urzędu są zobowiązane badać swoją właściwość. W sytuacji, gdy Wojewoda [...] nie był uprawniony do rozpatrzenia pisma skarżących dotyczącego postanowienia z dn. [...] września 2004r. zgodnie z art. 65 § 1 kpa przekazał je postanowieniem Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w W. jako organowi właściwemu w tej sprawie. Prawidłowo więc organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Na marginesie niniejszej sprawy można jeszcze jedynie stwierdzić, że mnożąc postępowania i zaskarżając nawet korzystne dla siebie rozstrzygnięcia, skarżący nie przyczyniają się do szybkiego zakończenia spraw, o których napisali w swojej skardze. Z tych też powodów na podstawie art. 151 ppsa należało orzec jak w sentencji wyroku.