VII SA/Wa 1533/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Augustyniak - Pęczkowska, , Asesor WSA Karolina Kisielewicz (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, Protokolant specjalista Monika Gąsińska - Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. Sp. Komandytowa z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do wykonania robót budowlanych oddala skargę [...] sp. z o.o. sp. komandytowa z siedzibą w [...] zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2017 r. (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] marca 2017 r. (nr [...]) o wniesieniu sprzeciwu do zamiaru wykonania robot budowlanych. Z okoliczności faktycznych sprawy ustalonych i przyjętych przez organy administracji z podstawę rozstrzygnięcia wynika, że skarżąca w dniu [...] stycznia 2017 r. zgłosiła Prezydentowi [...] zamiar wykonania robót budowlanych polegających na montażu ażurowej reklamy na elewacji wschodniej budynku położonym przy Al. [...] w [...], na działce ew. nr [...] z obr. [...]), której jest najemcą. Organ I instancji postanowieniem z [...] lutego 2017 r. (nr [...]), doręczonym Spółce w dniu [...] lutego 2017 r., na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia (w terminie 14 dni) o: 1) prawidłowo podpisane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością [...] na cele budowane, 2) szkice lub rysunki oraz opis techniczny dotyczący sposobu i rodzaju oświetlenia reklamy,3) rysunek oraz opis jak wygląda ażur reklamy, 4) prawidłowo wypełnionego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] z obr. [...] na cele budowlane, na której będzie zamontowana ażurowa reklama. Organ podał, że "z rejestru gruntów wynika, że budynek przy al. [...] stoi w ostrej granicy z działką [...] z obr. [...]. W związku z tym "należy również wyjaśnić rozbieżność pomiędzy dołączonym rysunkowej z lokalizacją zgłoszenia, a rzeczywistą lokalizacją budynku przy al. [...]". W dniu [...] marca 2017 r. Spółka nadesłała żądane w pkt 1- 3 dokumenty. W odniesieniu do żądania przedstawienia oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością nr [...] na cele budowlane, wyjaśniła, że planowana inwestycja nie wykroczy poza działkę [...] i przedstawiła "opinię dotyczącą możliwości usytuowania banera reklamowego na elewacji budynku – strona wschodnia" sporządzoną przez uprawnionego geodetę W C. Z dokumentu tego wynika, że geodeta przeanalizował położenie narożników budynku względem granic działek ewidencyjnych i stwierdził, że "wyznaczone odległości elewacji budynku od granicy działki ewidencyjnej nr [...] wskazują na to, iż elewacja nie wystaje poza granice (...) działki ewidencyjnej o nie więcej niż 0,10 m. Przy zakresie dopuszczalnej tolerancji położenia granicy wynoszącym na odcinku pomiędzy punktami granicznymi nr [...] maksymalnie 0,10 m oraz przyjmując, wg założenia projektowego, iż baner reklamowy zlokalizowany będzie tuż przy elewacji budynku można stwierdzić, że inwestor podczas montażu banera reklamowego nie naruszy granic przedmiotowej działki". Prezydent [...] decyzją z [...] marca 2017 r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia, ponieważ stwierdził, że inwestor nie uzupełnił w terminie brakujących dokumentów (art. 30 ust. 5 c prawa budowlanego). W uzasadnieniu organ podał, że "istnieje uzasadniona wątpliwość, że realizacja (...) inwestycji może doprowadzić do naruszenia prawa własności poprzez umieszczenie części nośnika na nieruchomości, co do której inwestor nie wykazał się prawem do dysponowania na cele budowlane", w związku z tym wniesienie sprzeciwu jest uzasadnione. Organ I instancji dodał, że inwestycja jest nieodpuszczalna w świetle 9 pkt 4 e tiret pierwsze m.p.z.p. ulicy [...] – część północna A. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] w odwołaniu od tej decyzji wniosła o jej uchylenie. Odwołująca się zarzuciła naruszenie art. 30 ust. 5c prawa budowlanego przez nieuzasadnione przyjęcie, że nie uzupełniła zgłoszenia. Spółka podniosła, że w piśmie z [...] marca 2017 r. oraz w załączonej do niego opinii geodety wyjaśniła, że sporna inwestycja obejmuje jedynie działkę nr [...] z obr. [...], gdzie znajduje się budynek na którego elewacji wschodniej jest planowany montaż ażurowej reklamy, a organ oparł się jedynie na niczym nie uzasadnionych wątpliwościach, pomijając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Odwołująca się zarzuciła ponadto naruszenie § 9 pkt 4 lit e tiret pierwsze uchwały Rady Miasta [...] z [...] lipca 2014 r. w sprawie uchwalenia m.p.z.p. rejonu ulicy [...] – część północna A, przez nieuzasadnione przyjęcie, że inwestycja jest sprzeczna z tym planem. Strona dodała, ze organ nie wyjaśnił na czym ta sprzeczność polega, a jedynie stwierdził, że "zgłoszona reklama w formie jaką opisuje inwestor, naruszenia ustalenia ww planu miejscowego". W odwołaniu zarzucono ponadto naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nieprzeprowadzenie wystarczającego postępowania dowodowego w tej sprawie i błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz art. 107 § 3 k.p.a. przez niedostateczne uzasadnienie decyzji i niewyjaśnienie z jakich powodów organ przyjął, że skarżąca nie przedstawiła wszystkich wymaganych dokumentów. Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z [...] maja 2017 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta [...], że inwestor powinien przedłożyć oświadczenie o prawie do dysponowania na cele budowlane działką w. nr [...] ( po podziale [...]) z obr. [...] z uwagi na odległość budynku od granicy działki sąsiedniej . Odnosząc się do zarzutu naruszenia postanowień m.p.z.p., organ podniósł, że podstawą wniesienia sprzeciwu był art. 30 ust. 5 c, a zatem okoliczność, że inwestor nie uzupełnił braków zgłoszenia w wyznaczonym przez organ terminie. Spółka w skardze do Sądu zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 136 § 1 k.p.a. w zw. z art. 30 ust. 2 prawa budowlanego oraz art. 4 prawa budowlanego w zw. z art. 64 ust. 3 Konstytucji oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. przez nieuzasadnione przyjęcie, że sporna inwestycja może doprowadzić do naruszenia prawa własności działki [...] z obr. [...], gdy tymczasem ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że inwestor podczas wykonywania planowanych robót budowalnych nie wykroczy poza działkę przeznaczoną pod inwestycję. W uzasadnieniu skargi skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty i podniosła, że jeżeli organ odwoławczy miał jakiekolwiek wątpliwości co do dokumentów przedstawionych przez stronę w odpowiedzi na wezwanie organu, zobowiązany był zgodnie z art. 15 w zw. z art. 136 § 1 k.p.a. do przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Podnosząc te zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza prawa i dlatego skarga jest nieuzasadniona. W rozpoznawanej sprawie organy działając na podstawie art. art. 30 ust. 5 c prawa budowlanego wniosły sprzeciw od zamiaru wykonania przez skarżącą Spółkę robót budowlanych polegających na montażu ażurowej reklamy na elewacji wschodniej budynku położonym przy Al. [...] w [...], na działce ew. nr [...] z obr. [...]), której jest najemcą. Z przepisu art. 30 ust. 5 c prawa budowlanego wynika, że w razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Zdaniem organów, Spółka nie uzupełniła zgłoszenia o oświadczenie o prawie do dysponowania sąsiednią nieruchomością na cele budowlane w sytuacji gdy sporna inwestycja obejmować będzie również i tę nieruchomość. Sąd podziela stanowisko organu wyrażone w zaskarżonej decyzji, że inwestor podczas wykonywania planowanych robót budowalnych wykroczy poza działkę przeznaczoną pod inwestycję, do której nie wykazał prawa do dysponowania na cele budowlane. Z dokumentów przedstawionych przez stronę skarżącą w toku postępowania wynika, że baner reklamowy będzie zamontowany tuż przy elewacji budynku (pod banerem znajdować się będzie instalacja) i będzie wystawać ponad ścianę budynku o więcej niż odległość obiektu budowlanego od granic działki (1 cm). Z tego powodu nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów postępowania przez niedostateczne (nieprawidłowe) ustalenie okoliczności faktycznych sprawy. Argumentacja strony skarżącej co do ewentualnych nieścisłości w położeniu punktów granicznych nie jest uzasadniona, ponieważ organy administracji architektoniczno-budowlanej biorą pod uwagę granice działek ewidencyjnych określone w ewidencji. Nie jest również uzasadniony zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 136.§ 1 k.p. W rozpoznawanej sprawie nie było podstaw do przeprowadzenia z urzędu przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Okoliczności faktyczne sprawy zassanie nie budziły wątpliwości organu odwoławczego. W odniesieniu do zrzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. należy zauważyć, że w myśl tego przepisu, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Ten przepis określa niezbędne elementy uzasadnienia decyzji, które ma służyć wyjaśnieniu stronom powodów rozstrzygnięcia. Strona skarżąca w istocie nie zarzuca, by uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawierało któregoś z niezbędnych elementów lub ze sporządzono je w sposób uniemożliwiający kontrolę sądową. Zarzut ten zmierza bowiem w gruncie rzeczy do podjęcia polemiki z rozstrzygnięciami organów. W istocie treść tego zarzutu i jego uzasadnienie nie koresponduje zatem z treścią powołanego przepisu. Niemniej jednak analiza pisemnych motywów zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, ze uzasadnienie zawiera wszystkie wymienione przez ustawodawcę elementy, a przeprowadzenie kontroli orzeczenia jest w pełni możliwe. Z powyższego wynika, że skarga [...] sp. z o.o. spółka komandytowa jest nieuzasadniona. Sąd wypełniając określony w art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), obowiązek badania legalności zaskarżonej decyzji w zakresie wykraczającym poza granice wyznaczone zarzutami skargi stwierdził, że nie ma podstaw do jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności, które Wojewódzki Sąd Administracyjny byłby zobowiązany uwzględnić w tym postępowaniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 powołanej ustawy, orzekł jak w sentencji.