VII SA/Wa 1535/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2007 r. sprawy ze skargi P. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2006 r. znak [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności poświadczenia skargę oddala. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. na podstawie art. 157 § 3 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.) po rozpatrzeniu wniosku P odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności poświadczenia Prezydenta [...] z dnia [...].11.1997 r., znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji organ podał, iż w dniu 15 maja 1997 r. A. R. dokonał zgłoszenia zakończenia robót budowlanych oraz zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego - ręcznej myjni samochodowej, usytuowanej w W. u zbiegu ulic S. i Ś. Pismem z dnia [...] listopada 1997 r. Prezydent [...] poinformował inwestora o nie zgłoszeniu sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania obiektu. W dniu 12 grudnia 2005 r. pełnomocnik przełożonego P. złożył wniosek o stwierdzenie nieważności pisma z dnia [...] listopada 1997 r. W ocenie organu nie jest możliwe stwierdzenie nieważności pisemnego poświadczenia organu, które nie ma charakteru rozstrzygnięcia władczego, a jedynie oznajmia i poświadcza pewien stan faktyczny. Ma ono charakter informacyjny, a nie kształtujący prawa i obowiązki strony - adresata tego poświadczenia. Skutek prawny następuje nie na mocy tego oświadczenia, lecz z mocy samego prawa. Organ w tym przypadku o niczym nie rozstrzyga. W takiej sytuacji należy uznać, jak wywodzi organ, że poświadczenie Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 1997r. o nie zgłoszeniu sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania ręcznej myjni samochodowej, nie spełnia wymagań art. 107 § 1 kpa, nie zawiera bowiem znamion rozstrzygnięcia, wobec czego nie może być uznane za decyzję administracyjną. Nie jest zatem dopuszczalne prowadzenie postępowania w trybie art. 156 § 1 Kpa, gdyż instytucja ta dotyczy tylko i wyłącznie rozstrzygnięć administracyjnych (decyzji i postanowień, na które służy zażalenie). Odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła P., po rozpatrzeniu którego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności poświadczenia wydanego przez Urząd Gminy [...] Dzielnica [...] nr [...] z dnia [...] listopada 1997 r., znak: [...]. W uzasadnieniu organ podał, iż poświadczenie z dnia [...] listopada 1997 r. zostało wydane przez Urząd Gminy W. Dzielnica [...] i wynika z niego jedynie, iż strona złożyła zawiadomienie o zakończeniu budowy i przystąpieniu do użytkowania ręcznej myjni samochodowej położonej w W. przy ul. Ś., a organ w ustawowym terminie nie zgłosił sprzeciwu. Zgodnie z art. 54 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym na dzień 13 października 1997 r., do użytkowania obiektu budowlanego, na którego wzniesienie jest wymagane pozwolenie na budowę albo zgłoszenie, można przystąpić, z zastrzeżeniem przepisów art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu. Natomiast, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane, na podstawie których zostało wydane w niniejszej sprawie pozwolenie na budowę z dnia [...] sierpnia 1993 r., konieczność uzyskania pozwolenia na użytkowanie musiałaby wynikać z zapisu w decyzji zezwalającej na budowę. W przedmiotowej decyzji Burmistrza Gminy W. [...] z dnia [...] sierpnia 1993 r. brak jest takiego zapisu, a więc strona nie miała obowiązku uzyskać, przed przystąpieniem do użytkowania obiektu, pozwolenia na użytkowanie, a jedynie złożyć zawiadomienie o zakończeniu budowy. Podkreślić także należy, iż poświadczenie nie zostało wydane przez organ, a jedynie przez urząd i potwierdza jedynie stan faktyczny nie wywołując żadnych skutków prawnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła P., wnosząc o jej uchylenie. Skarżący zarzucił decyzji naruszenie art. 7 i 10 § 2 kpa oraz art. 36 ust. 2 ustawy Prawo budowane w brzmieniu w dniu 13 sierpnia 1997 r., tj. w brzmieniu dokonania zgłoszenia zakończenia budowy przez A. R. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wskazał, iż decyzja z dnia [...] sierpnia 1993 r. zatwierdzająca plan realizacyjny inwestycji i udzielająca pozwolenia na budowę myjni samochodowej została następnie zmieniona decyzją z dnia [...] maja 1995r. o zatwierdzeniu zamiennego projektu budowlanego i mocą tej decyzji, na inwestora A. R., został nałożony obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie przedmiotowej myjni, którą to okoliczność całkowicie pominął Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, bądź jej w ogóle nie ustalił. Skoro zatem właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nałożył na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po jego wybudowaniu, to oświadczenie organu, iż nie zgłosi sprzeciwu wobec dokonanego zawiadomienia o zakończeniu budowy należy uznać za objawienie woli organu, a więc rozstrzygnięcie sprawy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Stosownie do dyspozycji art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły. Jest bezsporne, że sankcja nieważności dotyczyć może decyzji, postanowień, od których służy zażalenie, a z mocy przepisów odrębnych także określonych czynności materialno-technicznych. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego od lat ugruntowany jest pogląd, iż decyzja administracyjna jest to oświadczenie woli kompetentnego organu administracji, podjęte w wyniku zastosowania normy prawa materialnego lub w określonym zakresie normy prawa procesowego, zakomunikowany stronie, w celu wywołania skutku prawnego w sferze stosunku materialnoprawnego, (decyzja rozstrzygająca sprawę co do jej istoty w całości lub części), bądź w sferze stosunku procesowego (decyzja w inny sposób kończąca sprawę w danej instancji; por. B. Adamiak, Wadliwość decyzji administracyjnej, Wrocław 1986, s. 22-23). Także pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej w drodze decyzji są decyzjami pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 kpa, jeżeli zawierają minimum elementów niezbędnych do zakwalifikowania ich jako decyzje, elementy te to: - oznaczenie organu administracji publicznej wydającego akt; - wskazanie adresata aktu; - rozstrzygnięcie o istocie sprawy; - podpis osoby reprezentującej organ administracji. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszego postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie będącej przedmiotem zaskarżenia, w pełni podziela stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, iż pismo Urzędu Gminy [...] z dnia [...] listopada 1997 r. nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów kpa. Podkreślić należy, gdyż jest to, zdaniem Sądu, jedna z okoliczności przesadzających w niniejszym postępowaniu, iż poświadczenie z dnia [...] listopada 1997 r. o nie zgłoszeniu sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienie do użytkowania obiektu ręcznej myjni samochodowej wydane zostało przez Urząd Gminy W. Dzielnica [...] i podpisane przez Naczelnika Wydziału Architektury i Nadzoru Budowlanego. Zgodnie z ustawą z dnia 25 marca 1994 r. o ustroju miasta [...] (Dz. U. Nr [...], poz. [...] ze zm.),miasto [...] jest związkiem komunalnym i tworzą go gminy: [...] (art. 1 ustawy). Gminy mogą tworzyć dzielnice (art. 24 ust. 1), których organem wykonawczym jest zarząd dzielnicy składający się z dyrektora zarządu dzielnicy i dwóch członków. Organ wykonawczy dzielnicy przy wydawaniu decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, któremu przekazano takie uprawnienia, działa z upoważnienia właściwego organu gminy. Oznacza to, iż pismo Urzędu Gminy [...] Dzielnica [...] z dnia [...] listopada 1997 r. nie zostało wydane przez organ Dzielnicy [...] i nie rozstrzyga w sposób władczy indywidualnej sprawy z zakresu administracji publicznej. Poświadczenie to nie wywołuje też konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych, gdyż wbrew twierdzeniom skargi, nie znosi nałożonego decyzją z dnia [...] maja 1995 r. obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie ręcznej myjni samochodowej. Zważywszy na powyższe, uznając iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a podniesione zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.