VII SA/Wa 1536/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Jarecka, Sędziowie sędzia WSA Artur Kuś (spr.),, sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K. J. na uchwałę Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych i stwierdzenia prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego I. uchyla zaskarżoną uchwałę, II. zasądza od Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych na rzecz K. J. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. 1. Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych (dalej: "KRDL") w dniu [..] maja 2020 r. podjęła uchwałę nr[..] w sprawie odmowy K. J. ("skarżącej") wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych i odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu. Powyższa uchwała została podjęta na podstawie art. 47 pkt 12 w zw. z art. 8 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 a contrario ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 849 ze zm. – dalej jako: "ustawa o diagnostyce laboratoryjnej") w zw. z art. 14h ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm. – dalej jako: "specustawa COVID-19"). Uzasadniając uchwałę organ stwierdził, że Zespół do Spraw Potwierdzania i Uznawania Kwalifikacji Zawodowych Diagnosty Laboratoryjnego uznał kalifikacje K. J. za niewystarczające do wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych i stwierdzenia prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego. Na tej podstawie KRDL podjęła uchwałę od odmowie wpisu skarżącej na listę diagnostów laboratoryjnych. 2. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [..]złożyła K. J., wnosząc o uchylenie zaskarżonej uchwały i zasądzenie na jej rzecz od organu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca zarzuciła uchwale naruszenie: a) art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm. – dalej: "k.p.a.") polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażającej się w przyjęciu, że kwalifikacje zawodowe skarżącej są niewystarczające do wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych i stwierdzenia prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, w sytuacji, kiedy nabyte przez skarżącą kwalifikacje, wiedza i umiejętności, zwłaszcza w kontekście wykonywania pracy diagnosty laboratoryjnego w [..], w tym przynależność do [..] (poświadczone przedłożoną dokumentacją), potwierdzają ww. kwalifikacje zawodowe oraz polegające na błędnym ustaleniu, że skarżąca nie spełnia przesłanek do przyznania prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego na terenie RP, a co za tym idzie, nie przysługuje jej prawo wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych, podczas gdy skarżąca spełnia wszelkie przesłanki przyznania prawa wykonywania zawodu, w szczególności w zakresie posiadanego wykształcenia, b) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o diagnostyce laboratoryjnej poprzez brak prawidłowej weryfikacji przedłożonych przez skarżącą do wniosku dokumentów, wadliwą interpretację ww. przepisów prawa materialnego, a także błędną ocenę sprawy w ich kontekście; c) art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy o diagnostyce laboratoryjnej polegające na ustaleniu, że skarżąca nie spełnia przesłanek do przyznania jej prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego na terenie RP, a co za tym idzie nie przysługuje jej prawo wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych Skarżąca wskazała, że ukończyła 4 letnie studia na[..] w [..] i w 2017 r. otrzymała tytuł "Licencjata, po studiach z programem rozszerzonym w naukach ścisłych" ([..]). Nadto w 2018 r. ukończyła podyplomowe studia w dziedzinie "Praktyka w Laboratorium Klinicznym" w [..]. W latach 2017-2018 skarżąca odbyła dziewięciomiesięczny staż w laboratorium Szpitala Uniwersyteckiego w [..], w którym następnie przez ponad rok pracowała jako diagnosta laboratoryjny. Zdaniem skarżącej jej wiedza umiejętności i kompetencje nabyte podczas zdobywania doświadczenia zawodowego oraz potwierdzone efekty uczenia wyrównują w całości różnice programowe ukończonych studiów z programem studiów na kierunku analityka medyczna/analityka laboratoryjna w Polce. W ocenie skarżącej diagnostą laboratoryjnym może zostać osoba, która ukończyła studia wyższe o odpowiednim określonym ustawowo kierunku (ewentualnie odbyła dodatkowo kształcenie podyplomowe), posiada pełną zdolność do czynności prawnych (czyli jest pełnoletnia i nieubezwłasnowolniona) i odpowiedni stan zdrowia, a następnie zostanie wpisana na listę diagnostów. Jej zdaniem brak wykształcenia wyższego magisterskiego nie może być podstawą do odmowy wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych i odmowy stwierdzenia prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego Stoi ona bowiem na stanowisku, że zdobyte przez nią wykształcenie i doświadczenie są wystarczającą podstawą uznania jej kwalifikacji. 3. Odpowiadając w dniu [..] sierpnia 2020 r. na ww. skargę organ podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ stwierdził, że zarzuty podniesione przez K. J. pozostają bez wpływu na treść podjętej uchwały. KRDL, odnoszą się do zarzutów wskazała, że program ukończonych przez skarżącą studiów w znacznej części pokrywa się z programem studiów na kierunku analityka medyczna/medycyna laboratoryjna w Polsce, brakuje w nim jednak takich przedmiotów (lub ich odpowiedników) jak: etyka zawodowa, kwalifikowana pierwsza pomoc, propedeutyka medycyny, toksykologia i praktyczna nauka zawodu. Zgodnie z przedstawioną dokumentacją, program studiów nie zawierał także zintegrowanych z nim zajęć praktycznych w obszarze medycyny laboratoryjnej (praktyki wakacyjne, praktyczna nauka zawodu). W dalszej kolejności organ wskazał, że skarżąca nie uzyskała stopnia magistra w studiowanej dziedzinie. Kształcenie zaś, które ukończyła skarżąca nie jest zgodne ze wspólną ramą kształcenia dla kierunku analityka medyczna/medycyna laboratoryjna (5-letnie studia uniwersyteckie jako kształcenie przed dyplomowe), a tym samym nie wypełnia dyspozycji przewidzianej w normie art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. 2016 r. poz. 65). Ponadto KRDL wskazała, że zgodnie z punktem 1.5 załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [..] lipca 2019 r. w sprawie standardów kształcenia przygotowującego do wykonywania zawodu lekarza, lekarza dentysty, farmaceuty, pielęgniarki, położnej, diagnosty laboratoryjnego, fizjoterapeuty i ratownika medycznego (Dz.U. 2019 r. poz. 1573), liczba punktów ECTS konieczna do ukończenia studiów na kierunku analityka medyczna wynosi nie mniej niż 300. Skarżąca zaś uzyskała w toku swoich studiów łącznie 240 punktów ECTS, co oznacza niedobór 60 punktów ECTS (20% wymaganego minimum). 4. Pismem z dnia [..] stycznia 2021 r. skarżącą wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci opinii Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [..] grudnia 2020 r. na okoliczność wadliwego prowadzenia procedury uznania kwalifikacji zawodowych skarżącej przeprowadzonej przez KRDL, a w konsekwencji podjęcie wadliwej uchwały. Wojewódzki Sąd Administracyjny w [..] zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. 1. Istota sprawy sprowadza się do oceny zgodności z prawem podjętej przez KRDL uchwały, w której odmówiono skarżącej wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych oraz odmówiono jej stwierdzenia prawa wykonywania zawodu. 2. Ze stanu faktycznego wynikają następujące okoliczności mające istotne znaczenie dla niniejszej sprawy. Skarżąca wskazała na szereg okoliczności, uzasadniające jej zdaniem, wpis na listę diagnostów laboratoryjnych oraz umożliwienie prawa wykonywania zawodu w Polsce, gdyż: - ukończyła 4 letnie studia na [..] i w 2017 r. otrzymała tytuł "Licencjata po studiach z programem rozszerzonym w naukach ścisłych" ([..]); - w 2018 r. ukończyła podyplomowe studia w dziedzinie "Praktyka w Laboratorium Klinicznym" w [..]; - w latach 2017 - 2018 odbyła 9 - miesięczny staż w laboratorium[..]; - po odbytym stażu ponad rok pracowała w laboratorium[..] jako diagnosta laboratoryjny; - jest członkiem [..] i Medycyny Diagnostyki Laboratoryjnej ([..]). W ocenie KRDL, podjęta uchwała, w której odmówiono skarżącej wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych oraz odmówiono stwierdzenia prawa wykonywania zawodu - jest prawidłowa (podjęta została po szczegółowym postępowaniu wyjaśniającym), gdyż: - program ukończonych przez Skarżącą studiów nie obejmuje takich przedmiotów (lub ich odpowiedników) jak: etyka zawodowa, kwalifikowana pierwsza pomoc, propedeutyka medycyny, toksykologia, praktyczna nauka zawodu, zagadnień organizacji medycznych laboratoriów diagnostycznych ani podstawowych aktów prawnych dotyczących diagnostyki laboratoryjnej w Polsce; program nie zawierał także zintegrowanych z nim zajęć praktycznych w obszarze medycyny laboratoryjnej (praktyki wakacyjne, praktyczna nauka zawodu); - skarżąca nie uzyskała stopnia "magistra" w studiowanej dziedzinie; - liczba punktów ECTS konieczna do ukończenia studiów na kierunku analityka medyczna wynosi nie mniej niż 300 a skarżąca uzyskała w toku swoich studiów łącznie 240 punktów ECTS (niedobór 60 punktów ECTS). W związku z tym uznano, że kwalifikacje zawodowe skarżącej są niewystarczające do wpisania na listę diagnostów laboratoryjnych i stwierdzenia prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego w Polsce. 3. W ocenie Sądu, w pierwszej kolejności należy wskazać na przepisy prawa mające zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie. Celem ustawowej reglamentacji dostępu do zawodu diagnosty laboratoryjnego jest ochrona zdrowia publicznego. Kształtując dostęp do zawodu diagnosty, ustawodawca jest zatem nie tylko uprawniony, ale wręcz zobligowany do takiego określenia kryteriów limitujących dostęp do tego zawodu, które będą gwarantować osiągnięcie tego celu (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 23 czerwca 2005 r., sygn. akt K 17/04). Jeśli bowiem ustawodawca reguluje prawnie wykonywanie zawodu związanego z ochroną zdrowia, to czyni to w interesie publicznym, a więc przede wszystkim ze względu na zdrowie i bezpieczeństwo konsumentów usług świadczonych przez osoby uprawnione do wykonywania zawodu. Podkreślić trzeba, że sposób uznawania kwalifikacji zawodowych uzyskanych na obszarze państw członkowskich Unii Europejskiej (w analizowanym przypadku w Irlandii) w celu podjęcia pracy w jednym z państw członkowskich (w tym przypadku w Polsce) określają zarówno przepisy unijne, jak i regulacje krajowe. Głównym aktem prawnym regulującym ten obszar jest dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz. Urz. UE L 255 z 30.09.2005, s. 22, ze zm.; dalej: "dyrektywa 2005/36/WE"), która umożliwia obywatelom państw członkowskich UE, EFTA oraz Szwajcarii wykonywanie zawodu regulowanego (a takim zawodem jest zawód diagnosty laboratoryjnego) lub działalności w państwie członkowskim innym niż to, w którym uzyskali kwalifikacje zawodowe. Z preambuły dyrektywy 2005/36/WE wynika między innymi to, że: - jednym z celów UE jest zniesienie przeszkód w swobodnym przepływie osób i usług między Państwami Członkowskimi; dla obywateli Państw Członkowskich oznacza to w szczególności możliwość wykonywania zawodu jako osoba pracująca na własny rachunek lub jako pracownik najemny, w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym zdobyli kwalifikacje zawodowe; - gwarancje przyznane w niniejszej dyrektywie osobom, które uzyskały kwalifikacje zawodowe w jednym z Państw Członkowskich, w zakresie dostępu do tego samego zawodu i jego wykonywania w innym Państwie Członkowskim na takich samych prawach jak obywatele tego drugiego Państwa Członkowskiego, nie zwalniają migrujących specjalistów z obowiązku wypełniania wszelkich niedyskryminujących warunków wykonywania zawodu, które mogą zostać ustanowione przez to drugie Państwo, o ile znajdują one obiektywne uzasadnienie i są proporcjonalne; - przyjmujące Państwo Członkowskie może, w niezbędnych przypadkach i zgodnie z prawem unijnym, ustanowić wymogi dokonywania odpowiednich zgłoszeń; wymogi te nie mogą skutkować nałożeniem na usługodawców nieproporcjonalnych ciężarów i uniemożliwiać im korzystania ze swobody świadczenia usług albo zmniejszać wynikające z niej korzyści. Artykuł 14 dyrektywy 2005/36/WE, odnosi się do możliwości stosowania tzw. środków wyrównawczych. Zgodnie z tym przepisem: "1.Przepisy art. 13 nie stanowią przeszkody dla wymagania przez państwo członkowskie od wnioskodawcy odbycia stażu adaptacyjnego trwającego nie dłużej niż trzy lata lub przystąpienia do testu umiejętności, jeżeli: a) kształcenie, które wnioskodawca otrzymał, obejmuje materiał istotnie różniący się od tego, którego opanowanie jest podstawą uzyskania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji w przyjmującym państwie członkowskim; b) na zawód regulowany w przyjmującym państwie członkowskim składa się przynajmniej jedna regulowana działalność zawodowa, która nie wchodzi w zakres odpowiadającego mu zawodu w rodzimym państwie członkowskim wnioskodawcy, a szkolenie wymagane w przyjmującym państwie członkowskim obejmuje materiał istotnie różniący się od objętego kształceniem, którego ukończenie potwierdza poświadczenie kompetencji lub dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wnioskodawcy. 2. Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie korzysta z możliwości przewidzianej w ust. 1, musi umożliwić wnioskodawcy wybór między odbyciem stażu adaptacyjnego a zdaniem testu umiejętności. Jeżeli w odniesieniu do określonego zawodu Państwo Członkowskie uzna za konieczne odstąpienie od wymogu określonego w akapicie poprzedzającym, dotyczącego umożliwienia wnioskodawcy wyboru pomiędzy odbyciem stażu adaptacyjnego a zdaniem testu umiejętności, obowiązane jest poinformować o tym z wyprzedzeniem pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, odpowiednio uzasadniając to odstępstwo. Jeżeli Komisja uzna odstępstwo, o którym mowa w akapicie drugim, za niewłaściwe lub niezgodne z prawem Unii, przyjmuje w terminie trzech miesięcy od otrzymania wszystkich niezbędnych informacji akt wykonawczy w sprawie wezwania państwa członkowskiego do zaniechania wprowadzenia planowanego środka. W przypadku braku odpowiedzi ze strony Komisji we wspomnianym terminie odstępstwo takie może zostać zastosowane. 3. W drodze odstępstwa od określonej w ust. 2 zasady umożliwienia wnioskodawcy wyboru, w odniesieniu do zawodów, których wykonywanie wymaga dokładnej znajomości prawa krajowego i w odniesieniu do których udzielanie porad lub pomocy związanej z prawem krajowym jest zasadniczą i trwałą cechą działalności zawodowej, przyjmujące Państwo Członkowskie może samo wyznaczyć staż adaptacyjny lub test umiejętności. Dotyczy to także przypadków przewidzianych w art. 10 lit. b) i c), art. 10 lit. d) w odniesieniu do lekarzy i lekarzy dentystów, w art. 10 lit. f), jeżeli migrant ubiega się o uznanie swoich kwalifikacji w innym Państwie Członkowskim, gdzie odpowiednia działalność zawodowa wykonywana jest przez pielęgniarki odpowiedzialne za opiekę ogólną lub pielęgniarki wyspecjalizowane posiadające dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji specjalisty, uzyskany po odbyciu kształcenia prowadzącego do zdobycia tytułów wyszczególnionych w załączniku V, pkt 5.2.2, a także w art. 10 lit. g). W przypadkach objętych art. 10 lit. a) przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od migranta odbycia stażu adaptacyjnego lub zdania testu umiejętności, jeżeli migrant przewiduje możliwość wykonywania na własny rachunek lub w charakterze kierownika przedsiębiorstwa działalności zawodowej wymagającej znajomości i stosowania szczególnych przepisów krajowych, pod warunkiem że znajomość i stosowanie tych przepisów wymagane jest przez właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego od własnych obywateli, podejmujących taką działalność. W przypadku posiadacza kwalifikacji zawodowych, o których mowa w art. 11 lit. a), który ubiega się o uznanie swoich kwalifikacji zawodowych, jeżeli wymagane krajowe kwalifikacje zawodowe są sklasyfikowane na poziomie określonym w art. 11 lit. d), przyjmujące państwo członkowskie może nałożyć oba środki - staż adaptacyjny i test umiejętności. W drodze odstępstwa od określonej w ust. 2 zasady umożliwienia wnioskodawcy wyboru, przyjmujące państwo członkowskie może przewidzieć staż adaptacyjny albo test umiejętności w przypadku: a) posiadacza kwalifikacji zawodowych, o których mowa w art. 11 lit. a), który stara się o uznanie swoich kwalifikacji zawodowych, jeżeli wymagane krajowe kwalifikacje zawodowe są sklasyfikowane na poziomie określonym w art. 11 lit. c); lub b) posiadacza kwalifikacji zawodowych, o których mowa w art. 11 lit. b), który stara się o uznanie swoich kwalifikacji zawodowych, jeżeli wymagane krajowe kwalifikacje zawodowe są sklasyfikowane na poziomie określonym w art. 11 lit. d) lub e). 4. Na użytek ust. 1 i 5 "istotnie różniący się materiał" oznacza materiał obejmujący nabytą wiedzę, umiejętności i kompetencje, które mają zasadnicze znaczenie dla wykonywania zawodu i w odniesieniu do którego kształcenie odbyte przez migranta wykazuje istotne różnice pod względem treści w porównaniu z kształceniem wymaganym przez przyjmujące państwo członkowskie. 5. Przepisy ust. 1 stosuje się z należytym uwzględnieniem zasady proporcjonalności. W szczególności jeżeli przyjmujące państwo członkowskie zamierza wymagać od wnioskodawcy odbycia stażu adaptacyjnego lub przystąpienia do testu umiejętności, musi najpierw upewnić się, czy wiedza, umiejętności i kompetencje nabyte przez wnioskodawcę w trakcie jego doświadczenia zawodowego lub poprzez uczenie się przez całe życie, i oficjalnie poświadczone w tym celu przez właściwą instytucję, w którymkolwiek państwie członkowskim lub państwie trzecim mogą obejmować w całości lub częściowo istotnie różniący się materiał, o którym mowa w ust. 4. 6. Decyzja nakładająca obowiązek odbycia stażu adaptacyjnego lub przystąpienia do testu umiejętności musi być należycie uzasadniona. Wnioskodawcy przedstawia się w szczególności następujące informacje: a) poziom kwalifikacji zawodowych wymagany w przyjmującym państwie członkowskim i poziom kwalifikacji zawodowych posiadanych przez wnioskodawcę zgodnie z klasyfikacją określoną w art. 11; oraz b) istotne różnice, o których mowa w ust. 4, oraz powody, dla których tych różnic nie można zrównoważyć wiedzą, umiejętnościami i kompetencjami nabytymi w trakcie doświadczenia zawodowego i poprzez uczenie się przez całe życie, oficjalnie poświadczonymi w tym celu przez właściwa instytucję. 7. Państwa członkowskie zapewniają wnioskodawcy możliwość przystąpienia do testu umiejętności, o którym mowa w ust. 1, nie później niż sześć miesięcy po przyjęciu pierwotnej decyzji o nałożeniu na wnioskodawcę obowiązku przystąpienia do testu umiejętności." 4. Drugą grupą przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie – są regulacje krajowe. Są to między innymi: a) ustawa z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz.U. z 2020 r. poz. 220; dalej: "u.k.z."); b) ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej (Dz.U. z 2020 r. poz.2061; dalej: "u.d.l."). Wskazać trzeba, że dyrektywa 2005/36/WE została wdrożona do polskiego prawa właśnie ustawą z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 220; dalej: "u.k.z."). Zgodnie z art. 1 pkt 1 u.k.z., ustawa określa zasady uznawania kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodów regulowanych oraz do podejmowania lub wykonywania działalności regulowanych, nabytych w: a) innych niż Rzeczpospolita Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej, b) państwach członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronach umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, c) Konfederacji Szwajcarskiej. W postępowaniu w sprawie uznania kwalifikacji właściwy organ sprawdza odpowiedni poziom wykształcenia oraz kwalifikacje dające prawo wykonywania danego zawodu w państwie, w którym zostały uzyskane i na tej podstawie podejmuje decyzje (uchwałę) w sprawie uznania kwalifikacji. Jeżeli właściwy organ stwierdzi zasadnicze różnice w kształceniu lub szkoleniu, jak również rozbieżność w zakresie czynności zawodowych w danym zawodzie między państwem uzyskania kwalifikacji, a państwem przyjmującym, a ponadto przeanalizuje dokumenty poświadczające doświadczenie zawodowe wnioskodawcy w celu sprawdzenia, czy wiedza i umiejętności nabyte przez wnioskodawcę podczas zdobywania doświadczenia zawodowego nie mogą wyrównać w całości lub w części wspomnianych wyżej zasadniczych różnic, i stwierdzi, że różnice te nie zostały wyrównane - ma prawo zastosować środki wyrównawcze: test umiejętności lub staż adaptacyjny, zgodnie z wyborem wnioskodawcy (por. art. 20 u.z.k. oraz art. 14 dyrektywy 2005/36/WE). Zgodnie z art. 20 u.z.k.: "1. Właściwy organ, w drodze postanowienia, może uzależnić wydanie decyzji w sprawie uznania kwalifikacji od odbycia przez wnioskodawcę stażu adaptacyjnego lub przystąpienia przez niego do testu umiejętności w przypadku, gdy zakres: 1) kształcenia, szkolenia lub egzaminu wymaganego do wykonywania zawodu w Rzeczypospolitej Polskiej i w państwie wnioskodawcy różnią się w sposób zasadniczy lub 2) zawodu w państwie wnioskodawcy różni się znacząco od zakresu tego zawodu w Rzeczypospolitej Polskiej, a kształcenie lub szkolenie wymagane w państwie wnioskodawcy różni się znacząco od kształcenia lub szkolenia wymaganego przepisami regulacyjnymi - chyba że wiedza, umiejętności i kompetencje nabyte przez wnioskodawcę podczas zdobywania doświadczenia zawodowego lub przez potwierdzone efekty uczenia się w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym i nauce, lub potwierdzone efekty kształcenia w rozumieniu przepisów o systemie oświaty mogą wyrównać w całości albo w części te różnice. 2. W postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, właściwy organ określa zakres testu umiejętności lub zakres i czas trwania stażu adaptacyjnego, mając na uwadze konieczność wyrównania różnic w zakresie kształcenia lub szkolenia, lub zawodu w stopniu niezbędnym do wykonywania zawodu regulowanego albo do podejmowania lub wykonywania działalności regulowanej. 3. Staż adaptacyjny odbywa się w języku polskim. 4. Staż adaptacyjny nie może trwać dłużej niż trzy lata. 5. Właściwy organ zapewnia wnioskodawcy możliwość przystąpienia do testu umiejętności nie później niż w terminie sześciu miesięcy od dnia nałożenia na niego tego obowiązku. 6. Test umiejętności przeprowadza się w języku polskim. 7. Wnioskodawca ponosi koszty odbywania stażu adaptacyjnego lub przystąpienia do testu umiejętności". Dodatkowo należy wskazać, że art. 8 u.z.k. odnosi się do zasad uznawania praktyk zawodowych. Zgodnie z tym przepisem: "1.Ilekroć przepisy regulacyjne uzależniają nabycie prawa wykonywania zawodu regulowanego albo działalności regulowanej od odbycia praktyki zawodowej niezbędnej do uzyskania kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu regulowanego albo do podjęcia lub wykonywania działalności regulowanej, odbywanej pod nadzorem, równolegle z kształceniem albo po uzyskaniu dokumentu potwierdzającego jego ukończenie, zwanej dalej "praktyką zawodową", uprawniony organ, a w przypadku jego braku - właściwy organ, uznaje praktykę zawodową odbytą w państwie członkowskim albo bierze pod uwagę praktykę zawodową odbytą w państwie niebędącym państwem członkowskim. 2. W celu uznania praktyki zawodowej organy, o których mowa w ust. 1, porównują zakres i okres praktyki zawodowej odbytej w państwie członkowskim albo w państwie niebędącym państwem członkowskim z zakresem i okresem praktyki zawodowej wymaganej w Rzeczypospolitej Polskiej i ustalają okres praktyki, który podlega uznaniu. 3. Minister kierujący działem administracji rządowej właściwy w sprawach uznawania kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu regulowanego albo do podejmowania lub wykonywania działalności regulowanej należących do danego działu, dla których została przewidziana praktyka zawodowa, określi, w drodze rozporządzenia, tryb uznawania tej praktyki odbytej w państwie członkowskim albo w państwie niebędącym państwem członkowskim oraz jej maksymalny uznawany okres, mając na uwadze zakres i okres praktyki zawodowej wymaganej w Rzeczypospolitej Polskiej". Z art. 8 ust. 1 u.d.l. wynika, że Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych prowadzi listę diagnostów laboratoryjnych oraz na wniosek zainteresowanego podejmuje w drodze uchwały decyzję o wpisie. Kluczowy w niniejszej sprawie jest art. 7 u.d.l., który określa szczegółowe wymagania na stanowisku diagnosty laboratoryjnego w Polsce. Zgodnie z tym przepisem, diagnostą laboratoryjnym jest osoba, która: "1) ukończyła studia wyższe na kierunku analityka medyczna i uzyskała tytuł zawodowy magistra lub 2) ukończyła studia wyższe na kierunkach: a) biologia lub farmacja i uzyskała tytuł zawodowy magistra, b) chemia lub biotechnologia i uzyskała tytuł zawodowy magistra lub magistra inżyniera, c) weterynaria i uzyskała tytuł zawodowy lekarza weterynarii - oraz odbyła kształcenie podyplomowe, o którym mowa w art. 7a, potwierdzone egzaminem, albo uzyskała specjalizację I lub II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie analityki klinicznej, diagnostyki laboratoryjnej, mikrobiologii lub toksykologii, lub 3) ukończyła studia wyższe na kierunku lekarskim i uzyskała tytuł zawodowy lekarza oraz odbyła kształcenie podyplomowe, o którym mowa w art. 7a, lub 4) posiada dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie Unii Europejskiej lub państwo członkowskie Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - strona umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub Konfederacja Szwajcarska uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzającym tytuł zawodowy magistra na kierunku analityka medyczna, lub 5) posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 220); 6) posiada pełną zdolność do czynności prawnych; 7) posiada stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego; 8) została wpisana na listę diagnostów laboratoryjnych. 2. Diagnostą laboratoryjnym może być również osoba posiadająca prawo wykonywania zawodu lekarza i specjalizację I lub II stopnia lub tytuł specjalisty w dziedzinie analityka kliniczna, analityka lekarska, diagnostyka laboratoryjna lub mikrobiologia, mikrobiologia i serologia, mikrobiologia lekarska, jeżeli została wpisana na listę diagnostów laboratoryjnych". Z brzmienia art. 7 u.d.l. wynikają zatem podstawowe warunki, które muszą zostać spełnione, aby zostać w Polsce diagnostą laboratoryjnym. Zwrócić należy szczególną uwagę na to, że w przepisie tym warunki nie są wskazane jako "kumulatywne" – inaczej mówiąc nie trzeba ich wszystkich spełnić jednocześnie i bezwarunkowo. Wynika to z użycia w cytowanym przepisie słowa "lub" występującego po kliku pierwszych przesłankach, które wskazują na możliwość spełnienia choćby jednego ze wskazanych warunków. W językowej (gramatycznej) wykładni przepisu art. 7 u.d.l., KRDL dokonując wykładni wskazanych przesłanek - pominęła reguły składni języka polskiego. Nie dokonała głębszej analizy ani znaczenia spójnika "lub", ani wzajemnych relacji poszczególnych części zdania wskazanych w przepisie przesłanek. Zgodnie z językowym znaczeniem spójnik "lub" wyraża możliwą wymienność albo wzajemnie wyłączenie się części zdania lub zdań równorzędnych. Spójnik ten zawsze przeciwstawia to co komunikują łączone zdania lub inne wyrażenia (por. "Słownik języka polskiego" pod red. W. Doroszewskiego Wyd. PWN 1958 r. i "Inny słownik języka polskiego" pod red. M. Bańki Wyd. PWN 2014 r.). Zatem diagnostą laboratoryjnym może zostać osoba, która: a) ukończyła studia wyższe na wskazanych w tym przepisie kierunkach i uzyskała tytuł zawodowy magistra lub tytuł zawodowy, odbyła kształcenie podyplomowe – warunku tego nie spełnia skarżąca; w uchwale KRDL wskazuje, że skarżąca nie posiada tytułu zawodowego "magistra" w dziedzinie diagnostyki laboratoryjnej lub dziedzinach "pokrewnych"; przez to uzyskane wykształcenie nie jest zgodne ze wspólną ramą kształcenia dla kierunku analityka medyczna/medycyna laboratoryjna; w powyższej argumentacji KRDL powołuje się na art. 30 ust. 2 u.z.k., zgodnie z którym: "Jeżeli przepisy regulacyjne wymagają wydania decyzji w sprawie prawa wykonywania zawodu regulowanego albo działalności regulowanej, uprawniony organ wydaje tę decyzję osobie spełniającej warunki określone w tych przepisach, na podstawie dokumentu potwierdzającego ukończenie kształcenia zgodnego ze wspólną ramą kształcenia albo zdanie wspólnego testu"; lub b) posiada dyplom wydany w państwie innym niż państwo członkowskie UE lub państwo członkowskie EFTA uznany w Rzeczypospolitej Polskiej za równoważny z dyplomem uzyskiwanym w Rzeczypospolitej Polskiej, potwierdzającym tytuł zawodowy magistra na kierunku analityka medyczna; warunku tego również nie spełnia skarżąca, gdyż nie posiada tytułu "magistra"; lub c) posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 220); warunek ten jest kluczowy w niniejszej sprawie i nie został w sposób prawidłowy zinterpretowany i zbadany przez KRDL. Dodatkowymi warunkami uzasadniającymi stwierdzenie prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego jest konieczność posiadania pełnej zdolność do czynności prawnych i stan zdrowia pozwalający na wykonywanie zawodu diagnosty laboratoryjnego. Warunki te w niniejszej sprawie nie są kwestionowane. Osoba taka musi zostać również wpisana na listę diagnostów laboratoryjnych (zaskarżona uchwała KRDL odmówiła wpisu skarżącej). Zatem w niniejszej sprawie KRDL błędnie zinterpretowała art. 7 u.d.l. przyjmując, że jedynie tytuł "magistra" umożliwia wpis na listę diagnostów laboratoryjnych w Polsce. KRDL nie zauważyła bowiem, że wskazane warunki umożliwiają wpis na listę również inne osoby, które posiadają kwalifikacje do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (por. art. 7 ust. 1 pkt 5 u.d.l.). Dodatkowo należy zauważyć, że art. 30 u.z.k. odnosi się do możliwości braku przeprowadzania postępowania w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych wobec osób, które posiadają dokument potwierdzający ukończenie kształcenia prowadzonego na podstawie wspólnej ramy kształcenia albo zdania wspólnego testu. Art. 30 u.z.k. nie zakłada możliwości uznania lub odmowy uznania kwalifikacji zawodowych na postawie wspólnej ramy kształcenia. Zauważyć trzeba, że dotychczas nie została wprowadzona wspólna rama kształcenia dla żadnego zawodu regulowanego, w tym dla zawodu diagnosty laboratoryjnego w Unii Europejskiej. W postępowaniu w sprawie uznawania kwalifikacji właściwy organ uznaje kwalifikacje na odpowiednim poziomie kwalifikacji zawodowych zgodnie z art. 18 ust. 2- 6 u.z.k. Z kolei art. 19. ust. 2 u.z.k. wskazuje na możliwość odmowy uznania kwalifikacji zawodowych wnioskodawcy w przypadku, jeśli wnioskodawca posiada kwalifikacje na poziomie pierwszym, a w Rzeczypospolitej jest wymagane posiadanie formalnych kwalifikacji odpowiadających poziomowi piątemu. Poziomy kwalifikacji zawodowych do wykonywania zawodu regulowanego opisane są w art. 18 u.z.k. Zgodnie z informacją przedstawioną w Bazie Zawodów Regulowanych Komisji Europejskiej poziom kwalifikacji wymaganych w zawodzie diagnosty laboratoryjnego w Polsce określa art. 11e, a w zawodzie "biomedical scientist" w Wielkiej Brytanii art. 11d. 5. Biorąc pod uwagę wskazane przepisy prawa UE (pierwotnego i wtórnego) oraz prawa polskiego a także zaskarżoną uchwałę, w ocenie Sądu, skarga okazała się zasadna. KRDL wydając uchwałę niewątpliwie naruszyła wskazane w skardze przepisy postępowania administracyjnego (między innymi art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a.) i niewłaściwie zastosowała również przepisy prawa materialnego (art. 7 u.d.l.). W związku z tym, KRDL ponownie rozpatrując sprawę powinna wziąć po uwagę następujące okoliczności faktyczne i prawne. Po pierwsze – KRDL dokonała błędnej wykładni przepisów prawa krajowego w kontekście prawa Unii Europejskiej. Błędnie zastosowano wykładnię prawa krajowego, gdyż nie przeprowadzono wykładni funkcjonalnej, tj. nadającą przepisom ustawy znaczenia właściwego ze względu na skutki, jakie ta ustawa powinna wywoływać i wywołuje przy jednoczesnym uwzględnieniu wymogu dokonywania wykładni ustawy zgodnej z prawem Unii Europejskiej, tj. tzw. wykładni proeuropejskiej. Nacisk na osiąganie faktycznych kwalifikacji diagnostów medycznych a nie na formalny typ szkół i modele kształcenia jest konsekwencją przyjęcia w prawie Unii Europejskiej zasady, że przepisom prawa europejskiego należy zapewnić pełną skuteczność (effet utile – por. zwłaszcza art. 197 TFUE i N. Półtorak, Ochrona uprawnień wynikających z prawa Unii Europejskiej w postępowaniach krajowych, Warszawa 2010, s. 17 oraz 74 i nast.). Po drugie - prawo UE nakazuje państwom członkowskim znoszenie (eliminowanie) wszelkich ograniczeń czy też przeszkód utrudniających nieskrępowanie przemieszczanie się towarów, osób, usług i kapitału. Jest to generalna dyrektywa (wytyczna), która ma za zadanie urzeczywistniać rynek wewnętrzny UE. Zgodnie z art. 49 TFUE, ograniczenia swobody przedsiębiorczości obywateli jednego Państwa Członkowskiego na terytorium innego Państwa Członkowskiego są do zasady zakazane. Przytoczyć można jeden z wyroków TS, który odnosi się co prawda do zawodu "fizjoterapeuty" a nie "diagnostyka medycznego", ale wskazuje na rozumienie i interpretację zasad prawa pierwotnego UE w tym zakresie. W jednym z wyroków Trybunał Sprawiedliwości (por. wyrok TS z 27 czerwca 2013 r. C-575/11, Eleftherios-Themistoklis Nasiopoulos przeciwko Ypourgos Ygeias kai Pronoias) wskazał, że art. 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyklucza częściowy dostęp do zawodu fizjoterapeuty, będącego zawodem regulowanym w przyjmującym państwie członkowskim, obywatelowi tego właśnie państwa, który uzyskał w innym państwie członkowskim tytuł taki jak tytuł masażysty - hydroterapeuty medycznego, upoważniający go do wykonywania w tym drugim państwie członkowskim niektórych z działalności składających się na zawód fizjoterapeuty, jeżeli różnice pomiędzy dziedzinami działalności są tak poważne, że w rzeczywistości należałoby odbyć pełne kształcenie, by uzyskać dostęp do zawodu fizjoterapeuty. W istocie takie uregulowanie może utrudnić lub czynić mniej atrakcyjnym korzystanie ze swobody przedsiębiorczości i nie może być uzasadnione nadrzędnym względom interesu publicznego. W tym względzie po pierwsze, nawet jeżeli zawód fizjoterapeuty, a tym samym zawód masażysty jakiegokolwiek rodzaju, należy nie do sektora zawodów medycznych w ścisłym tego słowa znaczeniu, lecz do dziedziny paramedycznej, dziedzina ta, obejmująca szeroką gamę działalności o heterogenicznym charakterze, nie może pozostawać poza systemem wzajemnego uznawania zawodów regulowanych ustanowionym w prawie UE. Po drugie, adresat usług świadczonych przez masażystę - hydroterapeutę medycznego korzysta de facto z podwyższonej ostrożności, której wymaga ochrona zdrowia. Zatem wykluczenie choćby częściowego dostępu do zawodu fizjoterapeuty wykracza nie tylko poza to, co konieczne dla osiągnięcia celu polegającego na ochronie konsumentów, ale również poza to, co jest wymagane na poziomie ochrony zdrowia, gdy w rodzimym państwie członkowskim oraz w państwie przyjmującym stopień podobieństwa dwóch zawodów jest taki, że można je zasadniczo zakwalifikować jako "porównywalne", a tym samym za "ten sam zawód" w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 2005/36 w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych. W takim przypadku braki w wykształceniu wnioskodawcy w porównaniu z wykształceniem wymaganym w przyjmującym państwie członkowskim mogą być uzupełnione poprzez zastosowanie środków wyrównawczych przewidzianych w art. 14 ust. 1 dyrektywy 2005/36, zapewniając w ten sposób zupełną integrację zainteresowanego w ramach systemu zawodowego przyjmującego państwa członkowskiego. Natomiast w wypadkach nieobjętych dyrektywą 2005/36, gdy różnice pomiędzy dziedzinami działalności są tak poważne, że w rzeczywistości wnioskodawca - by móc wykonywać w innym państwie członkowskim działalność, do której ma kwalifikacje - powinien odbyć pełne kształcenie, wymóg taki stanowi czynnik, który może, z obiektywnego punktu widzenia, skłonić zainteresowanego do niewykonywania tych działalności w przyjmującym państwie członkowskim. Po trzecie – KRDL procedowała w niniejszej sprawie na podstawie uchwały Nr [...] Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych z dnia [...] marca 2017 r. w sprawie określenia zasad i trybu wydawania zaświadczeń o posiadanych kwalifikacjach do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego oraz zasad uznawania kwalifikacji w zawodzie diagnosty laboratoryjnego. KRDL przed podjęciem uchwały powinna w sposób szczegółowy ocenić, czy skarżąca posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej. W tym właśnie kontekście KRDL powinna dokonać szczegółowej analizy, czy wykształcenie zawodowe zdobyte innym państwie UE (tj. w Irlandii) a nie w państwie trzecim (co też trzeba podkreślić), odbyte staże, dotychczasowa praca zawodowa skarżącej - upoważnia ją do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego w Polsce. Po czwarte - w sytuacji, gdy organ uzna, że dotychczasowe wykształcenie i doświadczenie zawodowe jest niewystarczające, to może ewentualnie w sprawie zostać zastosowany art. 20 u.z.k. (art. 14 dyrektywy). Przypomnieć należy, że wskazane "środki wyrównawcze" (staż adaptacyjny lub test umiejętności) możliwy jest do zastosowania, jedynie gdy zakres kształcenia, szkolenia lub egzaminu wymaganego do wykonywania zawodu w Rzeczypospolitej Polskiej i w państwie wnioskodawcy "różnią się w sposób zasadniczy". Te "zasadnicze" różniące muszą być wykazane przez organ w postępowaniu. A contrario – gdy występują co prawda jakieś różnice w wykształceniu ale nie są one "zasadnicze" to środki wyrównawcze nie powinny być stosowane. Zatem KRDL nie może ograniczyć się we wskazaniu, że skarżąca w toku studiów w [..] nie miała w programie studiów kilku przedmiotów (np. etyki, propedeutyki medycyny, praktycznej nauki zawodu), ale trzeba wykazać, że są to różnice "zasadnicze" uniemożliwiające uznanie dotychczasowych kwalifikacji zawodowych skarżącej zdobytych w Irlandii. Zatem, gdy zakres "zawodu w państwie wnioskodawcy różni się znacząco od zakresu tego zawodu w Rzeczypospolitej Polskiej, a kształcenie lub szkolenie wymagane w państwie wnioskodawcy różni się znacząco od kształcenia lub szkolenia wymaganego przepisami regulacyjnymi" – należy wprowadzić "środki wyrównawcze". Podobnie również – a contrario – gdy zakres zawodu diagnosty w Irlandii nie różni się "znacząco" od zakresu zawodu diagnosty laboratoryjnego w Polsce, środki wyrównawcze nie muszą i nie powinny być stosowane. Zwrócić również należy uwagę na to, że ze wskazanego przepisu wynika również to, że nawet w sytuacji pewnych różnic w zakresie zawodu diagnosty laboratoryjnego, środki wyrównawcze nie muszą być stosowane, gdy "(...) wiedza, umiejętności i kompetencje nabyte przez wnioskodawcę podczas zdobywania doświadczenia zawodowego lub przez potwierdzone efekty uczenia się w rozumieniu przepisów o szkolnictwie wyższym i nauce, lub potwierdzone efekty kształcenia w rozumieniu przepisów o systemie oświaty mogą wyrównać w całości albo w części te różnice". Ocena taka należy do KRDL, która musi brać pod uwagę cały kontekst systemowy zasad uznawania zawodów w ramach UE, przepisy traktatowe (TFUE), cele i motywy dyrektywy 2005/36/WE oraz polskie regulacje właściwe w tym zakresie. Po piąte – powołanie się na brak tytułu zawodowego "magistra" - zgodnie z motywem 11 preambuły dyrektywy 2005/36/WE w przypadku zawodów objętych ogólnym systemem uznawania kwalifikacji, takich jak zawód diagnosty laboratoryjnego, państwa członkowskie powinny zachować prawo do określania minimalnego poziomu kwalifikacji wymaganego dla zagwarantowania właściwej jakości usług świadczonych na ich terytorium. Jednakże nie powinny one wymagać od obywatela jednego z państw członkowskich uzyskania kwalifikacji, określonych wyłącznie na podstawie odniesienia do dyplomów uzyskiwanych w ramach ich własnego systemu szkolnictwa w przypadku gdy obywatel ten uzyskał całość lub część tych kwalifikacji w innym państwie członkowskim. Zatem ponownie należy powrócić do kluczowego w niniejszej sprawie aspektu, który nie został dostatecznie poddany analizie – czy skarżąca posiada wystarczające kwalifikacje do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Tytuł "magistra" nie ma zasadniczego znaczenia dla stwierdzenia prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego (por. art. 7 pkt 1- 4 u.d.l.), gdyż (jak to już zostało zasygnalizowane) można nie posiadać tytułu "magistra" a posiadać "kwalifikacje do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 22 grudnia 20151 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej" (art. 7 pkt 5 u.d.l.). Inaczej mówiąc, to że dany kandydat nie posiada tytułu "magistra" we wskazanych przez ustawę dziedzinach - nie zwalnia automatycznie KRDL z obowiązku dokonania wszechstronnej analizy zdobytego wykształcenia, praktyki zawodowej pod kątem zasad uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej. Po szóste – niewłaściwe jest przywołanie w postępowaniu wspólnej ramy kształcenia. Wspólne ramy kształcenia, o których mowa w art. 30 ustawy i w art. 49a dyrektywy 2005/36/WE formalnie nie zostały wprowadzone (por. pismo Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego z 17 grudnia 2020 r. – w aktach sprawy). Po siódme – tryb i czas trwania postępowania został w niniejszej sprawie naruszony. W sprawie nie dotrzymano terminu prowadzenia postępowania wskazanego w art. 25 u.k.z. Zgodnie z tym przepisem, "właściwy organ wydaje decyzję w sprawie uznania kwalifikacji w terminie trzech miesięcy od dnia przedłożenia przez wnioskodawcę wszystkich wymaganych dokumentów. W szczególnych przypadkach termin wydania decyzji w sprawie uznania kwalifikacji może być przedłużony o miesiąc. W przypadku wnioskodawcy, który odbywa staż adaptacyjny lub przystępuje do testu umiejętności, bieg terminu, o którym mowa w ust. 1, ulega zawieszeniu do dnia uzyskania przez właściwy organ oceny, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 22.". Z akt sprawy wynika, że opinia została wydana w grudniu, zaś uchwałę podjęto w czerwcu, co przekracza 4 miesiące wskazane w ustawie (art. 25) i dyrektywie (art. 51 dyrektywy 2005/36/WE). Orzekając ponownie KRDL uwzględni przedstawione powyżej stanowisko Sądu i raz jeszcze dokona wszechstronnej oceny w zakresie spełnienia kryteriów ustawowych przez skarżącą w kwestii wpisu na listę diagnostów laboratoryjnych i stwierdzenia prawa wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego, szczególnie w kontekście przesłanki wynikającej z art. 7 pkt 5 u.d.l. (tj. czy posiada kwalifikacje do wykonywania zawodu diagnosty laboratoryjnego uznane w Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach członkowskich Unii Europejskiej). Przypomnieć należy, że przesłanka ta nie wymaga obligatoryjnego posiadania tytułu "magistra". 6. W tej sytuacji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.