VII SA/Wa 1541/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz (spr.), Protokolant ref. staż. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi B. F. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego skargę oddala. Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa decyzją z dnia [...].06.2010r. [...] , po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymała w mocy decyzję własną z dnia [...].04.2010r. w przedmiocie odmowy nadania B. F. tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno – budowlanej obejmującej wykonawstwo. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał iż wniosek zainteresowanego nie spełnia zasadniczego wymogu prawa budowlanego. Udokumentowana praktyka zawodowa z 30 lat nie ma charakteru znaczącego dorobku zawodowego w zakresie wnioskowanego rzeczoznawstwa , a opis dorobku nie wykazuje dokonań nowatorskich pod względem technicznym czy organizacyjnym. Nadto wnioskodawca nie wykonywał samodzielnie lub w zespole opinii technicznych bądź ekspertyz. Jak wskazał organ , tylko funkcja kierownika budowy , robót specjalistycznych pełniona na budowlach pozwala wszechstronnie sprawdzić inżyniera i jego wiedzę , zdolności organizacyjne czy działania nowatorskie. Zdaniem Komisji zainteresowany tych wymogów nie spełniał. Skargę sądową na powyższą decyzję wniósł zainteresowany , domagając się jej uchylenia . Skarżący zarzucił , że stwierdzenie o zawężonym dorobku wynikające z zaświadczenia o odbytej praktyce jest niezgodne z art. 12 ust. 1 pr. Bud. i art. 19 tej ustawy. Pogląd Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej w kwestii " znaczącego dorobku praktycznego" nie stanowi prawa w tym zakresie a organ nie podał kryteriów jakie powinien ten dorobek spełniać. Zdaniem skarżącego w procedurze kwalifikacyjnej wprowadzono utrudnienia formalne które stanowią problem w uzyskaniu zaświadczeń o praktyce z racji upływu czasu. Organ orzekający prowadząc postępowanie nie zastosował się do zasad z art. 7,8,11 kpa. W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Art. 15 ust. 1 prawa budowlanego z 1994r. określa warunki jakie musi spełniać ubiegający się o nadanie tytułu rzeczoznawcy budowlanego. Z wnioskiem o nadanie takiego tytułu wystąpił B. F. w dniu [...].03.2009r. przedkładając wymaganą dokumentację. Z dokumentacji tej wynikało , że korzysta on w pełni z praw publicznych , posiada tytuł mgr inżyniera a więc wymagane wykształcenie wyższe oraz uprawnienia budowlane bez ograniczeń i praktykę zawodową w zakresie wykonawstwa a więc spełnia wymagania w tym zakresie określone w art. 15 ust. 1 pkt 2a,b i c ustawy zasadniczej. Co do posiadanego dorobku w zakresie objętym wnioskowanym rzeczoznawstwem ( pkt 2d ustawy) to jak wynikało z zaświadczenia o odbytej praktyce , to nie ma on charakteru znaczącego, bowiem obejmuje skrócone opisy techniczne realizowanych obiektów a nie dokonania nowatorskie pod względem technicznym czy organizacyjnym. Materiał nie wykazywał też aby zainteresowany wykazywał też aby zainteresowany wykonywał samodzielnie lub w zespole opinii technicznych czy ekspertyz. Zainteresowany nie pełnił samodzielnej funkcji technicznej kierownika budowy czy robót , co powoduje że jego dorobek praktyczny został zawężony w stosunku do uprawnień budowlanych, wskazanych w art. 13 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego. Jak wskazał organ tylko funkcja kierownika budowy, robót specjalistycznych pełniona na budowach pozwala wszechstronnie sprawdzić inżyniera i jego wiedzę, zdolności organizacyjne czy działania nowatorskie. Natomiast udział inspektora nadzoru ( taką funkcję zainteresowany pełnił od marca 1998r.) w osiągnięciu wyróżnień za wykonanie obiektu jest zdecydowanie mniejszy niż udział kierownika budowy. Zgodzić się należy z organem , że znaczący dorobek praktyczny powinien obejmować twórcze osiągnięcia kandydata zgodnie z posiadaną specjalnością uprawnień budowlanych i wnioskowanym zakresem rzeczoznawstwa jak np. znaczące rozwiązania projektowe w obiektach budowlanych , wykonawstwo znaczących obiektów budowlanych o skomplikowanej konstrukcji , rozwiązań patentowych w formie wynalazków lub wzorów użytkowych jak też publikacje osiągnięć badawczo – wdrożeniowych w specjalistycznych czasopismach lub w referatach konferencyjnych. Zainteresowany powyższego kryterium nie spełniał , zatem za uzasadnioną w świetle art. 15 ust. 1 prawa budowlanego należało uznać odmowę nadania mu tytułu rzeczoznawcy budowlanego w specjalności konstrukcyjno – budowlanej obejmującej wykonawstwo . Organ wydający decyzję administracyjną w przedmiocie nadania tytułu rzeczoznawcy budowlanego z uwagi na nieprecyzyjne określenie ustawodawcy każdorazowo ocenia " znaczący dorobek praktyczny" i choć decyzja organu jest decyzją uznaniową , to podkreślić należy , że organ w niniejszej sprawie w sposób należyty uzasadnił co jego zdaniem oznacza ustawowy wymóg posiadania znaczącego dorobku praktycznego . Z tych względów brak jest podstaw do przyjęcia , że zaskarżona decyzja narusza prawo a tym samym skarga jako bezzasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U 153, poz. 1270).