VII SA/Wa 1543/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędziowie sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.),, sędzia WSA. Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant ref. staż. Katarzyna Dawejnis, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Przedmiotem zaskarżenia do Sądu jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju, zwany dalej Ministrem, z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] , podjęta na podstawie art. 138 § 1pkt 1 kpa, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 oraz z 2014r., poz. 183) zwanej dalej k.p.a., którą utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2015r. 2014 r., znak: [...] -odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymanej w mocy decyzją tego samego organu z [...] lutego 2015r. wyznaczającej Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej – Państwowy Instytut Badawczy jako instytucję zapewniającą służby meteorologiczne dla dostarczania danych i informacji meteorologicznych w określonych rejonach kontrolowanych lotnisk i węzłów lotnisk oraz strefach kontrolowanych lotnisk. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 18 sierpnia 2014r. Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej - Państwowy Instytut Badawczy z siedzibą w [...] , zwany dalej Instytutem lub IMGW wystąpił, zgodnie z art. 127 ust. 3 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. - Prawo lotnicze (Dz. U. z 2013 r. poz. 1393 oraz z 2014 r. poz. 768), zwanej dalej Prawem lotniczym, do Ministra Infrastruktury i Rozwoju, za pośrednictwem Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego, zwanego dalej Prezesem ULC z wnioskiem o wyznaczenie Instytutu jako instytucji odpowiedzialnej za prowadzenie na zasadach wyłączności osłony meteorologicznej lotnictwa cywilnego w FIR [...] na czas nieokreślony. Minister w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego decyzją z dnia 10 grudnia 2014 r. dokonał wyznaczenia Instytutu jako instytucji zapewniającej osłonę meteorologiczną w rejonach kontrolowanych lotnisk i węzłów lotnisk (TMA) - dla Służby Kontroli Zbliżania (APP) oraz w strefach kontrolowanych lotnisk (CTR) – dla Służby Kontroli Lotniska (TWR) do dnia 31 grudnia 2015 r. ,pod określonymi warunkami. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. ze względu na ważny interes społeczny - w celu wyeliminowania zagrożenia wystąpienia zakłóceń w żegludze powietrznej w polskiej przestrzeni powietrznej po dniu 22 kwietnia 2014 r. - decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. IMGW działając na podstawie art. 127 § 3 kpa złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który został negatywnie rozstrzygnięty decyzja Ministra z dnia [...] lutego 2015r. W dniu 10 października 2014r. [...] sp.z o.o wystąpiła o wyznaczenie jej jako instytucji odpowiedzialnej za prowadzenie na zasadach wyłączności osłony meteorologicznej poszczególnych lotnisk użytku publicznego w Polsce na czas określony tj. od dnia 1 stycznia 2015r. do dnia 31 grudnia 2019r. Decyzją z dnia [...] lutego 2015r. Minister Infrastruktury i Rozwoju odmówił wyznaczenia [...] sp.z o.o , a od decyzji tej spółka w ustawowym terminie nie złożyła wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W dniu 2 marca 2015 r. do Ministra Infrastruktury i Rozwoju wpłynął wniosek [...] Sp. z o.o., zwaną dalej [...] lub stroną, o stwierdzenie nieważności decyzji wyznaczające Instytut jako instytucje zapewniającą służby meteorologiczne dla dostarczania danych i informacji meteorologicznych na okres od 1 stycznia 2015r. Zdaniem wnioskodawcy decyzja wyznaczająca została wydana z rażącym naruszeniem prawa i z tego względu zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności powołanej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wnioskodawca upatruje rażącego naruszenia przez Ministra art. 127 ust. 2 Prawa lotniczego w zw. z art. 104 § 2 i art. 1 pkt 1 k.p.a. przez prowadzenie odrębnych postępowań administracyjnych z wniosków złożonych przez dwa podmioty dotyczące tego samego uprawnienia. W uzasadnieniu wniosku strona podniosła, że pomimo złożenia wniosków przez dwa podmioty - IMGW oraz [...] , dotyczących tego samego wyznaczenia, Minister Infrastruktury i Rozwoju prowadził odrębne postępowanie w sprawie każdego z wniosków. Strona wskazała, że w sytuacji, gdy ze względu na ograniczony zakres dóbr podlegających przyznaniu uprawnienie nie może uzyskać każdy z podmiotów wnioskujących o jego przyznanie, mamy do czynienia z jedną sprawą administracyjną, co determinuje prowadzenie jednego postępowania administracyjnego. Prowadzenie kilku postępowań administracyjnych, zakończonych kilkoma odrębnymi decyzjami administracyjnym w sytuacji, gdy konieczne było ich łączne rozpoznanie w jednym postępowaniu i wydanie jednej decyzji administracyjnej, jest rażącym naruszeniem prawa, dającym podstawę do stwierdzenia nieważność decyzji (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) i powrotu do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w jednym postępowaniu przez organ I instancji. Prowadzenie odrębnych postępowań było niezgodne z przepisami prawa, gdyż zdaniem strony naruszyło art. 127 ust. 2 Prawa lotniczego w zw. z art. 104 § 2 k.p.a. oraz art. 1 pkt. 1 k.p.a. Minister Infrastruktury i Rozwoju po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, decyzją z dnia [...] marca 2015 r. na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] grudnia 2014 r. utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...] lutego 2015r. Po rozpatrzeniu wniosku [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, Minister Infrastruktury i Rozwoju powołaną na wstępie uzasadnienia decyzją z dnia [...] maja 2015 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2015 r. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju w pierwszej kolejności wyjaśnił instytucję stwierdzenia nieważności decyzji. Wskazał, że jest postępowaniem odrębnym od innych postępowań ukierunkowane wyłącznie na kontrolę decyzji w aspekcie wystąpienia przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.. Minister zaznaczył, iż rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Odpowiadając na zarzut naruszenia przepisów prawa, dotyczących braku podstaw do odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wyznaczającej ze względu na to, że była ona dotknięta wadą nieważności (prowadzenie odrębnego postępowania pomimo wystąpienia o wyznaczenie przez dwa podmioty) Minister wyjaśnił, że dla uznania rażącego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji musi nastąpić naruszenie jaskrawe, widoczne "na pierwszy rzut oka" - prima facie przepisu, który jest jasny i nie podlega innej metodzie wykładni, niż wykładnia językowa. Zaznaczył, iż związku z tym, że przepisy prawa materialnego tj. Prawa lotniczego i jego aktów wykonawczych nie stanowią o rozpatrywaniu wniosków kilku podmiotów o wyznaczenie ich jako instytucji zapewniających służbę meteorologiczną w jednym postępowaniu administracyjnym, strona nie może wywodzić rażącego naruszenia przepisu, którego w tych aktach prawnych w ogóle nie ma. Dalej, Minister podkreślił, że w niniejszej sprawie zarówno strona jak i IMGW ubiegały się o udzielenie uprawnienia podlegającego reglamentacji, które może być przyznane jednej z nich. Zachodzi więc konkurencyjność żądań obu podmiotów. Uzyskanie uprawnienia przez jednego wnioskodawcę implikuje odmowę jego przyznania drugiemu wnioskodawcy. Niemniej jednak nie występuje między tymi podmiotami związek materialnoprawny, ich uprawnienia nie są ze sobą powiązane, ani nie przenikają się wzajemnie. Jedynym źródłem zależności między wnioskodawcami jest możliwość przyznania uprawnienia tylko jednemu z nich. Minister wskazał, że tzw. współuczestnictwo formalne polegające na łącznym prowadzeniu w wielu sprawach administracyjnych jednego postępowania, nie zwalniało organu z obowiązku wydania w każdej z tych spraw odrębnej decyzji, co miało miejsce w niniejszej sprawie, a każda ze stron jest wówczas adresatem decyzji w swojej sprawie. Oznacza to, że wniesienie odwołania przez jedną stronę nie czyni automatycznie decyzji organu I instancji rozstrzygnięciem nieostatecznym, również dla pozostałych stron. Prawa lub obowiązki dotyczące stron są bowiem od siebie niezależne, co ma ten skutek, że podlegają one odrębnemu zaskarżeniu. Organ nie miał obowiązku prawnego połączenia wniosków strony oraz IMGW do wspólnego rozpatrzenia. Minister wskazał, że organ posiada fakultatywne uprawnienie do połączenia postępowań administracyjnych. Jest to o tyle istotne, że przedmiotowe decyzje są wydawane w bezpośrednim związku z merytorycznymi stanowiskami Prezesa ULC, które w wyżej wskazanych sprawach zostały wydane w różnych datach i zawierały skrajnie odmienne rozstrzygnięcia. Nadto Minister podkreślił, że Prezes ULC również nie połączył wniosków strony i IMGW w jedno postępowanie administracyjne, a prowadził oddzielnie postępowania administracyjne w przedmiocie wyznaczenia . I chociaż fakt, że Prezes ULC prowadził oddzielne postępowania nie zobowiązuje Ministra do prowadzenia oddzielnych postępowań administracyjnych, to jednak w przedmiotowych postępowaniach szczególnie istotną kwestią była konieczność szybkiego wyeliminowania zagrożenia wystąpienia zakłóceń w żegludze powietrznej w polskiej przestrzeni powietrznej po dniu 1 stycznia 2015r. Do tego bowiem terminu obowiązywała poprzednia decyzja wyznaczająca IMGW. Oznacza to, że decyzja wyznaczająca musiała zostać wydana i doręczona w terminie do dnia [...] grudnia 2014 r. Ze względu na powyższe Minister działając na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. uwzględniając ważny interes społeczny - w celu wyeliminowania zagrożenia wystąpienia zakłóceń w żegludze powietrznej w polskiej przestrzeni powietrznej po dniu 31 grudnia 2014 r. - decyzji wyznaczającej po raz kolejny IMGW nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Dalej w uzasadnieniu Minister wskazał, że w myśl art. 127 ust. 3 Prawa lotniczego sam wniosek strony Prezes ULC sprawdza pod względem merytorycznym i formalno-prawnym, a następnie go opiniuje. Prezes ULC natomiast wniosek IMGW o wyznaczenie zaopiniował pozytywnie w dniu 10 września 2014 r., a wniosek [...] negatywnie i ostatecznie w administracyjnym toku postępowaniu dopiero w dniu [...] stycznia 2015 r. Minister podkreślił, że pozytywna opinia Prezesa ULC z dnia [...] września 2014 r. w stosunku do IMGW jest ostateczna i nie została zaskarżona do sądu administracyjnego, ani nie została zaskarżona w administracyjnym toku postępowania. Minister podał, że powyższe oznacza to, że ostateczna (w administracyjnym toku postępowania), ale opinia Prezesa ULC, dotycząca wniosku Ibcol sp. z oo wpłynęła do Ministra po terminie, do którego winno być dokonane wyznaczenie. Wobec powyższego zdaniem Ministra nie mógł on, ze względu na fakultatywną możliwość połączenia postępowań administracyjnych przewidzianą w dyspozycji normy prawnej art. 62 k.p.a., pominąć obowiązku wyeliminowania zagrożenia wystąpienia zakłóceń w żegludze powietrznej w polskiej przestrzeni powietrznej po dniu 31 grudnia 2014r. Reasumując Minister Infrastruktury i Rozwoju stwierdził, że postępowanie prowadzone w I instancji jak i zaskarżona decyzja nie naruszają prawa, a zarzuty zawarte we wniosku [...] Sp. z o.o. o ponowne rozpatrzenie sprawy, w której wydano decyzję z dnia [...] marca 2015 r. nie zasługują na uwzględnienie. Skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie na opisaną wyżej decyzję wniosła [...]Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła: a) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 127 ust. 2 i 3 Prawa lotniczego, polegające na nieprawidłowym uznaniu, że w przypadku złożenia przez więcej niż jeden podmiot wniosków o wyznaczenie jako instytucji zapewniającej służby meteorologiczne, w których wnioskowany zakres wyznaczenia pokrywa się, możliwe jest prowadzenie odrębnych postępowań w sprawie każdego ze złożonych wniosków. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zaznaczyła, że złożenie wniosków przez IMGW i [...] nie skutkowało powstaniem kilku spraw administracyjnych, zaistniała tylko jedna sprawa. Podniosła, iż gdy organ dokonuje dystrybucji pewnej ograniczonej ilości dóbr, a złożone zostały wnioski przez kilka podmiotów, wymagane jest prowadzenie jednego postępowania administracyjnego. Natomiast skutkiem prowadzenia kilku postępowań zamiast jednego jest wydanie decyzji administracyjnych z rażącym naruszeniem prawa, co oznacza, że są one dotknięte wada nieważności. Zarzuciła, że Minister Infrastruktury i Rozwoju nieprawidłowo przyjął, że złożenie w tym samym okresie przez więcej niż jeden podmiot wniosków o wyznaczenie jako instytucji zapewniającej służby meteorologiczne skutkuje zaistnieniem tylu spraw administracyjnych, ile zostało złożonych wniosków. Minister powinien prowadzić tylko jedno postępowanie w sprawie wszystkich złożonych wniosków, a następnie, w jednej decyzji administracyjnej jeden z tych podmiotów powinien zostać wyznaczony, a w przypadku drugiego, organ powinien odmówić wyznaczenia. W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skargę należało oddalić. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r., którą utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2015 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r., utrzymanej w mocy decyzja z dnia [...] lutego 2015., na podstawie której wyznaczył Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej Państwowy Instytut Badawczy jako instytucję zapewniającą osłonę meteorologiczną w rejonach kontrolowanych lotnisk i węzłów lotnisk (TMA) - dla Służby Kontroli Zbliżania (APP) oraz w strefach kontrolowanych lotnisk (CTR) - dla Służby Kontroli Lotniska (TWR) do dnia 31 grudnia 2015 r. Postawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 127 ust 1 i 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (Dz.U z 2013 r., poz.1393) w związku z art. 9 Rozporządzenia Nr 550/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2004 r. w sprawie zapewnienia służb żeglugi powietrznej w Jednolitej Europejskiej Przestrzeni Powietrznej ( Dz. UE L 2004.96.10), który stanowi, iż "Państwa Członkowskie mogą wyznaczyć instytucję zapewniającą służby meteorologiczne dla dostarczenia całości bądź części danych meteorologicznych na zasadzie wyłączności w całości lub części przestrzeni powietrznej będącej w ich gestii, uwzględniając uwarunkowania bezpieczeństwa" oraz § 2 ust 2 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie sposobu wyznaczania instytucji zapewniających służby żeglugi powietrznej ( Dz.U z 2013r. poz. 608), zgodnie z którym Minister właściwy do spraw transportu może wyznaczyć instytucję, o której mowa w art. 9 Rozporządzenia nr 550/2004, określając jednocześnie struktury przestrzeni powietrznej i rodzaj danych meteorologicznych, których dostarczenie wymaga uzyskania wyznaczenia. Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania, w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Postępowanie takie prowadzone na podstawie art. 156 § 1 k.p.a. jest nadzwyczajnym trybem postępowania i stanowi wyłom od zasady stabilności decyzji, stąd też ustalenie podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji musi być niewątpliwe. Celem postępowania nieważnościowego nie jest merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a., przy czym niedopuszczalna jest ich wykładnia rozszerzająca. Organ prowadzący postępowanie w sprawie nieważności decyzji nie jest kompetentny do rozstrzygania sprawy co do meritum. W postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru o stwierdzenie nieważności organ ma obowiązek rozpatrywać sprawę w granicach określonych w art. 156 § 1 k.p.a., to znaczy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, jak w postępowaniu odwoławczym. Organ orzeka wyłączenie kasacyjnie, stwierdzając nieważność decyzji albo jej niezgodność z prawem, a w przypadku braku przesłanek takiego orzeczenia odmawia stwierdzenia nieważności decyzji. Organ nadzoru jest w tym przypadku kontrolerem prawidłowości samej decyzji administracyjnej, przy czym, rozpoznając sprawę w omawianym trybie, bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Należy również pamiętać, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności, organ nie prowadzi postępowania dowodowego w takim zakresie, jaki jest wymagany w zwykłym postępowaniu administracyjnym, a przede wszystkim nie orzeka ponownie co do istoty sprawy. W postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej, stanowiące wyjątek od zasady stabilności decyzji, wymaga bezspornego ustalenia, że kontrolowana decyzja dotknięta jest jedną z wad określonych wart. 156 §1 k.p.a. W takim zatem kontekście Minister Infrastruktury i Rozwoju prawidłowo dokonał oceny kwestionowanej decyzji. Należy zgodzić się z organem, że przepis art. 62 k.p.a. nie zobowiązywał organu do wszczęcia i prowadzenia jednego postępowania w sprawie wniosków, złożonych przez różne podmioty. Przepis art. 62 kpa daje jedynie organowi administracji publicznej uprawnienie do połączenia wielu spraw administracyjnych do wspólnego rozpatrzenia w jednym postępowaniu i rozstrzygnięcia tych spraw jedną decyzją administracyjną wydaną w wyniku tego postępowania. Brak wystarczających argumentów przemawiających za tym, że przepis art. 62 kpa ustanawia instytucję współuczestnictwa na wzór współuczestnictwa procesowego znanego procedurze cywilnej. O współuczestnictwem formalnym , o którym mowa w skardze, mówimy gdy w jednym postępowaniu organ administracji publicznej dokonuje połączenia dwu lub więcej jednorodzajowych spraw administracyjnych w celu wspólnego ich rozpoznania i – ewentualnie- rozstrzygnięcia, ale między poszczególnymi współuczestnikami nie istnieje "konkurencja" o to samo uprawnienie (lub dobro) deficytowe (por. A Skóra, Współuczestnictwo w postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2009 r., Oficyna a Wolters Kluwer business, str. 305 i n.) W doktrynie postępowania administracyjnego nie ma jednak jednolitości poglądów co do tego, czy przyjęcie przez organ współuczestnictwa formalnego skutkuje koniecznością wydania przez organ jednej decyzji administracyjnej. Podkreśla się, że w przypadku współuczestnictwa formalnego typowego istnieje możliwość wydania kilku różnych decyzji, w stosunku do wszystkich współuczestników- stron postępowania administracyjnego (zob. A. Skóra, Współuczestnictwo, str. 305). Trudno jednak uznać, aby możliwość wydania kilku rozstrzygnięć oznaczała bezwzględny obowiązek organu takiego zachowania. W ocenie Sądu ,organ nie miał obowiązku prawnego połączenia wniosków skarżącej spółki oraz IMGW do wspólnego rozpatrzenia bowiem przepis art. 62 k.p.a. przewiduje fakultatywne uprawnienie organu do połączenia postępowań administracyjnych. Jest to o tyle istotne, że przedmiotowe decyzje są wydawane w bezpośrednim związku z merytorycznymi stanowiskami Prezesa ULC, które w wyżej wskazanych sprawach zostały wydane w różnych datach i zawierały skrajnie odmienne rozstrzygnięcia. Wskazany przepis art. 62 k.p.a. daje tylko możliwość organowi w sprawach, w których prawa i obowiązki stron wynikają z tego samego stanu faktycznego oraz z tej samej podstawy prawnej i w której właściwy jest ten sam organ administracji, wszczęcia i prowadzenia jednego postępowania dotyczącego więcej niż jednej strony. Z kolei przepisy ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. – Prawo lotnicze nie zawierają w tym względzie żadnych norm. Skoro ustawodawca w art. 62 kpa sformułował działanie organu prowadzącego postepowanie administracyjne jako fakultatywne, nie można skutecznie postawić zarzutu rażącego naruszenia przez organ tej normy procesowej poprzez jej niezastosowanie. Sąd podzielił zatem pogląd organu, że kwestionowana decyzja nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., że z rażącym naruszeniem prawa mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji będącą skutkiem naruszenia norm prawnych, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Zachodzi w przypadku, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Aby stwierdzić nieważność decyzji należy ustalić, że wada taka tkwi w samej decyzji, np. decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy decyzja pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa, mającej charakter rażący. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Odmowa stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej ma miejsce wtedy, gdy w toku postępowania wyjaśniającego organ prowadzący postępowanie ustali, że nie występuje żadna z ustawowych przyczyn stwierdzenia nieważności. Odnosząc wszystkie te uwagi do niniejszej sprawy, po dokonaniu oceny przeprowadzonego przez organy obu instancji postępowania nadzwyczajnego Sąd nie dopatrzył się takiego naruszeniu prawa które mogło by mieć wpływ na wynik sprawy czyli uznanie, że kwestionowana decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoje z dnia [...] grudnia 2014 r. i [...] lutego 2015r. zapadły z rażącym naruszeniem prawa lub innym naruszeniem wymienionym w art. 156 §1 k.p.a. Zgodzić się należy z organem orzekającym w niniejszej sprawie, że żadna z przesłanek nieważnościowych, określonych w powołanym przepisie nie wystąpiła. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.