VII SA/Wa 1546/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa w części i odmowy stwierdzenia nieważności w pozostałym zakresie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący – P. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2001 r., znak: [...] z naruszeniem prawa w części dotyczącej udzielenia pozwolenia na użytkowanie części budynku, tj. wyodrębnionego lokalu usługowego w budynku usług komercyjnych z programem mieszkaniowym objętego decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 1999 r., znak: [...] o pozwoleniu na użytkowanie, zaś w pozostałym zakresie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2001 r. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wraz ze wskazaniem, że przedmiotowy wniosek jest uzasadniony m.in. niezgodnością wybudowanego obiektu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; niezgodnością między wydanym pozwoleniem na budowę a zrealizowanym obiektem oraz poświadczeniem nieprawdy i nieprawidłowości w dokumentacji technicznej, katastrofami budowalnymi na obiekcie, nieprawidłową dokumentacją oraz szeregiem naruszeń przepisów prawa budowlanego oraz zasad bezpieczeństwa, zagrażającym bezpieczeństwu życia i zdrowia użytkowników oraz osób trzecich. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W niniejszej sprawie skarżący nie przedstawił argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, w szczególności nie wskazał, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda lub nieodwracalne skutki, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa natomiast na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). Skarżący co prawda uzasadnił swój wniosek, jednakże podane przez niego argumenty stanowią w rzeczywistości polemikę z merytorycznymi ustaleniami organów administracji publicznej. Podkreślić w tym miejscu należy, że Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na etapie badania wniosku o wstrzymanie wykonania Sąd nie bada skargi, ani zaskarżonej decyzji po kątem jej zgodności z prawem, gdyż ustawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji nie jest jej ewentualna wadliwość. Tego Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy. Mając powyższe na uwadze należało stwierdzić, że nie zaistniały podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonych w sprawie decyzji, bowiem skarżący nie wskazał konkretnych okoliczności, które wiążą się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Na marginesie już tylko wskazać trzeba, że orzekanie w przedmiocie wniosku o wstrzymanie nie przesądza o ostatecznym wyniku sprawy, w której zostanie zbadane, biorąc pod uwagę kwestię legalności, czy zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił o odmowie wstrzymania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 5 p.p.s.a. - ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).