VII SA/Wa 1548/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA, Wojciech Mazur (spr.), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2006 r. sprawy ze skarg Z. i R. Z. oraz A. i A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. skargi oddala Starosta [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...] na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126, z późn. zm.), zwanej dalej Prawem budowlanym oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej Kpa) udzielił P. Spółce z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] wraz z przyłączem energetycznym we wsi P. na działce o nr ewid. [...], gm. P. W uzasadnieniu organ podniósł, że projektowany obiekt jest zgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nr [...] z dnia [...] maja 2003r., a inwestor przedstawił oświadczenie, iż dysponuje nieruchomością na cele budowlane. Odwołanie od tej decyzji złożyli M. i T. N. Wojewoda [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2004r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 Kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że organ pierwszej instancji prowadził postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny biorąc pod uwagę interes społeczny i słuszny interes stron. Organ podniósł, że przedmiotowa stacja telefonii zlokalizowana jest na części działki nr [...] wydzierżawionej przez inwestora, a z ustaleń ostatecznej decyzji Wójta Gminy P. o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jednoznacznie wynika, że teren, na którym zlokalizowana jest działka zgodnie z zapisem zawartym w obowiązującym na dzień orzeczenia miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi i gminy P. uchwalonym Uchwałą nr [...] w dniu [...] listopada 1994r. (Dz. Urzędowy. Woj. [...] z dnia [...] grudnia 1994r. poz. [...]) położony jest w strefie przemysłowo technicznej (lokalizacja obiektów przemysłowych, technicznych, składowych, magazynów, drobnej wytwórczości i usług). Wojewoda [...] podniósł nadto, że ze sporządzonego raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedmiotowej stacji telefonii cyfrowej wynika, że stacja ta nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludzi i środowiska i będzie spełniać wymagania zawarte w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883 ze zm.) i będzie poddawana cyklicznym poziomom mocy promieniowania niejonizującego przez właściwe placówki. Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli Z. i R. Z. oraz A. i A. K. Skarżący A. i A. K. zarzucili organowi, że nie zostali uznani za stronę postępowania i nie doręczono im zaskarżonej decyzji, przez co zostali pozbawieni ochrony swych praw. Natomiast Z. i R. Z. zarzucili organowi, że organy wydające przedmiotowe decyzje nie wzięły pod uwagę faktu, że lokalizacja stacji telefonii cyfrowej dokonana została w obszarze zabudowy mieszkaniowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 czerwca 2005r., sygn. Akt VII SA/Wa 969/04 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że odwołanie A. i A. K. nie było rozpatrywane merytorycznie i że nie brali oni udziału w postępowaniu odwoławczym, czyli została naruszona zasada z art. 10 § 1 Kpa, z której wynika, że organy administracji państwowej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przede wszystkim przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się, co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika bowiem, że A. i A. K. kupili od Z. i R. Z. działki sąsiadujące z projektowaną inwestycją, zatem weszli w miejsce zbywców i zgodnie z art. 30 § 4 Kpa nabyli przymiot strony. Sąd wskazał, że w sprawach dotyczących praw zbywalnych lub dziedzicznych w razie zbycia prawa w toku postępowania, na miejsce dotychczasowej strony wstępują jej następcy prawni. Oznacza to, że czynność dokonana w trakcie postępowania administracyjnego – przez stronę tego postępowania jest wiążąca dla organu. Skoro zatem odwołanie A. i A. K. zostało wniesione w terminie organ winien był rozpatrzyć je merytorycznie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] października 2005r., Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 Kpa, po ponownym rozpatrzeniu sprawy utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku zaleceń wynikających z wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 969/04, na podstawie art. 30 § 4 Kpa rozpatrzył merytorycznie odwołanie A. i A. K. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prowadził postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie w sposób prawidłowy, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny biorąc pod uwagę interes społeczny i słuszny interes stron. Organ podniósł także, że przedmiotowa stacja telefonii zlokalizowana jest na części działki nr [...] wydzierżawionej przez inwestora, a teren na którym zlokalizowana jest działka zgodnie z zapisem zawartym w obowiązującym na dzień wydania decyzji miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi i gminy P. uchwalonym Uchwałą nr [...] w dniu [...] listopada 1994r. (Dz. Urzędowy. Woj. [...] z dnia [...] grudnia 1994r. poz. [...]) położony jest w strefie przemysłowo technicznej (lokalizacja obiektów przemysłowych, technicznych, składowych, magazynów, drobnej wytwórczości i usług). Wojewoda [...] wskazał również, że z załączonego do akt sprawy raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przedmiotowej stacji telefonii cyfrowej wynika, że stacja ta nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludzi i środowiska i będzie spełniać wymagania zawarte w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymania tych poziomów – i będzie poddawana cyklicznym poziomom mocy promieniowania niejonizującego przez właściwe placówki. Skargi na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli Z. i R. Z. oraz A. i A. K. Skarżący Z. i R. Z. zarzucili organowi, że organy wydające przedmiotowe decyzje nie wzięły pod uwagę faktu, że lokalizacja stacji telefonii cyfrowej dokonana została w obszarze zabudowy mieszkaniowej. Stwierdzili także, że "przy wydawaniu decyzji nie przeprowadzono dokładnego postępowania dowodowego, a w szczególności nie wzięto pod uwagę interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przez nie uwzględnienie, że na terenie planowanej inwestycji znajdują się podobne inwestycje." Natomiast A. i A. K. zarzucili zaskarżonej decyzji rażące naruszenie art. 32 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o planowaniu przestrzennym, art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego w związku z art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 12 i § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto A. i A. K. stwierdzili, że przy ponownym rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] nie uwzględnił wskazań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, gdyż nie wziął pod uwagę interesów stron, a "raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie uwzględnia wzajemnego oddziaływania na środowisko obydwu stacji bazowych, które emitują pole e-m." W konkluzji skarżący wnieśli o uchylenie decyzji i przekazanie do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2004r. W odpowiedzi na skargi Wojewoda [...] wniósł o ich oddalenie, podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skargi Z. i R. Z. oraz A. i A. K. nie są zasadne. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu – art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła być uwzględniona. W niniejszej sprawie przedmiotem wyżej określonej kontroli sprawowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2005r. Nr [...], którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2004r. nr [...] udzielającą pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Zdaniem Sądu postępowanie w niniejszej sprawie było prowadzone prawidłowo i w/w decyzje wydane zostały zgodnie z prawem. Podstawę materialnoprawną orzeczenia organu administracji I instancji stanowił art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Zadaniem organu administracji w postępowaniu o pozwolenie na budowę była ocena, czy przedstawiony projekt budowlany inwestycji odpowiada wymaganiom określonym w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Z jego treści wynika bowiem, że pozwolenie na budowę nie może być wydane przez organ administracji architektoniczno-budowlanej bez uprzedniego sprawdzenia: 1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, zwłaszcza określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (patrz uwagi 2-6 do art. 32 pr. bud.), 2) zgodności zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, 3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, 4) wykonania projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane, a w przypadku, o którym mowa wart. 20 ust. 2 pr. bud., także sprawdzenia tego projektu przez osobę mającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W niniejszej sprawie organy administracji prawidłowo uznały, że zamierzenie inwestycyjne mieści się w ustaleniach planu zagospodarowania przestrzennego gminy P. uchwalonego Uchwałą Nr [...] z dnia [...].11.1994r. Przedmiotowy plan przewiduje, iż działka [...] położona w miejscowości P. położona jest w strefie przemysłowo technicznej (lokalizacja obiektów przemysłowych, technicznych, składowych, magazynów, drobnej wytwórczości i usług). Stacja bazowa telefonii komórkowej, której anteny zainstalowane zostaną na wieży antenowej świadczy usługi techniczne, których celem jest zapewnienie lepszej łączności i połączenia linią radiową sąsiednich stacji bazowych. W przedmiotowej sprawie, w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę badaniu podlegało między innymi to czy może dojść, do naruszenia interesu osób trzecich, to jest interesu właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Sprawdzenie to nie było jednak dokonywane przez organ w aspekcie dopuszczalności takiej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm z zakresu Prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Z załączonego do akt sprawy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] zlokalizowanej na części działki o nr [...] w miejscowości P. wynika, że "obszary, w których występują pola elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego o wartościach przekraczających poziom dopuszczalny znajdują się w miejscach niedostępnych dla ludzi. Bazowa Stacja Telefonii Cyfrowej sieci [...] nie będzie stanowiła zagrożenia dla ludności i środowiska i będzie spełniać wymagania zawarte w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobu sprawdzania dotrzymywania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883 ze zm.). W ocenie Sądu sporna inwestycja nie narusza interesu osób trzecich. Każda bowiem inwestycja może powodować uciążliwości i utrudnienie dla najbliższego sąsiedztwa, co jednak samo przez się nie oznacza i nie może prowadzić do wniosku, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę stanowi naruszenie prawa. Podkreślić trzeba, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega przede wszystkim badanie, czy dochodzi lub czy może dojść do naruszenia interesu osób trzecich, a więc interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże nie w aspekcie dopuszczalności tej zabudowy, lecz ewentualnego naruszenia norm i warunków technicznych oraz przepisów prawa budowlanego. Organ administracji wydając decyzję udzielającą pozwolenia na budowę w wielu wypadkach musi uwzględniać sprzeczne interesy, z jednej strony inwestora, a z drugiej strony osób, których prawa lub interesy mogą być przez to pozwolenie zagrożone lub naruszone. Granice tych praw i interesów określają przepisy prawa budowlanego oraz innych aktów prawnych wydanych na podstawie i w wykonaniu przepisów tego prawa lub przepisów wydanych dla ochrony środowiska przyrodniczego. Poza tymi granicami, a zatem poza ochroną prawną wynikającą z norm prawa pozytywnego, pozostają natomiast protesty obywateli wyrażające ich osobiste zapatrywania, oczekiwania, postulaty i życzenia co do określonej polityki planowania przestrzennego, wzajemnych relacji między planowanymi lub realizowanymi inwestycjami, a sferą ich indywidualnych wyobrażeń co do warunków normalnej egzystencji, wypoczynku, korzystania z dóbr przyrody itp. Te oczekiwania, życzenia i postulaty powinny być brane pod uwagę przy udzielaniu pozwolenia na budowę i w odpowiednim stopniu uwzględniane, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie słuszny interes samego inwestora oraz względy gospodarcze i społeczne, w ocenie których terenowe organy są w pełni suwerenne. Nieuwzględnienie ich nie może jednak stanowić podstawy kwestionowania legalności pozwolenia na budowę, tj. jego zgodności z prawem. Artykuł 35 ust. 4 pr. bud. jednoznacznie ustala, że właściwy organ nie może odmówić wydania pozwolenia na budowę, jeżeli spełnione zostały wymagania, o których mowa w tym ustępie. W ten sposób omawiany przepis nie dopuszcza jakiejkolwiek uznaniowości w sprawie wydania pozwolenia na budowę, jak też możliwości wprowadzenia dalszych warunków, od których zależałoby wydanie tego pozwolenia. Skoro, jak zasadnie wykazały organy administracji, inwestor spełnił wszystkie wymogi określone w przepisach ustawy Prawo budowlane, nie można było odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok NSA z 1998.09.02, IV SA 2311/96, LEX Nr 43803). W świetle przytoczonych faktów postępowanie toczące się przed organami orzekającymi w mniejszym postępowaniu zostało przeprowadzone prawidłowo. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.).