VII SA/Wa 1551/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Jolanta Augustyniak-Pęczkowska po rozpoznaniu w dniu 6 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący J. S. reprezentowany przez przedstawicieli ustawowych J. S. i A. S. wraz ze skargą na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] maja 2016 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji, wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zaskarżoną decyzją Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą O. S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę inwestycji pod nazwą "Budowa [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą etap I na terenie województwa [...]. Wniosek nie zawiera bezpośredniego uzasadnienia wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże z treści skargi można wywnioskować, że skarżący upatruje zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w okolicznościach, iż w przypadku braku wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pojawi się zagrożenie bezpieczeństwa prowadzonej na posesji skarżącego działalności, co godzić będzie w jego interesy gospodarcze. Towarzyszący inwestycji hałas w ocenie skarżącego w sposób istotny zakłóci rozród psów z prowadzonej hodowli, co spowoduje utratę znacznych zysków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie pojawiły się okoliczności, które stanowiłyby przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji. Skarżący we wniosku nie podniósł okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek ograniczył się jedynie do ogólnego wskazania, że w przypadku niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pojawi się zagrożenie bezpieczeństwa prowadzonej na posesji skarżącego działalności, co godzić będzie w jego interesy gospodarcze. Towarzyszący inwestycji hałas w ocenie skarżącego w sposób istotny zakłóci rozród psów z prowadzonej hodowli, co spowoduje utratę znacznych zysków. Wskazać należy, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 201/2005). Uprawdopodobnienie zaś okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/2004). W niniejszej sprawie skarżący nie uzasadnił w taki sposób wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, co uniemożliwia jego uwzględnienie przez Sąd. Nie wskazał bowiem, na czym polegałaby ewentualna znaczna szkoda bądź trudne do odwrócenia skutki związane z wykonaniem tej decyzji. Wskazanie, iż wykonanie decyzji zakłóci rozród psów z prowadzonej hodowli, co spowoduje utratę znacznych zysków, jest odniesieniem się do sytuacji hipotetycznej, która ma się pojawić przy realizacji inwestycji. Podniesione zagrożenie nie jest zatem realne (istniejące obecnie) wiąże się ze zdarzeniami przyszłymi i niepewnymi (do których może nie dojść). W tej sytuacji nawet oszacowanie ewentualnych strat, których strona skarżąca nie podała, obarczone byłoby dużą dozą błędu. Z tego względu Sąd nie może się wniosku przychylić. Należy również dodać, że sam fakt wydania pozwolenia na budowę nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Ze swej natury decyzje dotyczące pozwolenia na budowę zmieniają stan rzeczy i mogą spowodować powstanie trudnych do odwrócenia skutków, jednakże skutki te należy szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie ich w stosunku do składającego dany wniosek. Takich argumentów skarżący w kontekście powołanych okoliczności nie podał. W postanowieniu z 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)". W konsekwencji w przywołanym postanowieniu NSA przyjął, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Dodatkowo Sąd zauważa, że istotną kwestią jest również i to, iż zarówno pojęcie "znacznej szkody" jak i pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" nie odnosi się jedynie do strony wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, ale również do interesu innych uczestników postępowania oraz interesu publicznego. Sąd nie może działać mając na uwadze wyłącznie interesy jednej ze stron. Mogłoby to bowiem rodzić zarzut braku bezstronności. W przypadku konfliktu interesów, Sąd powinien wyważyć interesy stron oraz interes publiczny, oceniając, który z tych interesów jest ważniejszy i bardziej zasługuje na uwzględnienie, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w postanowieniu z 12 czerwca 2008 r., II OZ 588/08. W niniejszej sprawie należy mieć zatem na względzie to, że ewentualne wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji może naruszyć interes inwestora powodując opóźnienia w pracach, a co za tym idzie spowodować dla niego straty finansowe. Należy mieć również na względzie interes publiczny, który może zostać naruszony w ten sposób, że odroczona w czasie będzie realizacja inwestycji zaspokajającej istotne potrzeby mieszkańców, przedsiębiorców i podmiotów gospodarczych (zapotrzebowanie na gaz). Na koniec należy też wskazać, że prowadzenie przez inwestora prac budowlanych, zanim sąd administracyjny rozstrzygnie wniesioną skargę na decyzję o pozwoleniu na budowę, odbywa się na wyłączne ryzyko inwestora, który powinien być świadomy, że niekorzystne dla niego rozstrzygnięcie wiązać się będzie z wszczęciem odpowiedniej procedury. W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.