VII SA/Wa 1553/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Andrzej Siwek po rozpoznaniu w dniu 22 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Ł. na zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 1 kwietnia 2021 roku w przedmiocie nadania statutu Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: odrzucić skargę Pismem z 11 czerwca 2021 r. M. Ł. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę zatytułowaną "skarga dotycząca Statutu Kancelarii Prezydenta", w której wystąpił o uchylenie w całości zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 kwietnia 2021 roku w sprawie nadania statutu Kancelarii Prezydenta RP oraz Statutu Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej (dalej "Prezydent RP") wniósł o odrzucenie wniesionej skargi ze względu na niedopuszczalność jej wniesienia do sądu administracyjnego w stosunku do Prezydenta RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania oceny jej dopuszczalności, w szczególności do dokonania oceny czy z uwagi na przedmiot skargi sprawa należy do właściwości sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zakres kognicji tych sądów został określony przepisami art. 3 § 2 i 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej: p.p.s.a.). Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na: decyzje administracyjne (pkt 1); postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty (pkt 2); postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie (pkt 3); inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196, dalej: "k.p.a.), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 4); pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających (pkt 4a); akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5); akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6); akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego (pkt 7); bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8); bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Ponadto, w myśl art. 4 p.p.s.a., sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek, a organami administracji rządowej. Przekładając powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ściśle określonych przez ustawę. W tak wyznaczonym zakresie właściwości sądów administracyjnych nie mieści się skarga M. Ł. na zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 kwietnia 2021 roku w sprawie nadania statutu Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na przepisy konstytucyjne regulujące prerogatywy Prezydenta RP. Zgodnie z art. 143 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 roku – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 1997 r. nr 78 poz. 483, dalej: "Konstytucja") organem pomocniczym Prezydenta Rzeczypospolitej jest Kancelaria Prezydenta Rzeczypospolitej. Prezydent Rzeczypospolitej nadaje statut Kancelarii oraz powołuje i odwołuje Szefa Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej. Zgodnie z art. 144 ust. 3 pkt 28 Konstytucji nadawanie statutu Kancelarii Prezydenta RP jest wyłączone z obowiązku uzyskiwania kontrasygnaty Prezesa Rady Ministrów, co oznacza, iż stanowi wyłączną Kompetencję Prezydenta RP. Z powyższych przepisów wynika, że Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie jest organem administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. Pozycja ustrojowa Prezydenta RP została określona w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Konstytucja zalicza wprawdzie Prezydenta do organów władzy wykonawczej (art. 10 ust. 2 Konstytucji), ale nie oznacza to, że należy on do organów administracji publicznej. W zakresie, w jakim Prezydent RP działa jako głowa Państwa Polskiego, jego suwerenność, wykracza poza sferę działalności administracyjnej. Kompetencja Prezydenta RP określona w art. 143 Konstytucji traktowana jest jako uprawnienie osobiste (prerogatywa) Prezydenta, a zarazem sfera jego wyłącznej gestii i odpowiedzialności. Nadawanie statutu Kancelarii Prezydenta Rzeczypospolitej nie jest uprawnieniem z zakresu administracji publicznej lecz stosowaniem norm konstytucyjnych. Jest to rozstrzygnięcie Prezydenta RP, mieszczące się w zakresie jego osobistej prerogatywy. Na marginesie należy wskazać, iż Kancelaria Prezydenta RP nie posiada własnych uprawnień, a jest wyłącznie jednostką wspomagającą Prezydenta RP w wykonywaniu jego kompetencji. Kancelaria Prezydenta RP została powołana do techniczno – organizacyjnego zabezpieczenia wykonywania kompetencji i zadań powierzonych Prezydentowi RP. W tym kontekście brak jest podstaw do uznania, iż zapis § 1 ust. 2 statutu Kancelarii Prezydenta RP oznacza możliwość przekazania przez Prezydenta RP na rzecz Kancelarii Prezydenta RP lub jej pracowników jakichkolwiek konstytucyjnych uprawnień. Ze złożonej skargi i odpowiedzi na skargę wynika, że Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej nie wydał w odniesieniu do skarżącego żadnego aktu, który podlegałby kontroli sądowoadministracyjnej. Organ ten, nie prowadził także postępowania w w/w przedmiocie, które podlegałoby kognicji sądów administracyjnych. W świetle powyższego Sąd stwierdził, że skarga na zarządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 kwietnia 2021 roku w sprawie nadania statutu Kancelarii Prezydenta RP nie podlega kognicji sądów administracyjnych i jako taka podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę, jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.