VII SA/Wa 1554/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Joanna Gierak - Podsiadły (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 maja 2017 r. sprawy ze skargi K. H. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez K. H. jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...], wydane po zapoznaniu się tego organu z odwołaniem skarżącego od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...]. Zaskarżonym postanowieniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwana dalej k.p.a., stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od wskazanej wyżej decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2016 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności -na wniosek K. H.- decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej dla miejscowości [...],[...] i [...], w części dotyczącej działki nr ew. [...] położonej w [...]. W decyzji tej organ zawarł pouczenie o przysługującym stronie odwołaniu do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Od powyższej decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. skarżący wniósł odwołanie. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżonym w sprawie postanowieniu uznał to odwołanie za wniesione z uchybieniem terminu. Uzasadniając powyższe organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszone ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Organ odwoławczy podał, że z akt sprawy wynika, że decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], została doręczona K. H. w dniu 18 lutego 2016 r. Powyższe potwierdza data na stemplu pocztowym placówki oddawczej – Urzędu Pocztowego [...], umieszczona na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, podpis doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru oraz informacja o przesyłce nr [...] (figurująca w internetowym systemie śledzenia przesyłek Poczty Polskiej). Tym samym na odmienne ustalenie powyższej kwestii nie ma wpływu data wpisana przez odbiorcę przesyłki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, która budzi wątpliwość organu odwoławczego, ponieważ była poprawiana. W związku z powyższym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że termin do wniesienia odwołania upływał w dniu 3 marca 2016 r. Natomiast odwołanie zostało nadane w Urzędzie Pocztowym w [...] w dniu 4 marca 2016 r. (data stempla pocztowego), a zatem z uchybieniem 14-dniowego terminu, o którym mowa w art. 129 § 2 k.p.a. W konsekwencji, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że K. H. wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. z uchybieniem ustawowego terminu. Jednocześnie podał, że skarżący, nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], skarżący – K. H. podniósł, że uchybił terminowi do wniesienia odwołania o jeden dzień z uwagi na śmiertelną chorobę syna, której ostry przebieg uległ poważnemu nasileniu na przełomie lutego i marca, oraz w maju 2016 r., w związku z chorobą dróg oddechowych i zatok wzmagających objawy mukowiscydozy. Skarżący podał, że nie pamięta, kiedy dokładnie doręczono mu przesyłkę i być może, w związku z dużym przemęczeniem, uchybił terminowi, o czym dowiedział się z zaskarżonego postanowienia. Skarżący podniósł, że skarga jest jednak zasadna, ponieważ istnieją wątpliwości co do daty odbioru przez niego decyzji organu I instancji, która -jak stwierdził zaskarżony organ- była poprawiana. Skarżący stwierdził, że z pewnością nie on dokonał tej korekty, ponieważ zawsze przy doręczeniu przesyłki za zwrotnym potwierdzeniem odbioru obok podpisu stawia datę. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] go z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie [...] pozwolenia na budowę kanalizacji sanitarnej dla miejscowości [...],[...] i [...], w części dotyczącej działki nr ew. [...] położonej w [...]. Badając zaskarżone w sprawie postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołania Sąd uznał, iż orzeczenie to prawa nie narusza. Postanowienie, będące przedmiotem skargi, zostało wydane w oparciu o art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przytoczona regulacja prawna (tj. art. 134) została zastosowana przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego po zapoznaniu się przez ten organ z odwołaniem skarżącego od decyzji organu wojewódzkiego z dnia [...] lutego 2016 r. wydanej w postępowaniu nieważnościowym. Organ II instancji uznał, iż odwołanie to zostało wniesione z uchybieniem terminu i z tego też powodu zastosował ww. przepis w niniejszej sprawie. Sąd z tak dokonaną oceną - w okolicznościach faktycznych w niej występujących - w pełni się zgadza i nie dopatrzył się, aby w sprawie doszło do nieprawidłowości, które winny skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia. Sąd wyjaśnia, iż zgodnie z ww. art. 129 § 2 k.p.a. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Natomiast, wskazany art. 134 k.p.a. obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego, polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne oraz, czy zostało ono wniesione z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżenia, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie zobowiązuje organ do zachowania przewidzianego w ww. art. 134 (a więc wydania postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania lub o stwierdzeniu uchybienia terminu do jego wniesienia). W takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie odwołania nie jest możliwe, prowadziłoby bowiem do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności (tj. rażącym naruszeniem prawa, art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Jednocześnie Sąd podkreśla, iż wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, jakim jest stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania, winno być poprzedzone bezspornymi ustaleniami po pierwsze - co do prawidłowości doręczenia stronie orzeczenia wydanego w I instancji, od którego środek zaskarżenia został wniesiony oraz, po drugie - ustaleniami co do daty wniesienia tego środka zaskarżenia. Stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwołania winno bowiem mieć miejsce dopiero po dokładnym przeanalizowaniu materiału dowodowego w zakresie koniecznym do ustalenia, czy termin ustawowy z art. 129 § 2 k.p.a. został przez stronę zachowany. W niniejszej sprawie skarżący wniósł odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...], zawierającej prawidłowe pouczenie co do możliwości jej zaskarżenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia tej decyzji. W sprawie nie budzi wątpliwości data wniesienia przez skarżącego odwołania, co miało miejsce w dniu 4 marca 2016 r. i nie jest przez żadną ze stron kwestionowane. Spór sprowadza się natomiast do ustalenia daty doręczenia skarżącemu ww. decyzji I instancji z dnia [...] lutego 2016 r. W ocenie Sądu, badając kwestię doręczenia skarżącemu decyzji I instancji (we wskazanych powyżej okolicznościach), GINB dokonał prawidłowej oceny i właściwej analizy. Zasadnie przyjął, że przesyłka wysłana do skarżącego została skutecznie doręczona. Z akt sprawy wynika bowiem, że decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2016 r. została wysłana na adres skarżącego i została odebrana przez skarżącego. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, zawierającej decyzję organu I instancji, wynika, że przesyłka ta została awizowana w dniu 17 lutego 2016 r. Następnie, doręczyciel zapisał, że przesyłka została wydana w dniu 18 lutego 2016 r. Powyższa data wynika również ze stempla pocztowego placówki oddawczej [...]. Ponadto, powyższe informacje potwierdza internetowe śledzenie przesyłki pocztowej Poczty Polskiej nr [...], z której wynika, że przedmiotowa przesyłka została odebrana w dniu 18 lutego 2016 r. (w UP [...], godzina 10:36). Na powyższe ustalenie dotyczące daty doręczenia decyzji organu I instancji nie może wpłynąć zatem, data odbioru przedmiotowej przesyłki wpisana na zwrotnym potwierdzeniu przez skarżącego (która budzi wątpliwości, bowiem była poprawiana i jest nieczytelna – zapis wskazuje na 18 lub 19 lutego 2016 r.). Podsumowując, Sąd uznał, iż organ odwoławczy przeprowadził właściwą ocenę sprawy i prawidłowo przyjął, że 14 - dniowy termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji z dnia [...] lutego 2016 r. biegł od dnia 18 lutego 2016 r. i upływał z dniem 3 marca 2016 r. Tymczasem odwołanie zostało wniesione w dniu 4 marca 2016 r. (a data ta jest bezsporna, przez nikogo nie kwestionowana). W takiej zaś sytuacji należało stwierdzić, iż zasadnie organ zastosował art. 134 k.p.a.; prawidłowo na podstawie tego przepisu stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Dlatego też Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu, wszystkie te okoliczności, które wymagały zbadania przez organ na wstępnym etapie postępowania w II instancji zostały uwzględnione i prawidłowo ustalone. Stanowiły one w konsekwencji podstawę do zastosowania w sprawie art. 134 k.p.a. Nadto, Sąd zaznacza, iż dopiero w skardze skarżący sformułował wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, niemniej nie mógł on wpłynąć na wynik niniejszej sprawy albowiem złożenie takiego wniosku jedynie potwierdza, iż doszło do uchybienia terminu, a to wskazuje na prawidłowość zastosowania w sprawie ww. art. 134 Kodeksu; nadto - wniosek ten skarżący powinien skierować do właściwego organu, tj. do GINB. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł, jak w sentencji.