VII SA/Wa 1555/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. G. na działanie Prezydenta W. postanawia: odrzucić skargę. W dniu 29 czerwca 2012 r. (data stempla biura podawczego) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga T. G. na działalność Prezydenta W. W skardze skarżący wniósł o : 1). ukaranie organu finansowo na cel społeczny, jaki skarżący mu wskaże, 2). zasądzenie organowi pracy społecznej, jakiej mu wskaże, 3). zmuszenie organu do wykonywania obowiązków, za które otrzymują wynagrodzenie, 4). ukaranie bezprawnych reprezentantów W. tj. radców prawnych, 5). ukaranie Prezydenta W. za defraudację kilkudziesięciu milionów złotych rocznie za ekspertyzy zewnętrzne. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z powodu jej niedopuszczalności. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że z akt sprawy tj. wezwań o usunięcie naruszenie prawa, którymi skarżący poprzedził wniesioną skargę z dnia 31 marca 2012 r., 29 marca 2012 r., 30 marca 2012 r. oraz maila z dnia 2 kwietnia 2012 r. wynika, iż skargi dotyczą : 1) zaniedbań grobów wojennych z 1939 r. na [...] w W., 2) żądania ukarania radcy prawnego Urzędu W. bezprawnie reprezentującego Miasto przed WSA w sprawach VII SA/Wa 522 i 523/12, 3) żądania umożliwienia organizatorom przeprowadzenia obchodów rocznicy katastrofy smoleńskiej przed Pałacem Namiestnikowskim oraz zezwolenia na "telebimy", 4) braku ogrzewania domu przy ul. [...], 5) darmowej reklamy UEFA na fasadzie Zamku Królewskiego, 6) żądania ukarania winnych marnotrawienia środków na spoty reklamowe, 7) żądania naprawienia dachu domu przy ul. [...] , podziurawionego z winy BOŚ, 8) ukarania Prezydenta W. i innych winnych defraudacji kilkudziesięciu milionów złotych rocznie za tzw. "ekspertyzy". W ocenie organu powyższe pisma zawierają elementy, które pozwoliły na zakwalifikowanie ich jako skargę obywatelską w trybie art. 227 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( tj. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej kpa – postępowania uregulowanego przepisami zawartymi w dziale VIII zatytułowanym " Skargi i wnioski". Organ podał, że pismem z dnia [...] czerwca 2012 r. zawiadomił skarżącego o sposobie załatwienia skargi w którym odniósł się do wszystkich składanych przez skarżącego pism w tym do pism objętych niniejszą skargą do Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ramy tej kontroli zakreśla przepis art. 3 § 2 p.p.s.a stanowiąc, iż kontrola działalności publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na : 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z mocy art. 3 § 3 p.p.s.a sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami. Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. Wskazane regulacje prawne określają właściwość rzeczową sądów administracyjnych w sprawowaniu kontroli nad działalnością organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na indywidualne akty administracyjne (takie jak decyzje, postanowienia). W treści rozpoznawanej skargi skierowanej do Sądu, skarżący nie wskazał na żaden tego typu akt będący przejawem władzy organu i podlegający kontroli sądowej. Nie zarzucił organowi w tym zakresie również żadnej bezczynności. Zawarł natomiast krytykę organu, jego pracowników. Wyraził ogólne niezadowolenie z podejmowanych przez organ i jego pracowników działań. Jak wynika z powyższych przepisów, należąca do zakresu kognicji sądów administracyjnych kontrola działalności administracji publicznej nie obejmuje orzekania w sprawach wskazanych przez skarżącego. Do orzekania w tym zakresie nie upoważniają sądów administracyjnych także przepisy szczególne. Do rozpatrywania tego rodzaju skarg właściwe są organy państwowe w trybie, określonym w dziale VIII, rozdziały 1 i 2, kodeksu postępowania administracyjnego. Zagwarantowane każdemu w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej prawo składania petycji, skarg i wniosków do organów państwowych, organów jednostek samorządu terytorialnego, organów samorządowych jednostek organizacyjnych oraz do organizacji i instytucji społecznych realizowane jest na zasadach określonych przepisami właśnie tego działu Kodeksu Postępowania Administracyjnego (art. 221 § 1 kpa). Stosownie do treści art. 227 kpa przedmiotem skargi może być zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Wniesiona skarga uruchamia jednoinstancyjne postępowanie administracyjne o charakterze uproszczonym, kończącym się czynnością faktyczną zawiadomieniem skarżącego o sposobie załatwienia sprawy. Sprawy skargowe rządzą się swoistymi regułami. W postępowaniu tym nie istnieją strony, nie ma instancji, nie zapadają decyzje ani postanowienia oraz inne akty, a ma ono na celu ustalenie prawidłowości i terminowości działania organów administracyjnych i ich pracowników oraz zbadanie potrzeby podjęcia określonych czynności. Skarga z art. 227 kpa jest odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, nie dającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, tj. postępowania odwoławczego lub postępowania sądowoadministracyjnego (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 1998 r., III SA1636/97, LEX nr 37138; postanowienie NSA z dnia 21 listopada 2000 r., III SAB 108/99, LEX nr 48017; postanowienie WSA w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2005 r., I SA/Rz 117/05, opubl. OwSS 2006/1/26, LEX nr 165846). Sąd kontroluje działalność administracji publicznej w zakresie określonym w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a ta forma działalności administracji ( skargi powszechne w rozumieniu działu VIII ) nie została wymieniona w art. 3 § 2 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 styczeń 2008 r. sygn. akt I OSK 1851/07). W świetle powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że rozpoznawana sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, wobec czego w myśl art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji postanowienia.