VII SA/Wa 1556/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Czapska-Górnikiewicz (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Asesor WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2005 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2004 r., II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. VII SA/ Wa 1556/ 04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] lipca 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 157 § 1 kpa oraz art. 158 § 1 kpa, stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. uchylającej decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. zatwierdzającą projekt budowlany i pozwalającą Spółdzielni [...] "[...]" na budowę połączenia wodociągowego w liniach rozgraniczających ul. [...] w [...], dla potrzeb budynku mieszkalnego przy ul. [...] i przekazującej sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Stwierdzenie nieważności decyzji organu II instancji nastąpiło z uwagi na to, iż odwołanie od decyzji organu architektoniczno – budowlanego I instancji wniesione zostało z uchybieniem terminu. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 127 § 3 kpa, po rozpatrzeniu wniosku W. D. i I. D. z dnia 20 lipca 2002 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy w/w decyzję własną z dnia [...] lipca 2002 r. Wyrokiem z dnia 30 marca 2004 r. (sygn. akt 7/IV SA 3763/02) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi wniesionej przez W. D. uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2002 r. oraz poprzedzająca ją decyzję tego organu z dnia [...] lipca 2002 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż przyjęcie przez organy takiego sposobu liczenia biegu terminu do wniesienia odwołania, jaki został określony w piśmie Starostwa Powiatu [...] z dnia 28 maja 2001 r. nie znajduje uzasadnienia w przepisach procesowych, a w sytuacji, gdy stronie nie doręczono decyzji, to nie można w ogóle mówić o sposobie liczenia terminu do wniesienia odwołania. Decyzja wiąże bowiem stronę i organ od daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] sierpnia 2004 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 127§ 3 kpa – na skutek wniosku T. K. z dnia 10 sierpnia 2004 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2004 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r., uchylającej decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. - zatwierdzającą projekt budowlany i pozwalającą na budowę przyłącza połączenia wodociągowego w liniach rozgraniczających - i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż decyzja własna tego organu z dnia [...] lipca 2004 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. jak i zaskarżona decyzja, zostały wydane po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2004 r. (sygn. akt 7/IV SA 3763/02) i zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, organ ten związany jest oceną prawną wyrażoną w w/w wyroku. Ponadto organ stwierdził, iż projekt zagospodarowania działki wchodzący w skład projektu budowlanego, nie spełnia wymogów zawartych w przepisie art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i na jego podstawie nie można ustalić przebiegu przyłącza wodociągowego, a załączona dokumentacja w postaci kserokopii nie może stanowić materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie. W ocenie organu w rozpoznawanej sprawie organ architektoniczno - budowlany I instancji nie zastosował się do dyspozycji zawartych w przepisach art. 34 i 35 ustawy Prawo budowlane. Mając powyższe okoliczności na względzie, organ wydający zaskarżoną decyzję uznał, iż badana decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r. uchylająca decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia[...] grudnia 2000 r. i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wydana została zgodnie z prawem. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r. złożył T. K. We wniesionej skardze, skarżący stwierdził, iż decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. nie została zaskarżona w terminach ustawowych i tym samym stała się decyzją ostateczną w administracyjnym toku instancji, co potwierdza stosowna pieczęć znajdująca się na w/w decyzji. Skarżący wskazał, iż w dniu 16 maja 2001 r. I. D. i W. D. – członkowie Spółdzielni Domów Jednorodzinnych "[...]" i właściciele domów A i B na tym samym osiedlu - wnieśli odwołanie od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. Wojewoda [...] w dniu [...] października 2001 r. wydał zaś decyzję, którą na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia zarzucając, że: projekt zagospodarowania działki załączony do wniosku o pozwolenie na budowę nie spełnia wymogów art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, a załączona dokumentacja w kopiach nie może stanowić materiału dowodowego. Zdaniem skarżącego złożona dokumentacja przez Spółdzielnię Domów Jednorodzinnych "[...]" do Starostwa Powiatu [...] spełnia wszystkie wymogi określone w art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, natomiast ani on ani Spółdzielnia nie mieli żadnego wpływu na przekazaną dokumentację przez Starostwo Powiatu [...] do Urzędu Wojewody [...]. W archiwum byłej Spółdzielni znajdują się zaś oryginały w/w dokumentacji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r. wydana została w trybie postępowania nadzorczego, którego przedmiotem była ocena decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r., którą uchylono decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] grudnia 2000 r. zatwierdzającą projekt budowlany i pozwalającą na budowę połączenia wodociągowego w liniach rozgraniczających dla potrzeb budynku mieszkalnego i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. Istotnym dla rozstrzygnięcia wniesionej skargi jest fakt, że ocena legalności decyzji Wojewody [...] z dnia [...]. 10. 2001 r. jest powtórnie przedmiotem rozstrzygania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Poprzednio wydana decyzja w sprawie została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 30. 08. 2004 r. Stosownie do dyspozycji art. 153 ppsa zarówno oceną prawną, jak i wskazaniami zawartymi w tym wyroku związane są organy administracji, jak i sąd rozpatrujący wniesioną skargę. Podkreślić trzeba, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 30 marca 2004 r. (sygn. akt 7/IV SA 3763/02) nie przesądził jakie rozstrzygnięcie powinien wydać organ działający w niniejszej sprawie w trybie nadzoru po ponownie przeprowadzonym postępowaniu. W uzasadnieniu powyższego wyroku nie wskazano, czy organ ponownie rozpoznając sprawę winien stwierdzić nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2001 r., czy też winien odmówić stwierdzenia jej nieważności. Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 30 marca 2004 r. zawarł jedynie wytyczne co do przyszłego postępowania. Wskazał, że W. D. ma przymiot strony, że nie brał on udziału w postępowaniu prowadzonym w pierwszej instancji, a decyzja organu I instancji nie została mu nigdy doręczona. Stwierdził też, iż brak udziału strony w postępowaniu, to przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, stanowiąca podstawę do wznowienia postępowania. Nadto Sąd w powyższym wyroku wskazał na to, iż przyjęcie przez organy takiego sposobu liczenia biegu terminu do wniesienia odwołania dla W. D., jaki określony został w piśmie organu I instancji z dnia 28 maja 2001 r., nie znajduje uzasadnienia w przepisach procesowych. Decyzja wiąże bowiem organ i stronę w sytuacji określonej w art. 109 i 110 kpa tj. termin do złożenia odwołania liczony jest od daty doręczenia lub ogłoszenia decyzji. Zauważyć trzeba, iż organ został związany wskazaniem Sądu co do uzupełnienia postępowania, a jeśli uzupełnione postępowanie wskazywało na zasadność poprzedniej decyzji, to nic nie stało na przeszkodzie wydaniu identycznego rozstrzygnięcia, z odpowiednim oczywiście pogłębionym uzasadnieniem (zob. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1999 r. IV SA 587/97 niepubl. oraz wyrok NSA z dnia 5 grudnia 1999 r. IV SA 770/97 niepubl.). Zdaniem Sądu organ administracji rozpatrując ponownie sprawę nie zastosował się do wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 marca 2004 r. (sygn. akt 7/IV SA 3763/02). Ocena prawna, jak i wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnia 30 marca 2004 r. w dalszym ciągu zachowują swą aktualność, a rzeczą organu ponownie rozpatrującego wniosek skarżącego będzie dokonanie ponownej oceny czy przy przedstawionych wyżej uchybieniach zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...].10.2001 r. Koniecznym jest wyjaśnienie przez organ czy, kiedy i komu doręczono decyzję z dnia [...].12.2000 r. oraz kto i kiedy wniósł odwołanie, a także czy, kiedy i komu ewentualnie przywrócono termin do jego wniesienia. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 129 § 1 i 2 kpa odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Powyższy termin ustawowy jest terminem zawitym, co oznacza, że czynność dokonana po upływie tego terminu jest nieważna i nie wywołuje skutków prawnych (zob. wyrok NSA z dnia 2 kwietnia 1999 r. III SA 2305/98 niepubl.). Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania powoduje, że odwołanie nie może być merytorycznie rozpoznane. Rozpatrzenie zaś przez organ odwoławczy, odwołania wniesionego z uchybieniem terminu stanowi rażące naruszenie prawa tj. art. 129§ 2 k.p.a. i art. 16§1 k.p.a. w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Ujawnione naruszenie przepisów prawa tj. art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) mające istotny wpływ na wynik sprawy powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...].07. 2004 r., z mocy art. 145 § 1 ust. 1 pkt c powołanej ustawy. Na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt 2-gim wyroku.