VII SA/Wa 1557/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), Sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant specjalista Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2018 r. sprawy ze skarg A. M. i E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz A. M. kwotę 100 zł (sto) oraz na rzecz E. M. kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (SKO) decyzją z [...] maja 2017r. ([...]), na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1, art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.- dalej k.p.a.) oraz art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1659 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołań E. M. i A. M. - utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...].04.2017 r. ([...]) ustalającą koszty powstałe w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] na kwotę 478 zł. Organ wyjaśnił, iż zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 5 ustawy z 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128 ze zm., dalej p.r.d..), pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela w przypadku pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Z kolei art. 130a ust. 2a zd. 1 p.r.d. stanowi, że od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Zgodnie z art. 130a ust. 2a zd. 2 i 3 p.r.d. jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu, przy czym przepis ust. lOi stosuje się odpowiednio. Z art. 130a ust. 10i p.r.d. wynika natomiast, że jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów. Stosownie zaś do art. 130a ust. 6 p.r.d. wysokość kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu, w przypadku odstąpienia ustala corocznie rada powiatu w drodze uchwały. W myśl art. 10h zd. 2 p.r.d. decyzję o zapłacie kosztów wydaje właściwy starosta. Dalej wskazał, że z akt wynika, iż 9 lipca 2013 r. wydano dyspozycję usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] z ul. [...] w [...] z powodu niezastosowania się do znaku B-36 z tabliczką T-24, to jest pozostawienia pojazdu w miejscu obowiązywania znaku wskazującego, że zaparkowany pojazd zostanie usunięty na koszt właściciela. Dyspozycja została wydana przez strażnika miejskiego i zgodnie z art. 130a ust. 4 pkt 2 p.r.d. stanowi dokument urzędowy sporządzony zgodnie z Załącznikiem nr 1 do rozporządzenia MSWiA z 22 czerwca 2011 r. w sprawie usuwania pojazdów, których używanie może zagrażać bezpieczeństwu lub porządkowi ruchu drogowego albo utrudniających prowadzenie akcji ratowniczej (Dz. U. Nr 143, poz. 846 ze zm.). Zgodnie z art. 76 § 1 k.p.a. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez uprawnione organy w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organ zaznaczył, że okoliczności zdarzenia nie są sporne, a potwierdzają je akta, w tym zdjęcia. W trakcie usuwania pojazdu zgłosił się kierowca, a zatem ustały przyczyny usunięcia i odstąpiono od usunięcia pojazdu. Pojazdem kierował A. M., a jego właścicielem była E. M. (od 26.05.2013 r.). Dalej organ wskazał, że wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie 150,90 zł kosztów, na co dowodem jest faktura firmy holującej, dyspozycja usunięcia pojazdu, zapisy w GPS i raport drogowy. SKO podkreśliło, że w załączniku nr 2 do Uchwały Nr [...] z [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 (Dz. Urz. Woj. [...]. poz. [...]), Rada [...] ustaliła wysokość kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu do 3.500 kg włącznie dopuszczalnej masy całkowitej w stałej kwocie 478 zł. Kwota ta jest zatem niezależna od okoliczności faktycznych (czasu, który upłynął od wydania dyspozycji do odstąpienia od usunięcia, czy wyjechał holownik i jaki dystans przejechał) oraz niezależna od wysokości faktycznie powstałych kosztów i ich charakteru (czy są to koszty przejazdu holownika, kontaktu telefonicznego strażnika miejskiego z firmą holującą w celu przekazania dyspozycji itp) i została ustalona w maksymalnej dopuszczalnej stawce (zgodnie z art. 130a ust. 6 i ust. 6a p.r.d.), równej opłacie za usunięcie pojazdu. Organy nie mogą zatem odstąpić od ustalenia kosztów ani ich ustalić w innej wysokości (np. faktycznie powstałych kosztów), niż wynikające z powyższej Uchwały. Odnosząc się do zarzutów odwołania SKO stwierdziło, że organ I instancji wyjaśnił kwestię powstania kosztów, podkreślając, że nie mają znaczenia ewentualne działania firmy holowniczej wobec innych pojazdów. Przedmiotem postępowania są bowiem koszty dotyczące pojazdu [...] nr rej. [...], a akta potwierdzają realizację działań, które je wygenerowały w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. Inne działania firmy holowniczej w tym samym miejscu, mogą mieć znaczenie dla ewentualnego ustalenia i weryfikacji takich kosztów powstałych wobec innych pojazdów. W skardze do Sądu A. M. domagał się zmiany zaskarżonej decyzji w części dotyczącej wymiaru decyzji (tj. do kwoty faktycznie poniesionych kosztów przez organ 150,90 zł) oraz zwrot kosztów postępowania. Skarżący przytoczył art. 130 a ust. 2a Prawo o ruchu drogowym wywodząc, że organ ma obowiązek wyjaśnić w jakich okolicznościach doszło do wydania dyspozycji odholowania pojazdu, odstąpienia od tej dyspozycji oraz, czy odstąpienie spowodowało koszty (wyrok WSA w Szczecinie z 8 maja 2013 sygn. akt II 1255/12). Samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu nie stanowi - zdaniem strony - podstawy do obciążania jakimikolwiek kosztami w oparciu o ww. art. 130a ust. 2a. Obowiązek taki powstaje dopiero wówczas, gdy wydanie dyspozycji, następnie cofniętej, spowodowało powstanie rzeczywistych kosztów. Obciążenie kosztami w przypadku odstąpienia od tej czynności może bowiem nastąpić wyłącznie wtedy, gdy: wydano dyspozycję usunięcia pojazdu wobec zaistnienia okoliczności wymienionych w art 130a ustawy; odstąpiono od usunięcia pojazdu w związku ustaniem przyczyn usunięcia; powstały koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. W takim też zakresie winno być przeprowadzone postępowanie poprzedzające wydanie decyzji obciążającej ww. kosztami. Postępowanie to winno więc obejmować m.in.- ustalenie, czy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów. Nie można w tej materii stosować swego rodzaju automatyzmu, tj. przyjmować, że wydano dyspozycję (a to - w sposób uzasadniony), to choć została ona cofnięcia, wywołała określone koszty. Taki pogląd prezentowany jest w orzecznictwie, iż w celu wydania decyzji nałożenia na właściciela pojazdu obowiązku zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, należy ustalić, czy koszty takie rzeczywiście powstały. Tym samym organ ma obowiązek wyjaśnić, w jakich okolicznościach doszło do wydania dyspozycji odholowania pojazdu, odstąpienia od tej dyspozycji oraz, czy wydanie w/w dyspozycji spowodowało powstanie kosztów, którymi należy obciążyć podmiot zobowiązany. Skarżący zaznaczył, że w piśmie z 25 maja 2017r. SKO poinformowało o kosztach poniesionych odnośnie ww. pojazdu i zdarzenia z 9.07.2013r. Wskazano koszty - 150,90zł. Kwota ta została zapłacona 12 czerwca 2017r. Od pozostałej należności tj. kwoty 327,10zł skarżący zarzucił, iż świadczenie to jest bezpodstawne, niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Na rozprawie w dniu 3 lipca 2018r. Sąd połączył niniejszą sprawę ze sprawą VII SA/Wa 1083/18 (E. M.) do wspólnego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przedmiotem kontroii Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] maja 2017r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] kwietnia 2017 r. ustalającą - na podstawie art. 130 a ust. 2 a, ust. 10h, ust 10 j oraz art. 6 i 6a p.r.d. - wobec E. M. i A. M. koszty powstałe w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu marki [...] nr rej. [...] w wysokości 478 zł. Prezydent [...] w uzasadnieniu swojej decyzji, poza przywołaniem przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, stwierdził jedynie, że stan faktyczny została ustalony na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu oraz dokumentacji fotograficznej wykonanej przez firmę holującą. Zdaniem tego organu wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało wyjazd holownika, a dopiero po tym fakcie wydano dyspozycję odstąpienia od usunięcia pojazdu, wobec stawienia się kierującego pojazdem, a potwierdzeniem tego faktu zapisy na dyspozycji usunięcia pojazdu, zapisy w systemie GPS, raport drogowy oraz stanowisko wraz z dokumentacją fotograficzną firmy holującej. Ocena ta została w istocie powtórzona przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, wskazanych decyzji nie sposób uznać za prawidłowe. Nie można bowiem stwierdzić - w świetle dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy - że przed ich wydaniem przeprowadzono rzetelne postępowanie dowodowe. Brak właściwego wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy uzasadnia w konsekwencji postawienie organom zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § 1, jak i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., w związku z art. 130a ust. 2a p.r.d.. Powyższe skutkowało co najmniej przedwczesnym zastosowaniem tego ostatniego przepisu. Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 130a ust. 1 pkt 1 p.r.d., pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela m.in. w przypadku pozostawienia w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu. Natomiast w myśl ust. 2a ww. przepisu, od usunięcia pojazdu odstępuje się, jeżeli przed wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu lub w trakcie usuwania pojazdu ustaną przyczyny jego usunięcia. Jeżeli wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, spowodowało powstanie kosztów, do ich pokrycia jest obowiązany właściciel pojazdu. Przepis ust. 10i stosuje się odpowiednio. Ten ostatni przepis stanowi, że jeżeli w chwili usunięcia pojazd znajdował się we władaniu osoby dysponującej nim na podstawie innego niż własność tytułu prawnego, osoba ta jest zobowiązana solidarnie do pokrycia kosztów, o których mowa w ust. 10h. Zgodnie natomiast z art. 130a ust. 10h ustawy, koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Analizując przytoczone przepisy przyjąć należy, że Prawo o ruchu drogowym nie pozwala przy orzekaniu w przedmiocie nałożenia opłaty na jakąkolwiek uznaniowość, w tym - na ustalenie wysokości kosztów związanych z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu w zależności od stopnia zawinienia, rodzaju przewinienia bądź zależnie od tego, na jakim etapie usuwania właściciel powrócił do pojazdu. Nie pozwalają również na ustalenie tych kosztów w kwocie wynikającej z faktury firmy holującej (a to wobec brzmienia art. 130a ust. 6 ustawy). Ponadto, brak jest podstaw do przyjęcia, że samo wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu stanowi podstawę do wydania decyzji, w zw. z art. 130a ust. 2a ustawy. Obowiązek taki powstaje bowiem dopiero wówczas, gdy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu, następnie cofniętej, spowodowało powstanie określonych, tj. rzeczywistych kosztów. Obciążenie kosztami wydania dyspozycji usunięcia pojazdu w przypadku odstąpienia od tej czynności może bowiem nastąpić wyłącznie wtedy, gdy spełnione są następujące warunki: 1) wydano dyspozycję usunięcia pojazdu wobec zaistnienia okoliczności wymienionych w ust. 1-2 art. 130a ustawy; 2) odstąpiono od usunięcia pojazdu w związku ustaniem przyczyn uzasadniających usunięcie; 3) powstały koszty związane z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. W takim też zakresie winno być przeprowadzone postępowanie poprzedzające wydanie decyzji obciążającej kosztami za wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu. Postępowanie to winno więc obejmować m.in. ustalenie, czy wydanie dyspozycji usunięcia pojazdu spowodowało powstanie kosztów. Nie można w tej kwestii stosować automatyzmu, tj. przyjmować, że skoro wydano dyspozycję (a to - w sposób uzasadniony), to choć została ona cofnięcia, wywołała określone koszty. Sąd w pełni podziela bowiem pogląd prezentowany w orzecznictwie sądowo- administracyjnym, iż w celu wydania decyzji w przedmiocie nałożenia na właściciela pojazdu obowiązku zapłaty kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, od której następnie odstąpiono, należy ustalić, czy koszty takie rzeczywiście powstały. Tym samym organ ma obowiązek wyjaśnić, w jakich okolicznościach doszło do wydania dyspozycji oaholowania pojazdu, odstąpienia od tej dyspozycji oraz, czy wydanie ww. dyspozycji spowodowało powstanie kosztów, którymi należy obciążyć podmiot zobowiązany (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 października 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 441/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 kwietnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 207/14; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1255/12). Podnieść zatem w konsekwencji trzeba, iż organy orzekające co najmniej przedwcześnie przyjęły, że doszło do rzeczywistego powstania kosztów związanych z wydaniem w dniu 9 lipca 2013 r. dyspozycji usunięcia opisanego pojazdu. Na potwierdzenie powstania ww. kosztów, do akt dołączono jedynie zbiorczą fakturę VAT z dnia 5 sierpnia 2013 r. firmy holującej [...] wraz z załącznikiem, z którego wynika, że koszty usługi holowniczej tego pojazdu wyniosły 150,90 zł, a dystans przejechany to prawdopodobnie dwa kilometry. Prawdopodobnie bowiem arkusz nr 1 rozpoczyna się od numeru porządkowego 107. Nie sposób zatem jednoznacznie ustalić czego dotyczą przedostatnia i dwie ją poprzedzające rubryki tego dokumentu. Dane wynikające z tego dokumentu budzą wątpliwości co do ich wiarygodności wobec pozostałych dokumentów sporządzonych w tej sprawie przez funkcjonariusza Straży Miejskiej. Z dyspozycji usunięcia pojazdu z dnia 9 lipca 2013 r. nr [...] wynika bowiem, że do czynności usunięcia pojazdu przystąpiono o godz. 1350 i o godzinie 14:00 odstąpiono od czynności usuwania przedmiotowego pojazdu. Jako pojazd dokonujący odholowania w dyspozycji usunięcia strażnik miejski wymienił [...] - kierowca M. Z. o godzinie 1355 Z dokumentu zgłoszenia holowania wynika natomiast, że o godzinie 14 02 przyjęto zgłoszenie, a jako pojazd realizujący holowanie wskazano [...]. Natomiast w raporcie drogowym szczegółowym (przesłanym na wezwanie organu), jako kierowcę wskazano A. K., przy czym - jak wynika z samego raportu i oświadczenia firmy holującej (z 2 grudnia 2014r.) - nie można było wygenerować raportu do godziny wydania dyspozycji (raport kończy się na godzinie 12.19), bowiem GPS w pojeździe holującym miał awarię (zawiesił się). Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna, jednak - zdaniem Sądu - nie sposób na jej podstawie ustalić okoliczności, na które powołuje się w swoim oświadczeniu firma holująca tj. że fotografie wykonał przybyły na miejsce kierowca tej firmy. Nie można także podzielić stanowiska, że sam wyjazd holownika z bazy , czy innego miejsca, do zrealizowania zleconej usługi jest jednoznaczny z powstaniem kosztów, do pokrycia których jest obowiązany właściciel pojazdu, w stosunku do którego została wydana dyspozycja usunięcia. Może się bowiem tak zdarzyć, że w sytuacji odstąpienia od holowania "zadysponowanego" pojazdu, obecny na miejscu holownik zostaje wykorzystany do odholowania innego pojazdu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 października 2015 r. sygn. akt III SA/Gd 441/15, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt VII SAAA/a 274/14). Należy też raz jeszcze wskazać, że ww. art. 130a ust. 2a ustawy obliguje organ do obciążenia kosztami związanymi z dyspozycją usunięcia pojazdu, ale tylko wówczas, gdy dyspozycja spowodowała ich powstanie, co zaś oznacza, iż ustawodawca dopuszcza także sytuację przeciwną. Stąd też, zdaniem Sądu, nie można przyjmować, iż samo wydanie dyspozycji wyjazdu z bazy do holowania będzie stanowiło wystarczające uzasadnienie dla stwierdzenia powstania kosztów związanych z odholowaniem danego pojazdu i będzie - niejako "automatycznie" - prowadzić do nałożenia obowiązku ich poniesienia (zwrotu) przez właściciela pojazdu. Tym samym w sprawie należało ustalić, czy koszty, o których mowa powyżej w rzeczywistości powstały, a więc, czy interwencja usunięcia danego pojazdu została faktycznie podjęta do przedmiotowego pojazdu, jaki konkretnie kierowca i jakim pojazdem miał realizować odholowanie pojazdu i czy w istocie spowodowała konkretne wydatki (a przy tym - kiedy została wydana a następnie anulowana). Wątpliwości w tej materii są o tyle uzasadnione, że akta sprawy zawierają niepełny i sprzeczny materiał dowodowy Z podanych tych przyczyn Sąd uznał, iż decyzje wydane w tej sprawie zapadły z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., 107 § 3 k.p.a w związku z art. 130a ust. 2a ustawy, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Ponownie orzekając organ I instancji winien uwzględnić powyższe wskazania Sądu, a tym samym: dokonać ustalenia w jakich okolicznościach doszło do wezwania firmy holowniczej do usunięcia pojazdu skarżącej, a także, czy i w jakim zakresie wezwanie to zostało wykonane oraz, czy i w jakich okolicznościach przyjazd holownika został odwołany. W sprawie należałoby też wyjaśnić, czy pojazd holowniczy pokonał odległość wskazaną w zestawieniu do faktury. Tylko wyjaśnienie powyższych kwestii pozwoli bowiem na jednoznaczne ustalenie, czy rzeczywiście zostały podjęte czynności zmierzające do odholowania tego konkretnego pojazdu i, czy w efekcie wywołały one określone koszty. Organ winien więc uzupełnić materiał dowodowy (choćby o wyjaśnienia funkcjonariusza Straży Miejskiej i pracownika firmy holującej), i raz jeszcze dokonać jego oceny z uwzględnieniem zasady uregulowanej w art. 80 k.p.a. Chybione okazały się natomiast zarzuty skarg, co do obowiązku zapłaty wyłącznie rzeczywistych kosztów powstałych w związku z wydaniem dyspozycji usunięcia pojazdu. Wyjaśnić bowiem należy, że Rada powiatu (w tej sprawie Rada [...]) zobowiązana została do corocznego ustalania w drodze uchwały wysokości opisanych wyżej kosztów. Wysokość kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia pojazdu - mimo odstąpienia od tej czynności - nie może być wyższa niż maksymalna kwota opłat za usunięcie pojazdu. Rada powiatu jest związana maksymalną wysokością stawek kwotowych opłat, która wynosi 440 zł za usunięcie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t, przy czym ustawodawca przewidział mechanizm waloryzujący maksymalną wysokość stawek kwotowych opłat, pozwalający na ich urealnienie bez konieczności zmiany ustawy. Kompetencję w tym zakresie uzyskał minister właściwy do spraw finansów publicznych, który corocznie ogłasza odpowiednie obwieszczenie. Z woli ustawodawcy mechanizm ustalania opłat za usunięcie pojazdów jest zatem niezależny od faktycznej wysokości tych opłat w konkretnym przypadku. Rada powiatu związana jest stawkami maksymalnymi określonymi w ustawie, ale waloryzowanymi w drodze obwieszczeń ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Została ona zobowiązana do określenia w drodze uchwały konkretnych stawek nieprzekraczających kwot ustalonych w wyniku waloryzacji ministra dokonywanej w obwieszczeniu, która dodatkowo corocznie powinna być zmieniana biorąc pod uwagę zarówno konieczności sprawnej realizacji zadań związanych z usuwaniem pojazdów oraz koszty usuwania i przechowywania pojazdów na obszarze danego powiatu (zob. wyroki NSA z 17 maja 2017 r., I OSK 2897/16 i z 4 sierpnia 2016 r, I OSK 2644/14. W rozpatrywanej sprawie obowiązująca w czasie usuwania przedmiotowego pojazdu, którym dysponował skarżący, uchwała nr [...] Rady [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia wysokości opłat za usunięcie i przechowywanie pojazdu oraz wysokości kosztów powstałych w przypadku odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2013 przewidywała wysokość opłat odnośnie pojazdu do 3,5 t masy całkowitej w kwocie 478 zł. Niemniej, w świetle przedstawionej wyżej argumentacji, stanowisko organów było co najmniej przedwczesne. W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.