VII SA/Wa 156/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bogusław Cieśla po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia odrzucić skargę P. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dziewięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej na działce nr ewid. [...] w obrębie [...], gminie [...], powiat [...]. Wojewoda [...], w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że w zaskarżonej decyzji umarzającej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę zawarto pouczenie, iż przysługuje stronie postępowania prawo do złożenia odwołania na zapadłą decyzję do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016 r. poz. 718, dalej: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Jednak dopuszczalność skargi uzależniona jest od wyczerpania środków zaskarżenia, o czym mowa w art. 52 § 1 i § 2 P.p.s.a. Na podstawie w art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). W związku z ustanowioną w art. 15 K.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, przywołany art. 52 P.p.s.a. wskazuje, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a więc nie może zostać wszczęte dopóki postępowanie to się toczy. Ponadto, wynika z niego, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać uruchomione, jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów i czynności, dostępne podmiotowi w postępowaniu administracyjnym. W przedmiotowej sprawie skarga jest niedopuszczalna – nie zostały wyczerpane przysługujące skarżącemu środki zaskarżenia. Kwestionowana decyzja została wydana przez Wojewodę [...], a więc przez organ wydający decyzje w pierwszej instancji w przedmiocie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2016 r., nr [...]. Ponadto decyzja zawierała pouczenie, że "od decyzji przysługuje odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (...) w terminie 14 dni od jej doręczenia". Skarżący wniósł więc skargę na decyzję organu pierwszej instancji. W konsekwencji wniesienie skargi bez wyczerpania przysługujących stronie środków zaskarżenia – jak to ma miejsce w sprawie – w świetle art. 52 P.p.s.a. stanowiło podstawę do odrzucenia skargi. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 orzekł jak w sentencji postanowienia.