VII SA/Wa 1560/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2010 r. sprawy ze skargi Szkoły [...] w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów dotyczących postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Szkoły [...] w W. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r., Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – zwanej dalej k.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia Szkoły [...] w W. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], którym organ uznał za nieuzasadnione zarzuty Szkoły [...] w W., w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie miało następujący przebieg. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] nakazał Szkole [...] w W. opróżnienie w całości budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego przy ul. [...] [...] w W. oraz zarządził wydzielenie strefy zagrożenia, umieszczenie zawiadomień o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania niniejszego budynku, a także wykonania doraźnych zabezpieczeń uniemożliwiające dostęp osób trzecich do strefy zagrożonej. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z niewykonaniem przez Szkołę [...] w W., obowiązku wskazanego w wymienionej decyzji, organ powiatowy (egzekucyjny), w dniu [...] września 2007 r. skierował do podmiotu zobowiązanego upomnienie wzywające do wykonania obowiązku wynikającego z tej decyzji, a następnie w dniu [...] listopada 2008 r. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...]. Szkoła [...] w W., pismem z dnia [...] listopada 2008 r. zgłosiła do organu egzekucyjnego I instancji zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Po zapoznaniu się zarzutami zobowiązanego, organ uznał je za nieuzasadnione, wydając w tym przedmiocie w dniu [...] stycznia 2009 r. postanowienie Nr [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpoznaniu zażalenia Szkoły [...] w W. na w/w postanowienie organu I instancji, postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., uchylił postanowienie Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wydał postanowienie z dnia [...] kwietnia 2009 r., Nr [...], którym uznał za nieuzasadnione zarzuty Szkoły [...] w W. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Po rozpatrzeniu zażalenia Szkoły [...] w W. złożonego od wymienionego postanowienia Nr [...], zapadło zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. W jego uzasadnieniu organ przywołał treść art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i stwierdził, iż organ egzekucyjny I instancji odniósł się w sposób wyczerpujący do każdego z przedstawionych przez podmiot zobowiązany zarzutów. Zdaniem organu II instancji, nieuzasadnionym jest zarzut wnoszącego zażalenie wskazujący na błędne określenie osoby zobowiązanego. Zobowiązanym w postępowaniu egzekucyjnym jest bowiem podmiot, na który mocą aktu administracyjnego nałożono obowiązek. Egzekwowaną decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], nałożył na Szkołę [...] w W. -właściciela przedmiotowej nieruchomości - obowiązek opróżnienia w całości budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego przy ul. [...] [...] w W. i w stosunku do tego podmiotu prowadzone jest postępowanie egzekucyjne. Organ II instancji podkreślił, że wypowiedzenie lokatorom budynku objętego nakazem opróżnienia umów najmu nie jest tożsame z wykonaniem obowiązku jego opróżnienia. Zgodnie z dyspozycją objętej egzekucją decyzji, Szkoła [...] w W. ma obowiązek opróżnić przedmiotowy budynek w całości, wydzielić strefę zagrożenia, umieścić zawiadomienie o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania niniejszego budynku, a także wykonać doraźne zabezpieczenia uniemożliwiające dostęp osób trzecich do strefy zagrożonej. Argumentując swe rozstrzygnięcie z dnia [...] czerwca 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zauważył, iż organ I instancji przed ponownym wydaniem rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów, przeprowadził postępowanie uzupełniające w kwestii ustalenia jaki podmiot winien zapewnić lokatorom budynku objętego nakazem opróżnienia lokale zamienne i ustalił, że obowiązek ten ciąży na właścicielu budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego przy ul. [...] [...] w W. Pismem z dnia 17 marca 2009 r. organ I instancji zwrócił się do Wydziału Zasobów Lokalowych Urzędu [...] o udzielenie informacji dotyczących przydziału lokali z gminnych zasobów lokalowych dla rodzin zamieszkałych w budynku przy ul. [...] 6B w W. W odpowiedzi na to wystąpienie, w piśmie z dnia [...] kwietnia 2009 r. poinformowano organ, że obowiązek zapewnienia lokalu zamiennego spoczywa na właścicielu budynku podlegającego opróżnieniu, chyba że udokumentuje on, iż obowiązek ten zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego spoczywa na właściwej gminie. Wskazano również, że Szkoła [...] w W. nie przedstawiła dowodów, potwierdzających (zgodnie z art. 32 w/w ustawy), że lokatorzy budynku przy ul. [...] [...] w W., w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie w/w ustawy, tj. w dniu 9 lipca 2001 r. opłacali czynsz regulowany oraz posiadali tytuły prawne do lokali. Ponadto poinformowano organ, iż lokale w spornym budynku nie były zasiedlane na podstawie decyzji administracyjnej o przydziale przez odpowiednie organy administracji publicznej lecz były przydzielane przez Szkołę jako mieszkania służbowe na rzecz jej pracowników. Stwierdzono również, że Szkoła [...] w W. posiada własny zasób lokali mieszkalnych i może we własnym zakresie zapewnić lokale zamienne dla osób zamieszkałych w budynku przy ul. [...] [...] w W. Wobec powyższego [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił zdanie organu I instancji, iż nieuzasadnione są zarzuty Szkoły [...] w W. w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego, a w szczególności zarzut oparty na podstawie art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymienione postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. złożyła Szkoła [...] wnosząc o jego uchylenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła: - obrazę art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokładnego i wyczerpującego wyjaśnienia okoliczności faktycznych podstawy prawnej przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskutek pominięcia okoliczności zgłoszonych przez skarżącego zgodnie z wyrokiem i uzasadnieniem sygn. [...], w miejsce czego organ oparł się na nieuprawdopodobnionych twierdzeniach [...] odnośnie obowiązku zapewnienia lokali mieszkańcom budynku przy ul. [...] [...] i błędnej interpretacji art. 32 ustawy o ochronie praw lokatorów dokonanej przez [...], na której to spoczywa obowiązek zapewnienia lokali i przeprowadzki, a nie na skarżącym, jak również poprzez brak podania w uzasadnieniu z jakich powodów organ odmówił dowodom skarżącego wiarygodności; - obrazę art. 33 pkt 1, 3, 4, 5, 8 oraz art. 45 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ze względu na: a) wykonanie obowiązku przez zobowiązanego wg decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...] poprzez wypowiedzenie umów najmu lokali wszystkim najemcom budynku przy ul. [...] [...], wezwania do opuszczenia budynku, oznakowania i wygrodzenia budynku, jak również skierowania powództw do właściwego sądu cywilnego; brak zgodności egzekwowanego obowiązku opróżnienia budynku i lokali przy ul. [...] [...] w W. przez zobowiązanego z treścią obowiązku wynikającego z wyroku Sądu Rejonowego [...] sygn. [...] stwierdzającego, że ten sam obowiązek spoczywa na [...]; błąd co do osoby zobowiązanego, bowiem to [...], a nie Szkoła [...] ma zapewnić lokale zamienne dla byłych najemców lokali w budynku przy ul. [...] [...] w W.; niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, bowiem wymagany jest od Szkoły [...] wpływ na zachowanie osób trzecich: [...] odnośnie zapewnienia lokali oraz przeprowadzki, jak również wobec mieszkańców, którzy mają opuścić lokale; zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, bowiem egzekucja ze świadczeń niepieniężnych wiąże się z nakładaniem grzywny na osoby prawne, co z pewnością zakłóci wypełnianie obowiązków nałożonych na zobowiązanego przez ustawę i rozporządzenia w zakresie prowadzenia szkolnictwa wyższego oraz prowadzenia badań naukowych i wymiany międzynarodowej; obowiązek organu egzekucyjnego i egzekutora do odstąpienia od czynności egzekucyjnych, wobec tego iż zobowiązany-skarżący okazał dowody stwierdzające nieistnienie obowiązku (w miejsce obowiązku skarżącego do opróżnienia budynku wchodzi obowiązek [...] zapewnienia przeprowadzki oraz lokali zastępczych, zgodnie z wyrokiem sygn. [...]); - obrazę art. 11 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 32 ustawy o ochronie praw lokatorów poprzez nieuprawniony brak uznania przez organ, iż to na [...] spoczywa w całości obowiązek zapewnienia przeprowadzki oraz lokali zamiennych dla mieszkańców budynku przy ul. [...] [...] w W. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, wnosząc o oddalenie skargi. W niniejszej sprawie, na rozprawie toczącej się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 25 lutego 2010 r. stawił się pełnomocnik Szkoły [...] w W. i złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z wyroków Sądu Rejonowego [...] na okoliczność przeprowadzania eksmisji lokatorów z budynku przy ul. [...] [...] w W. Jednocześnie przedłożył do akt sprawy potwierdzone za zgodność z oryginałem wyroki Sądu Rejonowego [...] w W. wydane w sprawach sygn. akt [...], sygn. akt [...], sygn. akt [...], sygn. akt [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga [...] w W. zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. wydane zostało z naruszeniem art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a. i w związku z art. 80 k.p.a. Postępowanie zażaleniowe zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności. W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga przede wszystkim to, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 15 k.p.a., organ administracji publicznej orzekający w postępowaniu zażaleniowym nie może ograniczać się jedynie do kontroli postanowienia wydanego przez organ I instancji lecz jest obowiązany do ponownego rozpatrzenia sprawy i jej rozstrzygnięcia. Istota administracyjnego postępowania zażaleniowego polega bowiem na ponownym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej, a organ orzeka w tym postępowaniu merytorycznie w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania postanowienia organu II instancji. Kryteria kontroli podejmowanej przez ten organ nie wyczerpują się na legalności postanowienia, ale obejmują także celowość, racjonalność, czy też słuszność wydanego przez organ I instancji rozstrzygnięcia. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej postanowieniem organu II instancji winien przy tym odpowiadać zakresowi rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji, gdyż w postępowaniu zażaleniowym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie ta sama sprawa pod względem podmiotowym i przedmiotowym. W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga również to, że organ II instancji jest tak samo - zgodnie z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. - jak organ pierwszej instancji związany przepisami art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 k.p.a. A jeśli w jego ocenie istnieją braki w materiale dowodowym, zgromadzonym przez organ I instancji, to może on skorzystać z przepisu art. 136 k.p.a., dającego możliwość przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne (egzekucyjne) obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, tak aby możliwe było ustalenie stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Natomiast na podstawie art. 80 k.p.a. organ zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Rozpatrując zgromadzony w danej sprawie materiał dowodowy organ nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy (zob. Wróbel A., Zakamycze 2000, a także wyrok NSA z 28 grudnia 2000 r., sygn. akt I SA 762/00, LEX nr 77604). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny. Zarzut dowolności w ocenie konkretnej sprawy wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego, zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (zob. wyrok NSA z 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99, LEX nr 54171). Ponadto Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 124 § 2 k.p.a. i art. 126 k.p.a. postanowienie wydane przez organ administracji publicznej powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl postanowień powołanego przepisu uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy trzeba stwierdzić, że organ II instancji naruszył omówione wyżej przepisy oraz zasady prawa procesowego i to w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, dlatego też postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2009 r. nie może być uznane za postanowienie wydane zgodnie z prawem. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organ II instancji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego istniejącego w sprawie. Ponadto nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, dlatego też nie można uznać, że wymieniony wyżej warunek rozpoznania i rozstrzygnięcia przez ten organ, tej samej pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawy jaką rozstrzygnął organ I instancji, został spełniony. Ze zgromadzonego w przedmiotowej sprawie materiału dowodowego wynika, iż Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...] nakazał Szkole [...] w W. opróżnienie w całości budynku mieszkalnego wielorodzinnego usytuowanego przy ul. [...] [...] w W. oraz zarządził wydzielenie strefy zagrożenia, umieszczenie zawiadomień o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania niniejszego budynku, a także wykonania doraźnych zabezpieczeń uniemożliwiające dostęp osób trzecich do strefy zagrożonej. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W związku z niewykonaniem przez Szkołę [...] w W. obowiązku wskazanego w wymienionej decyzji, organ powiatowy (egzekucyjny), w dniu [...] września 2007 r. skierował do podmiotu zobowiązanego upomnienie wzywające do wykonania obowiązku wynikającego z tej decyzji, a następnie w dniu [...] listopada 2008 r. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...]. W związku z doręczeniem wymienionego tytułu wykonawczego, Szkoła [...] w W., pismem z dnia [...] listopada 2008 r. zgłosiła do organu I instancji zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Zauważyć należy, iż we wniesionych zarzutach skarżąca Szkoła wskazała, że wypowiedziała umowy najmu lokali wszystkim najemcom budynku przy ul. [...] [...]. Ponadto wezwała do opuszczenia budynku, oznakowała i wygrodziła budynek, jak również skierowała powództwa do właściwego sądu cywilnego o eksmisję lokatorów z budynku. Jednocześnie wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., Nr [...]. Na dowód podjętych przez siebie czynności strona skarżąca przedłożyła kserokopie wypowiedzeń lokatorom umów najmu oraz pozwów o opróżnienie i wydanie lokalu mieszkalnego. Zauważy należy także, że już we wniesionym w dniu 5 lutego 2009 r. (data prezentaty organu) zażaleniu na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], skarżąca wskazała, że w Sądzie Rejonowym [...] toczą się sprawy z powództwa skarżącej przeciwko lokatorom budynku oraz przeciwko [...] o wydanie lokalu dla eksmitowanych lokatorów. Jako przykład wskazała sprawę o sygn. akt [...] z powództwa skarżącej przeciwko J. K. o eksmisję z budynku J. K. oraz przeciwko [...] o wydanie lokalu dla J. K. W zażaleniu skarżąca Szkoła podniosła również, że jedynie w drodze sądowych powództw eksmisyjnych jest w stanie opróżnić budynek przy ul. [...] [...], ponieważ byli lokatorzy nie chcą dobrowolnie opuścić budynku, a [...] wbrew obowiązującym przepisom prawnym nie dostarcza lokali dla mieszkańców. Ponadto Szkoła [...] w W. zauważyła, że wypowiedzenia umów najmu w budynku przy ul. [...] [...] w W. dokonała w trybie art. 11 ust. 2 pkt 4 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu Cywilnego (Dz.U.Nr 31, poz.266 z późn. zm.). W jej ocenie na podstawie wskazanego przepisu art. 11 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 11 ust. 9 oraz art. 32 tejże ustawy zasadnym było stwierdzenie, że skoro w dniu 9 lipca 2001 r. skarżąca opłacała tzw. czynsz regulowany, to wobec wypowiedzenia najmu lokalu wymagającego opróżnienia w związku z koniecznością rozbiórki, obowiązek zapewnienia najemcy lokalu zamiennego oraz pokrycia kosztów przeprowadzki spoczywa, do dnia 31 grudnia 2015 r., na właściwej gminie, tj. na [...]. Szkoła zauważyła także, że na obecnym etapie brak jest prawomocnych tytułów wykonawczych umożliwiających dokonanie przez skarżącą eksmisji osób odmawiających opuszczenia lokali w budynku przy ul. [...] [...] w W., tym samym obowiązek wykonania opróżnienia budynku nie jest w danym momencie wykonalny, a przepis art. 33 pkt 2 w/w ustawy podaje przesłankę braku wymagalności właśnie z innych powodów. Argumentację tę Szkoła [...] w W. powtórzyła składając w dniu 5 maja 2009 r. (data prezentaty organu) zażalenie na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. nr [...]. Ponadto w zażaleniu tym skarżąca przywołała wyrok Sądu Rejonowego [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. wydany w sprawie sygn. akt [...], którym ustalono obowiązek [...] do zapewnienia lokali zamiennych i przeprowadzenia przeprowadzki. Podnieść trzeba, iż na rozprawie toczącej się w dniu 25 lutego 2010 r. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie strona skarżąca przedłożyła do akt sprawy wyroki Sądu Rejonowego [...] wydane w sprawach sygn. akt [...], sygn. akt [...], sygn. akt [...], sygn. akt [...] na okoliczność przeprowadzania eksmisji lokatorów z przedmiotowego budynku. Z treści sentencji tych wyroków wynika, że lokatorzy budynku przy ul. [...] [...] w W. zobowiązani są opróżnić ze wszystkich rzeczy zajmowane lokale mieszkalne i zobowiązani są wydać je stronie skarżącej. Lokatorom przysługuje prawo do lokalu zamiennego, którego obowiązek zapewnienia oraz pokrycia kosztów przeprowadzi spoczywa na [...]. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie organ II instancji nie wywiązał się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W konsekwencji organ nie wywiązał się również z obowiązku ponownego rozstrzygnięcia sprawy rozstrzygniętej postanowieniem organu I instancji, w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania postanowienia organu II instancji. Załatwienie sprawy przez wydanie postanowienia opartego na błędnie ustalonym stanie faktycznym uznać zaś należy za sprzeczne z jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego, jaką jest zasada prawdy obiektywnej. Zdaniem Sądu organ II instancji rozpatrując ponownie sprawę, powinien po dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego istniejącego w sprawie (zgodnego z rzeczywistością), przede wszystkim rozważyć, czy - jak trafnie podniosła strona skarżąca - istnieje zgodność egzekwowanego obowiązku opróżnienia budynku i lokali przy ul. [...] [...] w W. przez zobowiązanego z treścią obowiązku wynikającego z wyroków Sądu Rejonowego [...] wydanych w sprawach: sygn. akt [...] , sygn. akt [...], sygn. akt [...], sygn. akt [...] stwierdzających, że ten sam obowiązek spoczywa na [...] oraz czy w związku z tym, w sprawie nie zaistniała niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, o której mowa w art. 33 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w wyroku.