VII SA/Wa 1561/07
WyrokWSA w Warszawie2008-03-12
Skład orzekający: Jolanta Zdanowicz, Izabela Ostrowska, Jolanta Augustyniak-Pęczkowska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy postanowienie organu odwoławczego uchylające postanowienie o wznowieniu postępowania i umarzające postępowanie w tym zakresie, wydane w wyniku rozpoznania zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania, jest dotknięte wadą nieważności?Ratio decidendi
Rozpoznanie zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania przez organ odwoławczy, gdy przepisy k.p.a. nie przewidują takiej możliwości, stanowi rażące naruszenie prawa procesowego. W konsekwencji, wydane w takiej sytuacji postanowienie organu odwoławczego jest dotknięte wadą nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.Stan faktyczny
Skarżący M. W. złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę cmentarza. Starosta postanowieniem wznowił postępowanie. Parafia Rzymskokatolicka wniosła zażalenie na to postanowienie. Wojewoda, rozpoznając zażalenie, uchylił postanowienie Starosty i umorzył postępowanie w przedmiocie wznowienia. Skarżący M. W. złożył skargę na postanowienie Wojewody.Rozstrzygnięcie
Sąd stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia Wojewody oraz stwierdził, że postanowienie to nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr), Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Protokolant Joanna Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2008 r. sprawy ze skargi M. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wznowienia postępowania. I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Starosta O. postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lutego 2007r., działając na podstawie art. 149 § 2 i art. 150 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku M. W. – wznowił postępowanie administracyjne
w sprawie pozwolenia na budowę cmentarza grzebalnego dla Parafii Rzymsko
– Katolickiej św. [...] wZ. na terenie objętym działką nr [...] położoną w Z., gm. W., zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] Starosty O. z dnia [...] września 2005r.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w dniu [...] września 2006r., oraz [...] grudnia 2006r., M. W. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania
w sprawie zakończonej decyzją Starosty O. z dnia [...] września 2005r., co uzasadniało wydanie powyższego postanowienia.
Zażalenie na postanowienie organu I instancji wniosła Parafia Rzymsk
– Katolicka [...] w Z. zarzucając organowi naruszenie art. 28 kpa, oraz art. 150 § 2 kpa.
Wojewoda [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] czerwca 2007r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia Parafii Rzymsko – Katolickiej [...] w Z. – uchylił w całości zakończone postanowienie i umorzył postępowanie organu I instancji w zakresie wznowienia postępowania.
Organ odwoławczy wyjaśnił, iż decyzja Starosty O. nr [...] z dnia
[...] września 2005r. była przedmiotem kontroli w postępowaniu odwoławczym, w wyniku którego Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2005r., utrzymał w mocy zaskarżona decyzję, zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 29 sierpnia 2006r., oddalił skargę na decyzję organu II instancji.
Wojewoda podniósł, iż to on właśnie jest organem właściwym w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2005r., zgodnie z brzmieniem art. 150 § 1 kpa.
Zdaniem organu odwoławczego, Starosta O. winien był zgodnie z art. 148 § 1 kpa przesłać wniosek o wznowienie postępowania do organu właściwego.
Skargę na powyższe postanowienie wniósł M. W. domagając się jego uchylenia, zarzucając naruszenie:
• art. 148 § 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Art. 149 § 1 i 3 kpa, art. 28 kpa
w związku z art. 61 § 4 kpa, art. 140 kc poprzez naruszenie prawa do swobodnego zagospodarowania i użytkowania jego nieruchomości, art. 7, 8, 9, 10 § 1, 11, 12 oraz art. 77 kpa i 81 kodeksu postępowania administracyjnego;
• art. 61 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez błędnie wyznaczoną strefę ochronną naruszając interes materialno – prawny skarżącego
• art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych
• art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, bowiem decyzja o pozwoleniu na budowę narusza podstawowe zasady demokratycznego Państwa Prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo
o ustroju sądów administracyjnych (dz. U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia
30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga podlega uwzględnieniu choć nie z przyczyn w niej podniesionych, które jednak Sąd bierze pod uwagę z urzędu w toku rozpoznania sprawy.
Zażalenie jest zwyczajnym, samodzielnym i formalnym środkiem prawnym. Stosownie do brzmienia art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, iż zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wyliczone
w kodeksie. Jest to konstrukcja procesowa odmienna niż w przypadku odwołania, które przysługuje od decyzji wydanych w I instancji.
Przepisy rozdziału 12 kpa o wznowieniu postępowania nie przewidują możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 kwietnia 2002r., sygn. akt IV SA 1439/99).
Skoro w sprawie niniejszej nie było dopuszczalne wniesienie zażalenia na postanowienie Starosty O. nr [...] z [...] lutego 2007r., w przedmiocie wznowienia postępowania, to rozpoznanie takiego zażalenia przez organ II instancji
i wydanie zaskarżonego postanowienia jest dotknięte kwalifikowaną wadą określoną
w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, bowiem rażąco narusza art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 141 § 1 kpa.
W tym stanie rzeczy brak podstaw do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze zwłaszcza, iż odnoszą się one do decyzji Starosty O. z dnia [...] września 2005r., Nr [...], która nie była przedmiotem kontroli Sądu.
Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Rozstrzygnięcie pkt II i III wyroku znajduje oparcie w art. 152 i 200 cytowanej ustawy.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 27.07.2026. · Źródło