VII SA/Wa 1561/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant ref. staż. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2010 r. sprawy ze skargi A. J. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem nr [...] wydanym [...] lipca 2009r. utrzymał w mocy postanowienie nr [...] wydane przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. [...].06.2009r. nakładające na A. J. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 34 011.14 zł z powodu uchylania się przez zobowiązaną od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym z [...].03.2009r. nałożonego decyzją PINB dla m. W. z [...].08.2007r. nakazującą rozbiórkę domu mieszkalnego wybudowanego samowolnie na działce nr [...] na terenie Ogrodu Działkowego " [...]" przy ul. [...] w W. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że w jego ocenie postanowienie organu I instancji jest zgodne z prawem. Organ podał, że w związku z niewykonaniem przez A. J. rozbiórki budynku skierowano do zobowiązanej w dniu [...].10.2007r upomnienie. Następnie w dniu [...].03.2009r PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...] którego doręczenie w dniu [...].03.2009r. wszczęło postępowanie egzekucyjne. W dniu 19.05.2009r. dokonano kontroli i stwierdzono, że obowiązek rozbiórki nie został wykonany. Wobec tego organ w oparciu o treść art. 122 ust. 2 i 121 § 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji prawidłowo nałożył na zobowiązaną grzywnę we wskazanej wysokości. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A. J. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i postanowienia go poprzedzającego skarżąca podniosła, że ponieważ budynek którego dotyczyła decyzja rozbiórkowa jest altaną ogrodową a nie budynkiem mieszkalnym organ powinien przy wymierzeniu grzywny w celu przymuszenia jej wysokość ustalić na podstawie art. 121 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W odpowiedzi na skargę organ wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153,poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swojej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związany granicami skargi, stosownie do dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę nie stwierdził, żeby organy administracyjne wydając zaskarżone postanowienie naruszyły przepisy prawa materialnego lub postępowania administracyjnego. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wydane [...] lipca 2009r. utrzymujące w mocy postanowienie PINB dla m. W. z [...].06.2009r. nakładające w postępowaniu egzekucyjnym na skarżącą grzywnę w celu przymuszenia z powodu nie wykonania przez nią rozbiórki budynku mieszkalnego. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że zgodnie z art. 29 § 1 ustawy z 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, lecz nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. W rozpoznawanej sprawie obowiązek wynika z prawomocnej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W. z [...] sierpnia 2007r. w podstawie prawnej, którego to rozstrzygnięcia powołano przepis art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane. W treści tej decyzji nakazano skarżącej rozbiórkę domu mieszkalnego wybudowanego – bez wymaganego pozwolenia na budowę – na działce nr [...] na terenie Ogrodu Działkowego przy ul. [...] w W. Z decyzji wynikała w sposób jasny kwalifikacja charakteru obiektu budowlanego wobec czego organ egzekucyjny nie był uprawniony do podejmowania samodzielnych ustaleń faktycznych co do charakteru obiektu objętego nakazem rozbiórki. Prowadząc postępowanie egzekucyjne organ po ustaleniu, że skarżąca nie wykonała nałożonego na nią obowiązku organ nałożył na nią kontrolowanym postanowieniem grzywnę w celu przymuszenia. Grzywnę w celu przymuszenia nakłada się w szczególności, w wypadku gdy ciążący na zobowiązanym obowiązek może być spełniony tylko osobiście przez niego lub gdy użycie innego środka egzekucyjnego jest niemożliwe albo niecelowe. Grzywna ta nie jest karą, lecz formą nacisku mającą ma celu skłonienie zobowiązanego poprzez dolegliwość finansową do określonego zachowania. Dowodem na to są postanowienia art. 125 i 126 w/w ustawy, zgodnie z którymi , w razie wykonania obowiązku przez zobowiązanego nałożone nań grzywny, o ile nie zostały uiszczone lub ściągnięte podlegają umorzeniu w drodze postanowienia wydanego na wniosek zobowiązanego. Natomiast grzywny uiszczone lub ściągnięte mogą mu być zwrócone w całości lub części, niekiedy za zgodą organu wyższego stopnia. Nakładając na skarżącą grzywnę organ prawidłowo uzasadnił jej wysokość wskazując sposób wyliczenia ( art. 121 § 5 w/w/ ustawy). Należy dodatkowo zauważyć, że zarzuty podnoszone przez skarżącą w istocie dotyczą decyzji rozbiórkowej, która nie podlegała kontroli w niniejszej sprawie. Kontrolą legalności objęte były jedynie postanowienia organów egzekucyjnych w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia. W toku postępowania egzekucyjnego, organy nie mogły orzekać w kwestii prawidłowości decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek rozbiórki spornego obiektu budowlanego. Sąd dokonując kontroli postanowień organów nie mógł również wykraczać poza granice sprawy określone kontrolowanym rozstrzygnięciem i dokonywać oceny legalności, a tym bardziej celowości nałożonego na skarżącą obowiązku oraz zasadności jego egzekucji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.