VII SA/Wa 1565/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Daria Gawlak - Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "W." w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz Spółdzielni Mieszkaniowej "W." w W. kwotę 760 zł. (słownie siedemset sześćdziesiąt złotych) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwana dalej K.p.a.) oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., zwanej dalej Prawo budowlane), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2010 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że Prezydent [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nr [...] umorzył z urzędu postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na ociepleniu budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego na terenie działek nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że inwestor [...] nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, (co stwierdzono na podstawie informacji z rejestru gruntów i pisma Biura Gospodarki Nieruchomościami - Delegatury w Dzielnicy [...]), a tym samym nie spełnił przesłanki z art. 4 Prawa budowlanego. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor podniósł, że do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, którego prawdziwość potwierdza złożony wniosek o stwierdzenie zasiedzenia własności nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], stanowiącej działkę nr ew. [...] z obrębu [...] oraz wypis z rejestru budynków. Następnie Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdzając, że organ pierwszej instancji błędnie stwierdził bezprzedmiotowość postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W przypadku powzięcia uzasadnionych wątpliwości, co do prawdziwości oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, organ administracji ma obowiązek wątpliwości te wyjaśnić. W związku z powyższym Prezydent [...] zawiadomił inwestora o ponownym rozpatrzeniu sprawy, a następnie postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., zobowiązał go w określonym terminie do usunięcia uchybień przedmiotowego oświadczenia poprzez przedstawienie wymaganych dokumentów potwierdzających prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W dniu 4 marca 2010 r. inwestor złożył kserokopię aktu notarialnego poświadczoną za zgodność z oryginałem oraz odpis zwykły księgi wieczystej [...] założonej dla nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...]. Natomiast odnośnie działki nr ew. [...] przedstawił wniosek o stwierdzenie zasiedzenia własności przedmiotowej nieruchomości wraz z informacją o oczekiwaniu na wyznaczenie przez Sąd Rejonowy dla [...] terminu rozprawy w tej sprawie oraz wypis z rejestru budynków. Następnie Prezydent [...] decyzją z dnia [...] marca 2010 r., nr [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W odwołaniu od powyższej decyzji inwestor zarzucił naruszenie art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego, podnosząc, że złożył, po rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dokumentem, zaś, z którego miałby wynikać tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane odnośnie działki nr ew. [...], stanowi wniosek o stwierdzenie zasiedzenia własności oraz wypis z rejestru budynków. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza m.in. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, opracowań, sprawdzeń, oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, a także zaświadczenia potwierdzającego wpis na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego (art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego). W przypadku stwierdzenia w powyższym zakresie naruszeń właściwy organ, na mocy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ odwoławczy wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że planowana inwestycja dotyczy ocieplenia budynku mieszkalnego wielorodzinnego położonego na terenie działek nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w [...]. Bezspornym jest fakt, że inwestor ubiegając się o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dołączył odnośnie wskazanych działek, wymagane na podstawie art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy stwierdził, że składane w powyższym trybie oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest skuteczne o tyle, o ile z materiału zebranego w sprawie nie wynika wniosek przeciwny. Oświadczenie to stwarza, bowiem tylko domniemanie, że danemu podmiotowi przysługuje wymienione prawo. Domniemanie to jak każde domniemanie wzruszalne może być obalone dowodami wskazującymi, iż złożone oświadczenie nie odpowiada rzeczywistości. W związku z powyższym organ nie podzielił stanowiska inwestora wyrażonego w odwołaniu, że złożone przez niego oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wiąże organ, który nie może badać jego treści i kontrolować jego zgodności z rzeczywistym stanem prawnym. W przypadku powzięcia wątpliwości, co do prawdziwości oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, na organie administracji ciąży obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, zebrania w sposób wyczerpujący i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z akt sprawy wynika, że organ pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy stanu prawnego przedmiotowych nieruchomości i prowadził w tym kierunku postępowanie dowodowe. W celu weryfikacji informacji mogących świadczyć o nieprawdziwości złożonego oświadczenia, postanowieniem z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...] zobowiązał [...] do usunięcia, w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w określonym terminie, uchybień przedmiotowego oświadczenia poprzez przedstawienie wymaganych dokumentów potwierdzających prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z dostarczonych w toku postępowania dokumentów przez inwestora wynika, że nieruchomość, stanowiąca działki nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w [...], jest przedmiotem użytkowania wieczystego, ustanowionego na rzecz [...] (kserokopia aktu notarialnego poświadczona za zgodność z oryginałem oraz odpis zwykły księgi wieczystej [...]), co zgodnie z art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, stanowi tytuł prawny do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Natomiast inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, odnośnie działki oznaczonej nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w [...]. Z materiału dowodowego wynika, że powyższa nieruchomość ma nieuregulowany stan prawny (pismo Biura Gospodarki Nieruchomościami - Delegatury w Dzielnicy [...] z dnia 29 czerwca i 9 listopada 2009 r. oraz wypis z rejestru gruntów). Wątpliwości w tym zakresie nie rozstrzyga wypis z rejestru budynków, gdyż dokument ten nie zawiera informacji odnośnie tytułu prawnego do nieruchomości. Ponadto przesłane przez inwestora pisma z dnia 11 maja 2009 r., 25 września 2009 r., 29 grudnia 2009 r. oraz 3 marca 2010 r., potwierdzają, że postępowanie w sprawie stwierdzenia zasiedzenia własności nieruchomości położonej na terenie działki nr ew. [...] z obrębu [...] zostało dopiero wszczęte i nie wydano jeszcze postanowienia stwierdzającego nabycie jej własności przez [...]. Tym samym niesłuszny jest zarzut inwestora, że dostarczając wniosek o stwierdzenie zasiedzenia własności wykazał prawo do dysponowania przedmiotową nieruchomości na cele budowlane, w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy stwierdził, że fakt nabycia nieruchomości przez zasiedzenie może być ustalony jedynie w postępowaniu sądowym prowadzonym na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 z późn. zm.). Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do podejmowania czynności w powyższym zakresie oraz badania, czy zachodzą przesłanki określone w art. 35 ust. 4¹ ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1116 z późn. zm.). Dopiero wydane w postępowaniu nieprocesowym postanowienie stwierdzające nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie, mimo że ma charakter deklaratoryjny, jest dowodem nabycia własności i stanowi podstawę wpisu tego prawa do księgi wieczystej. W związku z powyższym, inwestor nie wykazał prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a co za tym idzie nie usunął, zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, uchybień, dołączonego do wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że w świetle poczynionych ustaleń pozostają one bez wpływu na wydane rozstrzygnięcie. Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., nr [...] [...] złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a to art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu skargi podniosła, że pod rygorem odpowiedzialności karnej złożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie jest oczywiście prawdziwe, bowiem przedmiotowy budynek oznaczony numerem [...] przy ul. [...] w [...] skarżąca wybudowała na podstawie pozwolenia na budowę zawartego w ostatecznej decyzji z dnia [...] czerwca 1985 r., budynek został zgłoszony do użytkowania w 1989 r. Ponadto został zasiedlony, ustanowione zostały spółdzielcze prawa do lokali i od tego czasu jest zamieszkały. Okoliczność, że budynek częściowo usadowiony jest na działce o rzekomo nieuregulowanym stanie prawnym nie może wpływać na uznanie, że podmiot, który go wybudował zgodnie z decyzją o pozwoleniu na budowę, zarządza nim, nie ma prawa do dysponowania tytułem do dokonywania remontów i modernizacji budynku. Zgodnie z art. 341 K.c. domniemywa się, że posiadanie jest zgodne ze stanem prawnym. Skarżąca jest posiadaczem budynku przy ul. [...] oraz działki ewidencyjnej nr [...]. Jako posiadacz jest zobowiązana do utrzymywania budynku w należytym stanie i dokonywania jego ulepszeń. Stanowi to wystarczający tytuł do dysponowania gruntem dla dokonania ocieplenia budynku. Zgodnie z art. 29 ust. 5 ustawy z dnia 24 października 1974 r. Prawo budowlane pozwolenie na budowę mogło być wydawane wyłącznie jednostce organizacyjnej lub osobie, która wykazała prawo do dysponowania nieruchomością. Decyzja o pozwoleniu na budowę budynku z dnia [...] czerwca 1985 r. była, zatem wydana w warunkach wykazania przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ wydający decyzję istnienie takiego prawa ustalił. Od daty wydania tej decyzji stan ten nie uległ zmianie. Decyzja o pozwoleniu na budowę pozostaje ważna i wywołuje skutki w prawnym obrocie. Skarżąca podniosła, że nabycie własności gruntu przez zasiedzenie następuje z mocy ustawy, a orzeczenie sądu nie ma charakteru konstytutywnego. Zgodnie z art. 35 ust. 4¹ ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych spółdzielnia mieszkaniowa, która w dniu 5 grudnia 1990 r. była posiadaczem nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność Skarbu Państwa lub Gminy, albo, gdy właściciel tej nieruchomości pozostaje nieznany i przed tym dniem na podstawie pozwolenia na budowę i decyzji lokalizacyjnej Spółdzielnia ta wybudowała budynek, nabywa własność tej nieruchomości przez zasiedzenie. Jeżeli organ administracji podważa treść oświadczenia o dysponowaniu tytułem do nieruchomości to powinien dokonać ustaleń w przedmiocie nieistnienia przesłanek z art. 35 ust. 4¹ ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych. Nie dokonując tych ustaleń nie może organ ustalić, że Spółdzielnia nie nabyła własności gruntu przez zasiedzenie. W okolicznościach niniejszej sprawy, gdzie budynek w niewielkim tylko zakresie znajduje się na działce, co, do której Spółdzielnia nie może się wylegitymować wpisem jej prawa w księdze wieczystej odmowa wydania decyzji pozwalającej na docieplenie budynku w sposób rażący narusza zasady racjonalnej gospodarki, nie służy utrzymaniu zasady praworządności, a rozstrzygnięcie nie pogłębia zaufania mieszkańców do organów państwa i samorządu terytorialnego. Odmowa pozwolenia na docieplenie narazi mieszkańców Spółdzielni na szkody. W wyniku braku docieplenia Spółdzielnia nie skorzysta z dotacji budżetowej na termomodernizację, a budynek z irracjonalnych przyczyn zostanie niedocieplony. Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skarżącej [...]. Ustawodawca wymaga, aby inwestor realizował inwestycję na terenie, do którego ma uprawnienie, zbiorczo w ustawie Prawo budowlane określane, jako prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 3 pkt 11 tej ustawy). Wystarczy wskazać, że w art. 4 Prawa budowlanego stanowi się, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wykazanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę odbywa się w uproszczony sposób, mianowicie poprzez złożenie przez inwestora oświadczenia według ustalonego wzoru o posiadaniu takiego prawa (art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego). Posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest jedną z przesłanek udzielenia pozwolenia na budowę. Ściślej rzecz ujmując przesłanką tą jest posiadanie przez niego jednego z praw, którego posiadanie w świetle art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego jest uznawane za posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ustalenie istnienia tej przesłanki jest jednym z zagadnień, które winien ocenić organ administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. [...] w niniejszej sprawie złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na: ociepleniu już istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego, położonego na terenie dz. o nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...], który to budynek wybudowała na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z 1985 r., które nadal pozostaje w obrocie. W sprawie pozwolenia na budowę wskazanego budynku, jak twierdzi skarżąca, legitymowała się tymi samymi tytułami do nieruchomości, na których został usytuowany, jak w chwili obecnej. Wskazała również, że podjęła działania prawne mające na celu uregulowanie stanu prawnego na swoją rzecz, co do działki o nr ew. [...], na której posadowiony jest w części wskazany wyżej budynek. W tym celu do Sądu Rejonowego dla [...] wniosła wniosek o stwierdzenie zasiedzenia przedmiotowej nieruchomości. We wniosku przytoczyła, że w 1975 r. na podstawie decyzji lokalizacyjnej z dnia [...] października 1975 r., nr [...] weszła w posiadanie gruntów objętych tą decyzją lokalizacyjną, w tym m.in. działki o nr ew. [...] i na tej nieruchomości, zgodnie z decyzją lokalizacyjną i pozwoleniem na budowę z dnia [...] czerwca 1985 r., wybudowała budynek mieszkalny z własnych środków położny obecnie przy ul. [...]. Organ wydając decyzję odmowną przyjął, że inwestor nie wykazał prawa do dysponowania całą nieruchomością na cele budowlane, a to co do działki oznaczonej w ewidencji gruntów nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w Dzielnicy [...] w [...]. Wskazał, że z materiału dowodowego w postaci pisma Biura Gospodarki Nieruchomościami - Delegatury w Dzielnicy [...] z dnia 29 czerwca i 9 listopada 2009 r. oraz wypisu z rejestru gruntów wynika, że powyższa nieruchomość ma nieuregulowany stan prawny. Uznał, że toczące się postępowanie z wniosku skarżącej o zasiedzenie nie ma znaczenia dla sprawy pozwolenia na budowę. Z powyższym stanowiskiem nie można się zgodzić z dwóch względów. Po pierwsze w dniu wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał art. 35 ust. 4¹ ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych o treści "Spółdzielnia mieszkaniowa, która w dniu 5 grudnia 1990 r. była posiadaczem nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność Skarbu Państwa albo gminy, albo, gdy właściciel tej nieruchomości pozostaje nieznany, pomimo podjętych starań o jego ustalenie, i przed tym dniem, na podstawie pozwolenia na budowę i decyzji lokalizacyjnej spółdzielnia ta wybudowała budynek, nabywa własność tej nieruchomości przez zasiedzenie. Orzeczenie sądu stwierdzające nabycie własności tej nieruchomości jest podstawą wpisu do księgi wieczystej". To quasi – zasiedzenie z art. 35 ust. 41 ustawy o spółdzielniach mieszkaniowych zostało ustanowione, jako działające ex lege, z mocą wsteczną, jednakże przy deklaratoryjnym orzeczeniu sądu je stwierdzającym. W tej sytuacji niewątpliwie rozstrzygnięcie zagadnienia dotyczącego prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wykraczało poza kompetencje organu administracji architektoniczno-budowlanej, gdyż organ ten nie jest powołany do rozstrzygania sporów o prawa, z których może wynikać uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W takiej sytuacji występowało zagadnienie wstępne, które winien rozstrzygnąć sąd lub inny organ, czyli zagadnienie, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Skoro sprawa o zasiedzenie w czasie rozpoznawania niniejszej sprawy o udzielenie pozwolenia na budowę była w sądzie, gdyż wniosek o zasiedzenie został złożony przez skarżącą spółdzielnię w dniu 29 września 2009 r., to organ powinien był zawiesić postępowanie. Zauważyć przy tym należy, że świetle art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zagadnieniem wstępnym, uzasadniającym zawieszenie postępowania, nie jest fakt toczenia się postępowania przed sądem lub organem właściwym do rozstrzygnięcia określonej kwestii. Zagadnieniem wstępnym jest określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej. Zagadnienie takie powstaje niezależnie od postępowania, w którym można je rozstrzygnąć. Wskazuje na to wyraźnie art. 100 § 1 K.p.a., z którego wynika, że po zawieszeniu postępowania z uwagi na występowanie zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. organ administracji podejmuje czynności zmierzające do wszczęcia postępowania w celu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy obowiązane są przeprowadzić postępowanie administracyjne z uwzględnieniem wskazań zawartych w powyższym uzasadnieniu, tzn. zawiesić postępowanie w sprawie w oczekiwaniu na orzeczenie sądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1423/09). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 oraz art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.