VII SA/Wa 1566/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi H. K. i W. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2011 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją wydaną [...] maja 2011 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że decyzją z dnia [...] maja 2010 r., znak: [...]; Wojewoda [...] stwierdził z urzędu nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej W. K. pozwolenia na rozbudowę stacji o stację tankowania samochodów gazem LPG przy ul. [...] w [...] – [...] na działce nr ew. [...], z uwagi na rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 4 ustawy Prawo budowlane. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł W. K. i H. K. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili organowi naruszenie art. 36 ust. 1 Prawa budowlanego w zw. z § 124 ust. 1 pkt. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowania oraz art. 156 § 1 pkt. 2 Kpa w zw. z art. 16 Kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r., - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrolują jedynie legalność zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązujących prawa oraz ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju naruszenia nie wystąpiły, wobec czego należy uznać, iż skarga nie jest zasadna. Kontrolą sądu w niniejszej sprawie objęta jest decyzja stwierdzająca nieważność decyzji organu architektoniczno – budowlanego wydana w przedmiocie pozwolenia na budowę. W pierwszej kolejności należy podnieść, że sąd podziela w całości ustalenia organów, iż zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt. 2, 3 i 4 ustawy z 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego, a także wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. Przy czym zgodnie z art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ww. art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Analiza akt sprawy pod kątem ww. wskazań przedmiotowej inwestycji jest niezgodne z przepisami techniczno – budowlanymi. Stosownie bowiem do przepisu § 124 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063, wg stanu na dzień 27 marca 2009r), magazyny butli z gazem płynnym o masie do 1.350 kg, odmierzacze tego gazu na stanowisku tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 10 m od budynku stacji paliw płynnych. Przy czym zgodnie z § 124 ust. 2 ww. rozporządzenia, powyższa odległość może być zmniejszona o połowę w przypadku zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego o klasie odporności ogniowej co najmniej REI 120, zasłaniającej zbiornik od strony obiektu, z wyjątkiem sytuowania względem obiektów użyteczności publicznej i budynków mieszkalnych, gdy masa składowanego gazu płynnego nie przekracza 440 kg i butle SA składowane w kontenerach o konstrukcji ażurowej, zbiorników podziemnych. Jak wynika z akt sprawy, przedmiotem niniejszej inwestycji jest budowa instalacji zbiornikowej gazu płynnego propan – butan wraz z układem rurociągowym i dystrybucyjnym do tankowania zbiorników samochodowych. W przedmiotowej sprawie dystrybutor gazu został zaprojektowany w odległości 5 m od budynku oznaczonego symbolem [...] o numerze [...], stanowiącym obiekt istniejącej stacji paliw , natomiast projektowane zbiorniki z gazem usytuowane zostały w odległości ok. 8 m od ww. budynku. Co prawda, na projekcie zagospodarowania działki znajduje się zapis "dodatkowy dystrybutor LPG + ściana oddzielenia przeciwpożarowego", jednak ww. ściana nie została wyrysowana w projekcie zagospodarowania terenu. Ponadto podkreślić należy, iż projekt budowlany nie zawiera rzutu przekroju, a także opisu technicznego budowy ściany oddzielenia przeciwpożarowego ww. dystrybutora, w szczególności nie zawiera informacji dotyczących jej parametrów oraz usytuowania względem innych obiektów. Jednocześnie projekt budowlany zawiera rysunek "rzuty i przekroje" oraz opis techniczny dotyczący wyłącznie budowy ściany oddzielenia przeciwpożarowego dla zbiorników z gazem. Mając zatem na uwadze fakt, iż dla dystrybutora nie została zaprojektowana ściana oddzielenia przeciwpożarowego, powinien zgodnie z ww. § 124 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, znajdować się w odległości 10 m od budynku istniejącej stacji paliw, a nie jak przewidziano w projekcie zagospodarowania działki – 5 m, należy stwierdzić, iż przedmiotowa decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2009 r., Nr [...], znak: [...] wydana została z rażącym naruszeniem ww. art. 35 ust. 1 pkt. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego w zw. z § 124 ust. 1 pkt. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Ponadto jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, projekt budowlany wykonany został przez M. P. nie posiadającego wymaganych uprawnień budowlanych. Dołączona do projektu budowlanego decyzja [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] lipca 2003 r., sygn. akt [...]; potwierdza, iż M. P. posiada uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno – budowlanej. Natomiast przedmiotowy projekt oprócz części konstrukcyjno – budowlanej, zawiera również elementy instalacyjne w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych, do projektowania których M. P. nie był uprawniony. Powyższe potwierdza pismo [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] marca 2011 r., znak: [...] (akta sprawy GUNB). W związku z powyższym stwierdzić należy, iż powyższe uchybienie stanowi rażące naruszenie ww. art. 35 ust. 1 pkt. 4 Prawa budowlanego. W tym miejscu należy podkreślić, że kontrolowana decyzja została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, nieważnościowym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 Kpa zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności takich rozstrzygnięć może nastąpić wyłącznie w przypadkach przewidzianych w Kpa. Do stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 Kpa. Jedną z przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 Kpa, stanowi rażące naruszenie prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo – administracyjnym naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, nie powodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno – ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. W ocenie sądu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zasadnie przyjął, że Prezydent [...] wydając decyzję udzielającą pozwolenia na rozbudowę stacji paliw rażąco, tj. w sposób oczywisty i wbrew obowiązującym przepisom prawa naruszył art. 35 ust. 1 pkt. 2 Prawa budowlanego w zw. z § 124 ust. 1 pkt. 4 i ust. 2 przepisów wykonawczych , tj. ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r., w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw, przy czym naruszone przepisy prawa mają charakter bezwzględnie obowiązujących, zaś akceptowanie tego rodzaju naruszeń godziłoby w sferę ochrony bezpieczeństwa w tej stacji, prawidłowa jest ocena, organu, iż należało w postępowaniu nadzorczym wyeliminować objętą kontrolą decyzję – dotkniętą kwalifikowana wadą – wyeliminować z obrotu prawnego. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r., - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.