VII SA/Wa 1567/13

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 września 2013 r. po rozpoznaniu wniosku A. O. w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi A. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać A. O. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Skarżąca A. O. do skargi wniesionej na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013r. znak: [...] załączyła wypełniony wniosek PPF przedstawiając w nim swoją sytuację finansową. We wniosku zakreśliła, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego i adwokata. W nadesłanym formularzu wnioskodawczyni przedstawiła swoją sytuację finansową, majątkową i rodzinną. W niniejszej sprawie zważono, co następuje: Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (pkt 1), a w zakresie częściowym – gdy wykaże , że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (pkt 2). Żądanie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego jest wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym (art. 245 § 2 p.p.s.a.) Przyjętą regułą jest, iż obowiązkiem stron jest ponoszenie kosztów związanych z udziałem w postępowaniu. Tylko w wyjątkowych przypadkach może być przyznane na wniosek strony prawo pomocy polegające na zwolnieniu z kosztów sądowych bądź ustanowieniu pełnomocnika z urzędu. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w przypadku wykazania przez wnioskującego, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Obejmuje zatem osoby, które ze względu na niskie dochody i szczególną sytuację życiową, mimo poczynionych oszczędności w wydatkach i przy największej staranności nie mogą ponieść tych kosztów. Powołany wyżej przepis wskazuje, że inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki pozytywne dla uwzględnienia wniosku spoczywa na wnioskującym o przyznanie prawa pomocy. W niniejszej sprawie oceniono, że wnioskodawczyni w złożonym wniosku wykazała, iż nie jest w stanie samodzielnie ponosić kosztów postępowania sądowego i ustanowić profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z formularza wniosku wynika, że wnioskodawczyni wraz z mężem i synem utrzymują się z dochodów w wysokości 2.526,50 złotych miesięcznie. Na kwotę tą składa się emerytura uzyskiwana przez wnioskodawczynię w wysokości 943,17 plus zasiłek pielęgnacyjny w wysokości 153,00 złotych, renta socjalna uzyskiwana przez syna wnioskodawczyni w wysokości 610,33 złotych oraz świadczenie pielęgnacyjne uzyskiwane przez małżonka w wysokości 820,00 złotych. Skarżąca podała, że posiada mieszkanie o pow. 35,10 m ². Oświadczyła, że nie posiada żadnych oszczędności pieniężnych ani nieruchomości. Zaznaczyła, że małżonek jest osobą schorowaną, syn natomiast jest niepełnosprawny w znacznym stopniu. Podała, że miesięcznie na zakup lekarstw dla małżonka wydają 150,00 złotych. Mając na względzie powyższe dane, a zwłaszcza niewątpliwie ponoszone wydatki na leki i leczenie dla małżonka i syna uznano, że wnioskodawczyni kwalifikuje się do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Dochody uzyskiwane przez wnioskodawczynię i jej małżonka oraz syna są niewielkie, wystarczają jedynie na zaspokojenie ich podstawowych potrzeb życiowych. Wnioskodawczyni nie podała wprawdzie wysokości wszystkich wydatków ponoszonych na bieżące utrzymanie, jednakże, przy aktualnym poziomie cen i opłat za dobra i usługi utrzymania koniecznego uznać należy, że nie jest w stanie ponosić kosztów postępowania sądowego i kosztów zatrudnienia profesjonalnego pełnomocnika. Ze względu na fakt, iż wnioskodawczyni wniosła o ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, dokonano wyboru i ustanowiono w niniejszej sprawie radcę prawnego. Wyjaśnić należy, że dla zapewnienia stronie należytej reprezentacji przed sądem administracyjnym wystarczające jest bowiem ustanowienie jednego pełnomocnika. Zgodnie bowiem z treścią art. 205 § 2 p.p.s.a. niezbędne koszty postępowania strony reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika obejmują wynagrodzenie i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.