VII SA/Wa 157/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), , Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi C. N. i Z. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na budowę skargę oddala Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] stycznia 1999 r. na podstawie art. 28 i art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz.414 z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku [...], zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę budynku garażowego w granicy z działkami nr [...],[...],[...] z przebudową kanału c.o. i przyłącza energetycznego na działce nr [...] położonej w [...] przy ul. [...], przy zachowaniu warunków wskazanych w w/w decyzji. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] marca 2003 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. , po rozpatrzeniu wniosku G. i M.P., stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1999 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że organ udzielający pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku przekroczył zakres wniosku inwestora poprzez udzielenie pozwolenia także na budowę przyłącza energetycznego, o które inwestor nie występował. Zgodnie bowiem z art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie. Natomiast obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie jest rozstrzygnięcie sprawy w granicach złożonego wniosku i w stosunku do inwestycji wskazanej we wniosku. Wojewoda stwierdził, że organ orzekając w niniejszej sprawie o pozwoleniu na budowę przyłącza energetycznego, tj. zamierzenia budowlanego nie wskazanego we wniosku inwestora, rażąco naruszył postanowienia art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego. Wojewoda [...] podniósł również, iż w opisie technicznym do projektu architektoniczno-budowlanego jest przewidziane na poddaszu budynku garażowego pomieszczenie gospodarcze do dyspozycji inwestora, co wykracza poza funkcję zamierzenia budowlanego określoną zarówno w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla tej inwestycji, a także w nazwie projektu, jak i we wniosku inwestora. Zdaniem organu w przedmiotowej sprawie organ orzekający pomimo wyraźnej dyspozycji zawartej w art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego wydał decyzję udzielającą pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, pomimo ewidentnych rozbieżności pomiędzy projektem budowlanym, w którym przewidziano funkcje garażową i gospodarczą obiektu, a decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w której wskazano jedynie funkcję garażową tego obiektu, w związku z czym rażąco naruszył przepisy art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego. W wyniku rozpatrzenia złożonego odwołania, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].11.2003r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].01.1999r., znak: [...], w zakresie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia [...] pozwolenia na budowę budynku garażowego w granicy działek nr nr [...],[...] i [...] z przebudową kanału co. i w tym zakresie orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności w/w decyzji, w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Na w/w decyzję Państwo G. i M. P. złożyli skargę do Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpatrzeniu skargi G. i M. P., wyrokiem z dnia z dnia 1.03.2005r., sygn. akt 7/TV SA 4957 i 4958/03, uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2003r., znak: [...] W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, iż organ odwoławczy winien zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej dokładnie wyjaśnić stan faktyczny w sprawie oraz w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a w szczególności dokonać oceny zgodności projektu budowlanego z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wniosku o pozwolenie na budowę z decyzją o pozwoleniu na budowę pod kątem istnienia przesłanek z art. 156 § 1 Kpa. Po ponownym rozpatrzeniu odwołania Z. N. i C. N. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].03.2003r., znak: [...], stwierdzającej nieważność decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].01.1999r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].11. 2005r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji skonstatował, że w przedmiotowej sprawie za przyczynę stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].01.1999r., znak: [...], organ wojewódzki uznał rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.b Prawa budowlanego i potwierdził, że zgodnie z art. 35 ust.l pkt 1 lit.b Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ ma obowiązek sprawdzić zgodność zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Następnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w przedmiotowej sprawie organ administracji architektoniczno - budowlanej pomimo rozbieżności pomiędzy przedłożonym projektem budowlanym, w którym przewidziano funkcję garażową i gospodarczą obiektu, a decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - decyzją z [...].01.1999r., znak: [...], udzielił pozwolenia na budowę budynku garażowego. Wskazaną decyzją został zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenia na budowę budynku garażowego, stanowiącego dwie kondygnację - w rzucie przyziemia zaprojektowano trzy boksy garażowe, a na drugiej kondygnacji pomieszczenie gospodarcze. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazuje, że wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę niezgodnie z wymaganymi określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (co w rozpatrywanej sprawie ma miejsce), stanowi rażące naruszenie prawa, tj. art. 35 ust. 1 pkt Ib Prawa budowlanego skutkować musi, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...][...].01.1999r., znak: [...]. Od powyższej decyzji skargę do Sądu Administracyjnego złożyli C. i Z. N. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, wskazując, że: w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę i zatwierdzenie projektu technicznego budynku garażowego z pomieszczeniem gospodarczym (nie mieszkaniowym) nie wystąpiły przesłanki uprawniające do uznania nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].01.1999 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, a co najwyżej można było stwierdzić, że decyzję wydano z naruszeniem prawa, nie powodującym jej nieważności (art. 158 § 2 kpa). w okresie obowiązywania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2003 r. uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...].03.2003 r. stwierdzającej nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę, budynek garażowy z częścią gospodarczą został ostatecznie oddany do użytkowania za zezwoleniem [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2004 r. Powyższe, zdaniem strony skarżącej, oznacza, że decyzja organu pierwszej instancji w momencie orzekania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie występowała w obrocie prawnym. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podnosząc jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada legalność decyzji, to jest, czy została wydana przez właściwy organ i czy jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami procedury . Skarga złożona przez C. i Z. N. jest niezasadna, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Przyczyną stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].01.1999r., było uznanie, że decyzja rażąco narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 lit.b Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust.l pkt 1 lit.b Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ ma obowiązek sprawdzić zgodność zagospodarowania działki lub terenu z wymaganiami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W rozpatrywanej sprawie Burmistrz Miasta [...] decyzją z dnia [...].09.1997r., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę budynku garażowego, zlokalizowanego na zapleczu działki nr [...] położonej przy ul. [...] w [...] Z akt sprawy wynika jednak , iż inwestor do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę załączył projekt budowlany, w którym przewidziano funkcję garażową i gospodarczą obiektu, funkcję sprzeczną z warunkami zabudowy i zagospodarowania terenu określonymi w w/w decyzji Burmistrza Miasta [...] , która dopuszczała jedynie budowę obiektu garażowego. Ponadto Prezydent Miasta [...] zatwierdzając w/w projekt budowlany udzielił [...] pozwolenia na budowę budynku garażowego w granicy działek nr nr . [...],[...] i [...] z przebudową kanału co. i przyłącza energetycznego na działce nr [...], zlokalizowanej przy ul. [...] w [...], Nie ulega więc wątpliwości, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1999 r. jest sprzeczna z decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, bowiem zakwestionowaną decyzją został zatwierdzony projekt budowlany i udzielone pozwolenia na budowę budynku garażowego, stanowiącego dwie kondygnacje (w rzucie przyziemia zaprojektowano trzy boksy garażowe, a na drugiej kondygnacji pomieszczenie gospodarcze). Wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę niezgodnie z wymaganymi określonymi w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (co w rozpatrywanej sprawie ma miejsce), stanowi rażące naruszenie prawa, tj. art. 35 ust. 1 pkt Ib Prawa budowlanego i musi skutkować, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, stwierdzeniem nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...][...].01.1999r., Nie ulega również wątpliwości, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] stycznia 1999 r., poprzez udzielenie pozwolenia na budowę przyłącza energetycznego, o wydanie którego nie zwracał się inwestor, wykracza poza zakres wniosku inwestora ,co również stanowi rażące naruszenie przepisu art. 32 ust. 4 pkt 1 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania kwestionowanej decyzji. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej ,że w sprawie nie wystąpiły przesłanki uprawniające do uznania nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].01.1999 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, a co najwyżej przesłanki do stwierdzenia, że decyzję wydano z naruszeniem prawa (art. 158 § 2 kpa). oraz ,że decyzja ta w już nie występuje w obrocie prawnym, z uwagi na oddanie do użytkowania budynku garażowego z częścią gospodarczą za zezwoleniem [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].01.2004 r. Sąd stwierdza, że zarzuty te są nie trafne. W ocenie, czy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, nie powinny być brane pod uwagę takie późniejsze zdarzenia, które mogą stwarzać przeszkody w przywróceniu uprawnień lub w nadaniu obowiązkom ich pierwotnego kształtu. Nie są to bowiem bezpośrednie skutki wykonania samej decyzji administracyjnej, lecz zamierzone lub nieprzewidziane następstwa tego, że decyzja administracyjna, choć obciążona ciężkimi wadami, pozostaje w obrocie prawnym i korzysta z domniemania legalności. Nieodwracalność skutków prawnych ma miejsce wówczas, gdy organ administracyjny na drodze postępowania administracyjnego nie może cofnąć ani odwrócić skutków prawnych, jakie wywołała decyzja. Dotyczy to takiej sytuacji, gdy organ administracji publicznej nie ma umocowania ustawowego do cofnięcia, zniesienia czy odwrócenia skutków prawnych decyzji. W ocenie orzekającego w sprawie składu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zrealizowanie inwestycji i uzyskanie decyzji zezwalającej na użytkowanie obiektu, nie stanowi nieodwracalnego skutku prawnego. Biorąc pod uwagą powyższe na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.