VII SA/Wa 1570/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Sawczuk asesor WSA Elżbieta Granatowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 listopada 2022 r sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 maja 2022 r. nr 839/22 w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę Postanowieniem z dnia 18 maja 2022 r., nr 839/22, Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm.) oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia M B na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. wstrzymujące budowę budynku biurowo-socjalnego konstrukcji stalowej o wymiarze rzutu 2,42 m x 6,10 m, znajdującego się na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy. W dniu 28 lipca 2021 r. PINB w [...] z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie budynku biurowo-socjalnego konstrukcji stalowej o wymiarze rzutu 2,42 m x 6,10 m, znajdującego się na działce o nr ewid. [...] , położonej w miejscowości [...], gmina [...]. W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 28 lipca 2021 r. ustalono, że na w/w działce znajduje się m.in. obiekt budowlany konstrukcji stalowej typu kontenerowego, 2-poziomowy tj. składający się z dwóch kontenerów ustawionych piętrowo, o wymiarze rzutu 2,42 m x 6,10 m, z dachem płaskim, posadowiony na punktowych bloczkach betonowych. W poziomie parteru, tj. dolnego kontenera znajduje się pomieszczenie biurowe, w którym w trakcie kontroli znajdowały się biurka, komputery, fotele, drukarka, szafy. W poziomie piętra, tj. górnego kontenera, na który prowadzą zewnętrzne schody stalowe znajdują się, m.in. stół, szafki, łóżko, wentylator podłogowy, telewizor. Obiekt zlokalizowany jest w odległości od 4,86 m do 4,95 m od istniejącego ogrodzenia działki o nr ewid. [...] od strony północnej oraz w odległości od 3,48 m do 3,56 m od istniejącego ogrodzenia tej działki od strony zachodniej. Obiekt posiada przyłącze energetyczne. Z oświadczenia MB złożonego do protokołu czynności kontrolnych wynika, że opisany obiekt to "biuro z dyżurką na zimę (tj. pom. socjalne) na górze". Ponadto według oświadczenia skarżącego złożonego do protokołu w siedzibie organu powiatowego w dniu 14 stycznia 2022 r. w/w obiekt "(...) pełni funkcjęcję biurowo - socjalną, podłączony jest jedynie do źródła prądu, brak jest przyłącza i instal. wod- kan.". Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 18 maja 2021 r., uzupełnionym w dniu 16 czerwca 2021 r. M B zgłosił w Starostwie Powiatowym w [...] zamiar budowy wolnostojącego kontenerowego budynku socjalnego - 4 sztuki, o wymiarach 6 m x 2,45 m x 2,43 m wykonanego z blachy trapezowej, posadowionego na placu utwardzonym na bloczkach betonowych - dwa kontenery pojedynczo, a dwa jeden na drugim. Termin rozbiórki został określony na dzień 25 listopada 2021 r. Po analizie zgromadzonego materiału dowodowego organ I instancji postanowieniem Nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. wstrzymał budowę ww. budynku biurowo-socjalnego konstrukcji stalowej. Zażalenie na to postanowienie wniósł M B, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...], które uzupełniono w piśmie z dnia 19 kwietnia 2022 r. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 maja 2022 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W ocenie organu II instancji, zaskarżone postanowienie powinno zostać utrzymane w mocy ponieważ analiza materiału dowodowego zebranego w przedmiotowej sprawie wykazała, iż organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, jak i prawidłowo przeprowadził postępowanie administracyjne, nie naruszając przy tym przepisów prawa. Organ wskazał, iż czynności kontrolne przeprowadzone w dniu 28 lipca 2021 r. potwierdziły usytuowanie na działce o nr ewid. o nr ewid. [...] , położonej w miejscowości [...], gmina [...] m.in. obiektu typu kontenerowego. posadowionego na bloczkach betonowych. W ocenie organu, brak jest podstaw do zaliczenia opisanego wyżej obiektu jako budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, który definiuje budynek jako "obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach". Obiekt objęty prowadzonym postępowaniem nie posiada fundamentu oraz trwałego związania z gruntem (został postawiony na bloczkach betonowych), nadto w protokole czynności kontrolnych został opisany jako obiekt kontenerowy. Obowiązująca ustawa Prawo budowlane wymienia taki typ obiektu wprost w definicji obiektu tymczasowego zawartej w art. 3 pkt 5 w/w ustawy zgodnie z którym "Ilekroć w ustawie jest mowa o tymczasowym obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe". Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, nakładając jednak konieczność zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno – budowlanej, budowę "tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu". Tak więc, budowa kontenera (ustawienie go na działce) wymaga uzyskania stosownej zgody organu wydanej w formie pozwolenia na budowę lub akceptacji zgłoszenia, w zależności od charakterystyki obiektu (stały, czy tymczasowy). O tymczasowości obiektu decyduje zatem okres jego posadowienia na gruncie. Obiekt, który istnieje dłużej niż 180 dni nie będzie już obiektem tymczasowym. W wyroku z dnia 16 lutego 2021 r, sygn. akt VII SA/Wa 1880/20 WSA w Warszawie wskazał, że "Tymczasowy obiekt budowlany posadowiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b., jednak nierozebrany lub nieprzeniesiony w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymaga pozwolenia na budowę" (przywołany w w/w orzeczeniu art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego stanowił odpowiednik obecnego art. 29 ust. 1 pkt 7 w/w ustawy). Podobnie jw. wypowiedział się WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Go 691/19. W tej sprawie wnioskiem z dnia 18 maja 2021 r., uzupełnionym w dniu 16 czerwca 2021 r. M B zgłosił w Starostwie Powiatowym w [...] zamiar budowy na działce o nr ewid. [...] m.in. wolnostojącego kontenerowego budynku socjalnego, o wymiarach 6 m x 2,45 m x 2,43 m składającego się z dwóch ustawionych na sobie kontenerach, wykonanego z blachy trapezowej, posadowionego na placu utwardzonym na bloczkach betonowych, w odległości 4,00 m od granicy z działką o nr ewid. [...] oraz 5,00 m od granicy z działką o nr ewid. [...]. Termin rozbiórki został określony na dzień 25 listopada 2021 r. Tymczasem w toku czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 28 lipca 2021 r. ustalono, że na terenie w/w działki znajduje się obiekt budowlany konstrukcji stalowej typu kontenerowego, 2-poziomowy tj. składający się z dwóch kontenerów ustawionych piętrowo, o wymiarze rzutu 2,42 m x 6,10 m, posadowiony na punktowych bloczkach betonowych, zlokalizowany w odległości wynoszącej od 4,86 m do 4,95 m od istniejącego ogrodzenia rozgraniczającego działki nr [...] i [...] oraz w odległości od 3,48 m do 3,56 m od istniejącego ogrodzenia rozgraniczającego działki nr [...] i [...]. Dodatkowo ustalono, że w/w obiekt pełni funkcję biurowo - socjalną. Jakkolwiek istnienie opisanego obiektu zostało potwierdzone w dniu 28 lipca 2021 r., a więc przed upływem terminu rozbiórki wskazanego w w/w zgłoszeniu, tak wątpliwości tut. organu nie budzi fakt pozostawania w/w obiektu na działce nr [...] po tej dacie powyżej 180 dni oraz brak jego rozbiórki. Wskazuje na to oświadczenie inwestora złożone w dniu 14 stycznia 2022 r. do protokołu w siedzibie organu powiatowego, w którym określił aktualną funkcję opisanego obiektu ("pełni funkcję biurowo - socjalną"). W/w fakt nie jest negowany również w złożonym zażaleniu oraz w piśmie stanowiącym jego uzupełnienie. Opisane okoliczności potwierdzają zatem realizację przez inwestora innego obiektu budowlanego (tj. obiektu pozbawionego charakteru tymczasowego) niż objęty dokonanym zgłoszeniem oraz o innej funkcji (biurowo - socjalnej zamiast socjalnej). Na realizację obiektu kontenerowego o charakterze stałym koniecznym było uzyskanie pozwolenia na budowę, którego nie przedstawiono. Zasadne zatem było wdrożenie trybu przewidzianego w art. 48 Prawa budowlanego. Zgodnie z treścią art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W myśl art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Sentencja postanowienia Nr [...] odpowiada dyspozycji tego przepisu. W art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji złożenia wniosku o jego legalizację o czym prawidłowo poinformowano w treści uzasadnienia w/w postanowienia. Organ powiatowy poinformował także o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej i sposobie jej wyliczenia. Dalsze czynności w sprawie zależeć będą od stanowiska inwestora. Skargę na to postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył M B, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając postanowienie w całości i wnosząc o uchylenie postanowień organów obu instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Postanowieniu powyższemu zarzucono naruszenie: 1. art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn.zm.) poprzez przyjęcie, że obiekt, o którym mowa w postanowieniu utracił przymiot obiektu tymczasowego; 2. art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego błędną interpretację; 3. art., 7, 77 k.p.a. poprzez nieustalenie i nierozpoznanie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów; 4. art. 10 k.p.a. poprzez wydanie przedmiotowego postanowienia bez uprzedniego umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że bezsporne jest, że obiekt, o którym mowa w postanowieniu jest obiektem budowlanym typu kontenerowego, posadowionym na bloczkach betonowych. Obiekt ten nie posiada fundamentu oraz nie jest trwale związany z gruntem, a zatem zgodnie z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane jest obiektem tymczasowym. Skarżący wnioskiem z dnia 18 maja 2021 r, uzupełnionym w dniu 16 czerwca 2021 r. dokonał w Starostwie Powiatowym w [...] zgłoszenia w trybie art 30 ustawy - Prawo budowlane, a organ nie wniósł sprzeciwu od dokonanego zgłoszenia , w terminie i na zasadach określonych w art. 30 ust. 5 ustawy. Organ I instancji uznał, że konstrukcja, o której mowa w skardze "nie spełnia definicji obiektu tymczasowego i nie jest obiektem niepołączonym trwale z gruntem, a co za tym idzie nie była zwolniona z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę". Organ I instancji stwierdził również, że: "W rozpoznawanej sprawie, odłączenie obiektu od podłoża wiązałoby się z koniecznością rozdzielenia poszczególnych elementów obiektu i odłączenia każdego z nich indywidualnie, co likwidowałoby dotychczasowy obiekt jako całość o określonej funkcji i gabarytach." Ustalenia organu I instancji były sprzeczne z ustaleniami organu odwoławczego, który wyraźnie stwierdził, że skarżona konstrukcja mieści się w definicji obiektu tymczasowego, zawartej w art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2022, poz. 329 – zwanej dalej "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że nie narusza ono prawa. Przedmiotem skargi w tej sprawie jest postanowienie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 18 maja 2022 r., nr 839/22, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] Nr [...] z dnia [...] marca 2022 r. wstrzymujące budowę budynku biurowo-socjalnego konstrukcji stalowej o wymiarze rzutu 2,42 m x 6,10 m, znajdującego się na działce o nr ewid. [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...]. Postępowanie administracyjne zostało w tej sprawie wszczęte z urzędu w dniu 28 lipca 2021 r. Podstawą prawną postanowienia organu I instancji był art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: 1) bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo 2) bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. W myśl art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Czynności kontrolne przeprowadzone przez organ I instancji w dniu 28 lipca 2021 r. potwierdziły usytuowanie na działce nr [...], m.in. obiektu budowlanego konstrukcji stalowej, składającego się z dwóch kontenerów ustawionych piętrowo, o wymiarze rzutu 2,42 m x 6,10 m, z dachem płaskim, posadowionego na punktowych bloczkach betonowych. W poziomie parteru znajduje się jedno pomieszczenie biurowe, a w poziomie piętra (tj. górnego kontenera), na który prowadzą zewnętrzne schody stalowe, znajduje się pomieszczenie socjalne. Obiekt zlokalizowany jest w odległości od 4,86 m do 4,95 m od istniejącego ogrodzenia działki nr [...] od strony północnej oraz w odległości od 3,48 m do 3,56 m od istniejącego ogrodzenia tej działki od strony zachodniej. Obiekt posiada przyłącze energetyczne. Z oświadczenia M B złożonego do protokołu czynności kontrolnych wynika, że opisany obiekt to "biuro z dyżurką na zimę (tj. pom. socjalne) na górze". Ponadto według oświadczenia skarżącego złożonego do protokołu w siedzibie organu powiatowego w dniu 14 stycznia 2022 r. obiekt ten pełni funkcję biurowo - socjalną, podłączony jest jedynie do źródła prądu, brak jest przyłącza i instalacji wodno-kanalizacyjnej. Organ ustalił ponadto, że wnioskiem z dnia 18 maja 2021 r., uzupełnionym w dniu 16 czerwca 2021 r. M B zgłosił w Starostwie Powiatowym w [...] zamiar budowy na działce nr [...] m.in. wolnostojącego kontenerowego budynku socjalnego, o wymiarach 6 m x 2,45 m x 2,43 m składającego się z dwóch ustawionych na sobie kontenerach, wykonanego z blachy trapezowej, posadowionego na placu utwardzonym na bloczkach betonowych, w odległości 4,00 m od granicy z działką nr [...] oraz 5,00 m od granicy z działką nr [...]. Termin rozbiórki został określony w zgłoszeniu na dzień 25 listopada 2021 r., czyli inwestor zgłosił budowę tego obiektu jako obiektu tymczasowego. Organ II instancji prawidłowo zakwalifikował ten obiekt o funkcji socjalnej jako tymczasowy obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, który na skutek upływu ustawowego terminu utracił charakter tymczasowy. Zgodnie z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego, ilekroć w ustawie jest mowa o tymczasowym obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 7 Prawa budowlanego, zgłoszenia wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce - w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. O tymczasowości obiektu decyduje zatem okres jego posadowienia na gruncie. Obiekt, który istnieje dłużej niż 180 dni nie będzie już obiektem tymczasowym i na taki obiekt wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Wynika to z treści art. 37a ust. 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym inwestor może, przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, złożyć wniosek o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7. W myśl art. 37a ust. 2 Prawa budowlanego, w przypadku złożenia wniosku, o którym mowa w ust. 1, inwestor może powstrzymać się od rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 29 ust. 1 pkt 7, do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę. W orzecznictwie wskazuje się również, że tymczasowy obiekt budowlany posadowiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b., jednak nierozebrany lub nieprzeniesiony w inne miejsce przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymaga pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 lutego 2021 r., VII SA/Wa 1880/20; przywołany art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b. stanowił odpowiednik obecnego art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b.). W tej sprawie inwestor zgłosił przedmiotowy obiekt kontenerowy jako obiekt tymczasowy z terminem rozbiórki do dnia 25 listopada 2021 r. Z ustaleń organów wynika, że obiekt ten do dnia wydania postanowienia przez organ II instancji nie został rozebrany. Czynności kontrolne w niniejszej sprawie przeprowadzone zostały 28 lipca 2021 r., zatem w terminie legalnego istnienia obiektu przewidzianym w zgłoszeniu. Natomiast z oświadczenia skarżącego złożonego w dniu 14 stycznia 2022 r. do protokołu w siedzibie PINB wynika, że "aktualnie" obiekt ten pełni funkcję biurowo-socjalną. Zatem okoliczność pozostawania tego obiektu na działce po dniu 25 listopada 2021 r., a więc przez okres dłuższy niż 180 dni nie budzi wątpliwości, nie była również kwestionowana przez stronę w zażaleniu i skardze. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że w tej sytuacji przedmiotowy obiekt budowlany należy kwalifikować jako obiekt kontenerowy o charakterze stałym (istniejący ponad 180 dni), na który konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę, o które inwestor w tej sprawie nie wystąpił. Zatem zarzut skargi naruszenia przez organy art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego jest nieuzasadniony. W związku z tym zasadne zatem było wdrożenie przez organy nadzoru budowlanego trybu przewidzianego w art. 48 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Zgodnie z tym przepisem organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. W myśl art. 48 ust. 5 Prawa budowlanego, postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy. W postanowieniu o wstrzymaniu budowy z dnia 28 marca 2022 r. organ I instancji poinformował inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej. Zarzut błędnego zastosowania przez organy w tej sprawie art. 48 ust. 1 Prawa budowalnego nie zasługiwał więc na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, organom w niniejszej sprawie nie można również zarzucić naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. W ramach prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie organy wyczerpująco zebrały i rozpatrzyły pełny materiał dowodowy, jak również dokonały oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami k.p.a. Zarzuty skargi naruszenia art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. są nieuzasadnione. W ocenie Sądu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podnoszona w skardze sprzeczność pomiędzy kwalifikacją tego obiektu przez organ I instancji oraz przez organ odwoławczy. Sąd kontroluje bowiem decyzję merytoryczną organu II instancji, który może zmienić ocenę prawną danego obiektu budowlanego czy wykonanych robót budowlanych. W tej sprawie Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone w decyzji organu II instancji dotyczące kwalifikacji prawnej spornego obiektu. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak zapewniania stronie czynnego udziału w postępowaniu przed organem II instancji, w szczególności przez uniemożliwienie wypowiedzenia się stronie co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, wskazać należy, iż w skardze nie wykazano, jakich czynności procesowych strona nie dokonała i jakich ewentualnie wniosków nie mogła złożyć na skutek tego naruszenia organu. Sąd nie znalazł podstaw do uznania, aby uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji. Sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.