VII SA/Wa 1571/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Leszek Kamiński po rozpoznaniu w dniu 5 października 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. O., K. O. i R. Ż. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie uznania zażalenia za bezzasadne postanawia: odrzucić skargi. Postanowieniem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 37 § 2 i art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. ustawy z dnia 30 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego zw. dalej k.p.a ( Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) uznał zażalenie M. i K. O. oraz R. Ż. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. w sprawie blaszanego budynku gospodarczego wybudowanego na działce nr ew. [...] przy Placu [...] w Ż. za bezzasadne i odmówił wyznaczenia dodatkowego terminu organowi powiatowemu na załatwienie ww. sprawy. W postanowieniu tym organ zawarł pouczenie, że jest ono ostateczne i nie przysługuje na nie zażalenie. Wskazano, że skarżący może w terminie 30 dni od dnia jego doręczenia wnieść skargę do Sądu na bezczynność organu powiatowego za pośrednictwem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ż. W dniu 24 sierpnia 2010 r. do Sądu wpłynęła skarga M. O. i K. O. oraz R. Ż. na ww. postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do przepisów art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z powyższego uregulowania wynika, że podstawową kategorię postanowień zaskarżalnych do sądu administracyjnego stanowią postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Zgodnie zaś z art. 141 § 1 k.p.a, zażalenie przysługuje na postanowienie tylko w przypadkach wskazanych w tej ustawie. Podkreślić należy, że tryb postępowania w razie bezczynności organu administracji publicznej w wydaniu rozstrzygnięcia określa art. 37 k.p.a , który przewiduje możliwość wniesienia przez stronę zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia ( § 1 ). Uznając zażalenie za uzasadnione organ ten wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw z przyszłości ( § 2). Na postanowienie – wydane przez organ administracji publicznej w trybie art. 37 k.p.a w wyniku rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie nie przysługuje zażalenie, gdyż powołany przepis art. 37 § 2 k.p.a nie przewiduje możliwości zaskarżenia postanowienia wydanego na jego podstawie. Wobec powyższego stwierdzić należy, że na postanowienie wydane w trybie art. 37 § 2 k.p.a nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Z uwagi na powyższe, skargi jako niedopuszczalne należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.