VII SA/Wa 1571/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tarnowska po rozpoznaniu w dniu 8 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania postanowienia w sprawie ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca spółka – P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła w dniu [...] czerwca 2015 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2015 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł, w związku z niedopełnieniem obowiązków wynikających z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie rozbiórki wielkoformatowego banera reklamowego wraz z konstrukcją stalową podtrzymującą, umieszczonego na części elewacji przy ul. O. w W. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, w uzasadnieniu którego wskazano, że uiszczenie kwoty grzywny 50.000 zł może spowodować naruszenie stabilności finansowej spółki, brak możliwości bieżącego regulowania własnych zobowiązań oraz odpowiedzialność odszkodowawczą wobec kontrahentów spółki. W ocenie strony skarżącej wniosek zasługuje na uwzględnienie również w świetle wysokiego prawdopodobieństwa uchylenia zaskarżonego postanowienia przez sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Jak stanowi art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (zob. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt. GZ 138/04). Należy podkreślić, że ciężar dowodu w zakresie wykazania wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. okoliczności, stanowiących podstawę do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Powinno wskazywać na konkretne okoliczności powodujące, że wykonanie aktu lub czynności będącej przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej spowoduje w stosunku do wnioskodawcy wystąpienie jednej lub obu przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. – znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków (postanowienie NSA z dnia 25 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 376/13). W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała na czym polega ewentualna szkoda, bądź spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków związane z obowiązkiem zapłaty grzywny w celu przymuszenia w wysokości 50.000 zł. Ogólne argumenty związane z utratą płynności finansowej pozostają bez odniesienia do jakiejkolwiek dokumentacji. Składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca nie przedstawiła dokumentów, które pozwoliłyby ocenić Sądowi I instancji w jakiej sytuacji finansowej się znajduje, jakie uzyskuje dochody i jakie posiada rezerwy finansowe. W szczególności strona skarżąca nie przedstawiła aktualnego sprawozdania finansowego spółki (por. postanowienie NSA z dnia 8 maja 2015 r., II OSK 1021/15, publ: www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W związku z powyższym stwierdzić należy, że skarżąca nie uprawdopodobniła, że wykonanie postanowienia spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki lub spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Dodać należy, iż obowiązek nałożony postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia nie ma charakteru nieodwracalnego, czyli nie spowoduje trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto stosownie do art. 125 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619) w razie wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, nałożone, a nieuiszczone lub nieściągnięte grzywny w celu przymuszenia podlegają umorzeniu. Zatem w ocenie Sądu zagrożenie wskazywane we wniosku o wstrzymanie wykonania ww. postanowienia jest subiektywnym odczuciem skarżącej, bowiem może ona w każdej chwili uniknąć zagrożenia egzekucji nałożonej grzywny poprzez wykonanie obowiązku określonego tytułem wykonawczym. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.