VII SA/Wa 1572/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Izabela Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni [...] w W. w likwidacji na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej postanawia: oddalić wniosek Spółdzielni [...] w W. w likwidacji o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz jej poprzedzającej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] . Pismem z dnia 15 lipca 2014r. Spółdzielnia [...] w W. w likwidacji wniosła za pośrednictwem organu skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2014r. Nr [...] wraz z wnioskiem o jej wstrzymanie oraz decyzji jej poprzedzającej. Decyzją tą Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013r. Nr [...], którą odmówił uchylenia własnej ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...] maja 2012r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę fragmentu ul. [...] oraz budowę zjazdu z działki nr ew. [...] z obrębu [...] na działki nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] i działkę nr ew. [...] z obrębu [...] , stanowiące część ul. [...] w W. Skarżąca podniosła, że wybudowanie projektowanego budynku na podstawie decyzji sprzecznej z prawem oraz ingerencja planowanej przebudowy wjazdu będzie łączyć się z bezpośrednimi zmianami dla nieruchomości której jest właścicielką. Skarżąca zaznaczyła, że w przypadku uwzględnienia skargi inwestor zostanie pozbawiony możliwości dokończenia rozpoczętej budowy. Taka sytuacja wymagać będzie wszczęcia odrębnego postępowania, zmierzającego do przywrócenia nieruchomości do stanu poprzedniego. Wziąwszy zaś pod uwagę zarówno nakład środków, jak również czas trwania ewentualnych postępowań w tym zakresie, zdaniem skarżącej zasadnym jest uniemożliwienie realizacji spornej inwestycji do czasu wydania przez sąd administracyjny wyroku w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270, ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. O takim potencjalnym niebezpieczeństwie jest mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a i z tą sytuacją należy wiązać możliwość wyrządzenia szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązany jest wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli skarżący nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności. Rozpoznając przedmiotowy wniosek podkreślić należy, że nie każdy akt administracyjny wymaga wykonania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 lutego 2009r. (sygn. akt II FSK 136/09) wskazał, iż przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że zaskarżona decyzja oraz ją poprzedzająca decyzja Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2013r. odmawiająca uchylenia decyzji ostatecznej nie mają cech wykonalności. Powyższe decyzje stanowią jedynie odmowne orzeczenie w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną, zatem są rozstrzygnięciami proceduralnymi. Mając na względzie charakter zaskarżonej decyzji oraz jej poprzedzającej Sąd uznał, że ich wykonanie nie powoduje bezpośrednich skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z tego względu wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji do czasu rozpoznania skargi przez Sąd nie zasługuje na uwzględnienie. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a orzeczono, jak w sentencji postanowienia.