VII SA/Wa 1575/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Banaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 997 zł (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako: "WINB", "organ wojewódzki"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. po ponownym rozpatrzeniu odwołania T- [...] S.A., od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] (dalej jako: "PINB") , nakazującej [...] S.A. rozbiórkę stacji bazowej telefonii cyfrowej składającej się z dwóch masztów o wysokości 6,80 m i 4,90 m wraz z zainstalowanymi antenami i urządzeniami technicznymi oraz instalacjami i podłączeniami dróg kablowych, usytuowanej na dachu budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w [...] – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że stacja bazowa telefonii cyfrowej sieci [...] zlokalizowana na dachu budynku mieszkalnego położonego przy ul. [...] w [...], została zrealizowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r. Następnie Wojewoda [...] na wniosek [...] Spółdzielni Budowlano - Mieszkaniowej [...] w [...] (dalej jako: "spółdzielnia mieszkaniowa") wznowił postępowanie i decyzją z dnia [...] stycznia 2006 r. uchylił własną decyzję z dnia [...] września 2004 r. oraz decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2004 r. i umorzył postępowanie I instancji w sprawie wydania pozwolenia na budowę. W związku z powyższym spółdzielnia mieszkaniowa złożyła wniosek o wszczęcie na podstawie art. 48 Prawa budowlanego postępowania w sprawie rozbiórki stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...]. PINB decyzją z dnia [...] sierpnia 2006 r. nakazał na podstawie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego rozbiórkę przedmiotowej stacji, a po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji WINB decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. uchylił zaskarżoną decyzję rozbiórkową i umorzył postępowanie administracyjne prowadzone przez organ pierwszej instancji w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego. Wyrokiem z dnia 3 lipca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 383/07 WSA w Warszawie oddalił skargę spółdzielni mieszkaniowej na decyzję WINB z dnia [...] stycznia 2007 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że po wyeliminowaniu z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę, na podstawie której zrealizowano budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej, organ powiatowy powinien przeprowadzić postępowanie legalizacyjne w trybie art. 51 Prawa budowlanego. Biorąc pod uwagę wytyczne zawarte w powyższym wyroku, PINB decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia projektu budowlanego zamiennego. W dalszej kolejności, w postępowaniu nadzwyczajnym, WINB decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. stwierdził nieważność decyzji PINB z dnia [...] listopada 2007 r. uzasadniając, że inwestor nie mógł odstąpić od zatwierdzonego projektu budowlanego, gdyż projekt ten został wyeliminowany z obrotu prawnego. Decyzją z dnia [...] września 2011 r. PINB nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentacji. Decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. WINB uchylił tę decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji, wskazując na konieczność uzyskania nowej decyzji o pozwoleniu na budowę. W związku ze złożoną skargą na powyższą decyzję, WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 2777/11 uchylił obie decyzje, wskazując, że organ dopuścił się naruszenia art. 153 p.p.s.a. Kontynuując postępowanie przedstawiciel PINB dokonał w dniu 23 kwietnia 2014 r. oględzin, w trakcie których ustalono, że na dachu budynku mieszkalnego, wielorodzinnego przy ul. [...] w [...] usytuowane są anteny telefonii cyfrowej. W narożniku wschodnim przymocowany jest w sposób trwały do dachu maszt o wysokości ok. 5,00 m. Do masztów zamontowane są dwie anteny sektorowe. Przy maszcie na dachu zamontowane są moduły radiowe (8 sztuk). W narożniku zachodnim przymocowany jest w sposób trwały do powierzchni dachu maszt o wysokości ok. 6,00 m. Do masztu zamontowane są: anteny sektorowe i jednoliniowa, do powierzchni dachu przymocowane są 4 moduły radiowe. Pomiędzy masztami na konstrukcji stalowej mocowanej do dachu usytuowane są dwie szafy sprzętowe o wymiarach 75 cm x 180 cm x 75 cm. Całość instalacji połączona jest kablami poprowadzonymi na konstrukcji stalowej przymocowanej do dachu. Według oświadczenia [...] ww. instalacja anten została zrealizowana w latach 2004-2006. PINB decyzją z dnia [...] września 2014 r. wydaną na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 w związku z ust. 7 Prawa budowlanego nakazał [...] S.A. z siedzibą w [...] przedłożenie: - inwentaryzacji powykonawczej obejmującej pełną dokumentację budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...], zlokalizowanej na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...]; - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko), - oceny technicznej prawidłowości i zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami Prawa budowlanego i czy stacja bazowa telefonii cyfrowej usytuowana na dachu budynku mieszkalnego nie narusza usprawiedliwionych interesów osób trzecich w obszarze oddziaływania przedmiotowej stacji, - oceny aktualnego stanu technicznego ww. urządzeń w terminie 30 dni od daty otrzymania decyzji. W wyniku złożonych odwołań, WINB decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], uchylił wyżej opisaną decyzję i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego nakazał [...] S.A. przedłożenie: - inwentaryzacji powykonawczej obejmującej pełną dokumentację budowy stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...], zlokalizowanej na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...], - decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko), - oceny technicznej prawidłowości i zgodności wykonanych robót budowlanych z przepisami Prawa budowlanego i czy stacja bazowa telefonii cyfrowej usytuowana na dachu budynku mieszkalnego nie narusza usprawiedliwionych interesów osób trzecich w obszarze oddziaływania przedmiotowej stacji, - oceny aktualnego stanu technicznego ww. urządzeń, - dokumentu potwierdzającego zgodność przedmiotowej inwestycji z miejscowymi przepisami planistycznymi. Powyższa decyzja WINB została zaskarżona przez [...] S.A. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 22 stycznia 2016 r., sygn. akt: VII SA/Wa 932/15, oddalił skargę. WSA wskazał, że wobec ustalenia przez Wojewodę [...], że raport o odziaływaniu na środowisko zawiera błąd na podkładzie geodezyjnym dotyczący wysokości budynków, a plan zagospodarowania terenu zawarty w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę również zawiera nieprawdziwe informacje dotyczące budynku [...], powstała konieczność przedłożenia decyzji środowiskowej. W tzw. międzyczasie [...] S.A. przy piśmie z dnia 26 maja 2015 r. przedłożyła do organu powiatowego: inwentaryzację powykonawczą sprzętu [...] wraz z ocen techniczną prawidłowości wykonanych robót budowlanych sporządzoną w dniu 18 maja 2015 r.; inwentaryzację powykonawczą branży elektrycznej sporządzoną w dniu 30 marca 2015 r.; kwalifikację przedsięwzięcia stacji bazowej telefonii komórkowej opracowaną w kwietniu 2015 r.; pismo Biura Ochrony Środowiska Urzędu [...] z dnia 1 czerwca 2015 r., zawierające stanowisko, że przedmiotowe przedsięwzięcie inwestycyjne nie wymaga przeprowadzenia postępowania w przedmiocie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; kopię wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego złożonego w dniu 7 maja 2015 r. Natomiast przy piśmie z dnia 28 sierpnia 2015 r. [...] S.A. przedłożyła do organu powiatowego kopię decyzji Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r., umarzającej postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...] prowadzone na wniosek [...] S.A. z dnia 7 maja 2015 r. oraz kopię pisma Zarządu Dzielnicy [...] z dnia 29 lipca 2015 r. o przekazaniu odwołania od powyższej decyzji do organu odwoławczego. PINB pismem z dnia 23 lutego 2016 r. wezwał [...] S.A. do przedłożenia brakującego dokumentu potwierdzającego zgodność przedmiotowej inwestycji budowlanej z miejscowymi przepisami planistycznymi. Przy piśmie z dnia 22 marca 2016 r. [...] S.A. przedłożyła ponownie do organu powiatowego odpis decyzji Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2015 r. o umorzeniu postępowania oraz odpis utrzymującej ją w mocy decyzji SKO w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. W związku z powyższym PINB decyzją z dnia [...] maja 2016 r. wydaną na podstawie art. 51 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nakazał całkowitą rozbiórkę przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej uznając, że nie zostały wypełnione obowiązki nałożonego decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. tj. brak dokumentu potwierdzającego zgodność przedmiotowej inwestycji z przepisami planistycznymi. Odwołanie od tej decyzji złożyła [...] S.A., po rozpatrzeniu którego WINB decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Organ wojewódzki nie zgodził się ze stanowiskiem, że podmiot zobowiązany nie przedłożył dokumentu potwierdzającego zgodność przedmiotowej inwestycji z przepisami planistycznymi, bowiem [...] S.A. w dniu 7 maja 2015 r. wystąpiła do właściwego organu z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na lokalizacji stacji bazowej sieci cyfrowej na dachu budynku mieszkalnego przy ul. [...] w [...]. Wyrokiem z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2033/16 WSA w Warszawie po rozpoznaniu skargi spółdzielni mieszkaniowej, uchylił decyzję WINB z dnia [...] lipca 2016 r. uznając, że stanowisko organu wojewódzkiego jest sprzeczne z normą art. 153 p.p.s.a. Sąd wskazał na wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 932/15, który oddalając skargę na decyzję WINB z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] potwierdził prawidłowość zakresu obowiązków nałożonych na inwestora na podstawie art. 51 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego. Sąd wskazał na zawarte w wyroku tym stwierdzenie, że raport o oddziaływaniu na środowisko zawiera błąd na podkładzie geodezyjnym dotyczący wysokości budynków, a plan zagospodarowania terenu zawarty w projekcie budowlanym zatwierdzonym decyzją o pozwoleniu na budowę również zawiera nieprawdziwe informacje dotyczące budynku [...], konieczne jest przedłożenie decyzji środowiskowej. W wyroku z dnia 13 lipca 2017 r. Sąd nie podzielił oceny WINB, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje w sposób znaczący na środowisko, bowiem stanowisko Biura Ochrony Środowiska Urzędu [...] w tej kwestii, na które powołał się organ wojewódzki, nie przybrało formy decyzji administracyjnej, która mogłaby być poddana kontroli instancyjnej. Formułując wytyczne dla organu wojewódzkiego Sąd wskazał na konieczność dokonania analizy wykonania przez inwestora obowiązków nałożonych ostateczną i prawomocną decyzją tegoż organu z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...]. Rozpoznając ponownie sprawę z odwołania [...] S.A. od decyzji PINB z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki organ wojewódzki pismem z dnia 22 lutego 2018 r. wezwał inwestora do przedłożenia dokumentu potwierdzającego zgodność inwestycji z miejscowymi przepisami planistycznymi (zaświadczenia właściwego organu o zgodności budowy przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - w przypadku braku planu) lub wniosku złożonego do właściwego organu o wydanie takiego dokumentu - w formie kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem oraz wniosku złożonego do właściwego organu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, do przedłożenia której spółka została. zobowiązana w decyzji WINB nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r. W odpowiedzi na wezwanie [...] S.A. przedłożyła kopię wniosku z dnia 7 maja 2015 r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji celu publicznego; decyzję Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. o umorzeniu postępowania w sprawie ww. wniosku; decyzję SKO w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. utrzymującą w mocy ww. decyzję z dnia [...] lipca 2015 r.; postanowienia Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. i nr [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. o odmowie wydania zaświadczeń o zgodności z przepisami planistycznymi, o co wnioskowała spółka; postanowienie Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] października 2017 r. o odmowie wszczęcia na wniosek [...] S.A. postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej. Zaskarżoną, opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. [...] WINB utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] maja 2016 r. w przedmiocie nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii cyfrowej uznając, że inwestor nie dopełnił wszystkich zobowiązań niezbędnych do zalegalizowania spornej inwestycji. W odniesieniu do obowiązku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ wyjaśnił, że za dokument świadczący o braku konieczności uzyskiwania takiej decyzji nie sposób uznać postanowienia Prezydenta [...] z dnia [...] października 2017 r. nr [...] gdyż jest to postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, wydane w oparciu o art. 61 a § 1 k.p.a. Organ wojewódzki wyjaśnił, że choć w postanowieniu tym stwierdzono, że inwestycja nie spełnia kryteriów, o których mowa w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagane, to jest to akt proceduralny, nie zaś merytorycznie rozstrzygający kwestię oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko. Ponadto postanowienie to nie zostało zaskarżone do SKO w [...]. Co do obowiązku przedłożenia dokumentu potwierdzającego zgodność przedmiotowej inwestycji z przepisami planistycznymi WINB stwierdził, że wprawdzie [...] S.A. wystąpiła o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla spornej stacji bazowej telefonii cyfrowej, a sprawa została załatwiona decyzją Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2015 r. o umorzeniu postępowania administracyjnego, która następnie została utrzymana w mocy decyzją SKO w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., ale obie te decyzje zostały oparte na stanowisku Biura Ochrony Środowiska Urzędu [...] zawartym w piśmie z dnia 1 czerwca 2015 r., które nie przybrało formy decyzji. Organ odwoławczy wskazał również, że postanowieniami Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. i [...] sierpnia 2016 r. odmówiono wydania na wniosek inwestora, zaświadczenia o zgodności lokalizacji inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w związku z tym, że nieruchomość położona przy ul. [...] nie jest objęta takim planem. Wobec powyższego WINB przyjął, że [...] S.A. nie przedłożyła ani decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (pozytywnej albo negatywnej), ani dokumentu potwierdzającego zgodność przedmiotowej inwestycji z miejscowymi przepisami planistycznymi. Zdaniem organu skoro spółka nie uzyskała decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej stacji bazowej telefonii cyfrowej, ani zaświadczenia o zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (z uwagi na jego brak na obszarze, na którym znajduje się działka nr ewid. [...] obręb [...]), to powinna była przedstawić decyzję o warunkach zabudowy, co nie nastąpiło. Z pisma spółki z dnia 19 marca 2018 r. ani z załączonych do niego dokumentów nie wynika także, aby wystąpiła z wnioskiem do właściwego organu o wydanie takiej decyzji. Skargę na powyższą decyzję złożyła [...] S.A. (dalej jako: "skarżąca", "spółka") domagając się jej uchylenia wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy tj. 1. niewłaściwe zastosowanie art. 51 ust 3 Prawa budowlanego w konsekwencji uznania, że inwestor nie wykonał nałożonego na niego obowiązku przedłożenia dokumentu stwierdzającego zgodność inwestycji z przepisami planistycznymi oraz decyzji środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji pomimo wykonania przez inwestora wszystkich nałożonych na niego obowiązków; 2. niewłaściwe zastosowanie art. 47 w zw. z art. 2 ust. 1 punkt 4 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, pomimo iż zrealizowana inwestycja nie wymaga uzyskania uprzedniej decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego; 3. niewłaściwe zastosowanie art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, o jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronię środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko i uznaniu, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej z uwagi na brak konieczności wydania decyzji w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji nie niweluje obowiązku przedłożenia tej decyzji przez inwestora w niniejszym postępowaniu; 4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu, że: - przedłożona przez inwestora - kopia wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] maja 2015r.; decyzja Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr v; decyzja SKO w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...]; postanowienie Zarządu Dzielnicy Wola Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2016r. nr [...]; postanowienie Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] - nie są dokumentami stwierdzającymi zgodność zrealizowanej inwestycji z przepisami planistycznymi; - przedłożone przez inwestora postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] października 2017r. nr [...] nie jest dokumentem mającym znaczenie prawne tożsame z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji (decyzja środowiskowa); - naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o pobieżną analizę części materiału dowodowego, przez co stan faktyczny sprawy nie został dokładnie wyjaśniony i w konsekwencji organ dokonał błędnej jego oceny; 2. art. 8 i 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a., polegające na sporządzeniu uzasadnienia skarżonej decyzji w sposób wymagany przywołanymi przepisami. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem oceny Sądu w niniejszym postępowaniu jest kwestia legalności decyzji organów nadzoru budowlanego w przedmiocie nakazu rozbiórki stacji bazowej telefonii cyfrowej zlokalizowanej na dachu budynku przy ul. [...] w [...]. Decyzje zostały wydane w tzw. postępowaniu naprawczym w trybie przepisów art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.), po zapadłych w sprawie wyrokach WSA w Warszawie w szczególności ostatniego wyroku z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2033/16, w którym Sąd uchylając zaskarżoną decyzję WINB z dnia [...] lipca 2016 r. uchylającą nakaz rozbiórki wskazał, że inwestor nie przedstawił organowi decyzji środowiskowej, której konieczność przedłożenia wynikała z kolei z poprzedniego wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 stycznia 2016 r. sygn. akt VII SA/Wa 932/15. Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wyjaśnienia wymagało zatem to, czy skarżąca spółka wypełniła obowiązki nałożone na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego wobec stanowiska samej skarżącej, że zrobiła więcej aniżeli żądał organ i stanowiska organu, że w istocie inwestor nie dopełnił wszystkich zobowiązań niezbędnych do zalegalizowania spornej inwestycji. Wskazać w tym miejscu należy, że w konsekwencji nałożenia na inwestora obowiązków, o których mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego ma możliwość wydania tylko takich decyzji, które są przewidziane w ust. 3 art. 51 ww. ustawy. Zgodnie bowiem z tym unormowaniem po upływie terminu lub na wniosek inwestora właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i wydaje decyzję o stwierdzeniu wykonania obowiązku, albo w przypadku niewykonania obowiązku – nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Przypomnieć w związku z tym należy, że po ostatnim wyroku (VII SA/Wa 2033/16) w sprawie pismem z dnia 22 lutego 2018 r. WINB wezwał [...] S.A. do przedłożenia m.in. wniosku złożonego do właściwego organu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, do przedłożenia której spółka została zobowiązana w decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2015 r. W odpowiedzi jak wynika z akt sprawy skarżąca złożyła postanowienie Prezydenta [...] z dnia [...] października 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] z lokalizacją przy ul. [...] w [...]. Z treści tego postanowienia wynika, że powodem odmowy wszczęcia postępowania było uznanie przez organ, że planowana inwestycja nie spełnia kryteriów, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 dnia listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. Nr 2013 poz. 1397) i w związku z tym nie jest przedsięwzięciem, o którym mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017 r. poz. 1405 ze zm.). Zgodnie zaś z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 ww. ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W ramach postępowania poprzedzającego wydanie takiej decyzji przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, która ma przede wszystkim na celu zweryfikowanie, czy przedsięwzięcie nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko. Oznacza to, że organ właściwy do wydania decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego (albo o warunkach zabudowy), czy pozwolenia na budowę obowiązany jest uwarunkować wydanie zgody na lokalizację bądź realizację od przedłożenia przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w przypadkach, gdy taka inwestycja spełnia cechy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem w obecnym stanie prawnym o potrzebie sporządzenia decyzji środowiskowej decyduje kwalifikacja przedsięwzięcia na podstawie ww. rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. W realiach rozpoznawanej sprawy przyjąć należy, że postanowieniem z dnia [...] października 2017 r. Prezydent [...] we własnym zakresie ustalił kryteria kwalifikacji spornej stacji bazowej tj. równoważną moc promieniowania izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny (z wyłączeniem radiolinii) i odległość miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, skoro uznał, że planowana inwestycja nie spełnia kryteriów, o których mowa w rozporządzeniu z dnia 9 dnia listopada 2010 r., odmawiając w konsekwencji wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Postanowienie to w ocenie Sądu mogłoby ostatecznie rozstrzygać, że dla zrealizowanej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a więc, że postanowienie to niweluje obowiązek przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyby nie wątpliwość niewyjaśniona przez organ odwoławczy, mogąca mieć znaczenie w sprawie, a dotycząca tego, że wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowania dotyczył przedsięwzięcia polegającego na modernizacji stacji bazowej telefonii cyfrowej na dachu budynku przy ul. [...] w [...], a nie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji już zrealizowanej. W aktach sprawy brak jest wniosku inwestora w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...], jak również pisma z dnia 18 września 2017 r. uzupełniającego ten wniosek, o którym wspomina organ. Jest to o tyle istotne, że kwalifikacja zamierzenia polegającego na budowie, rozbudowie czy też modernizacji stacji bazowej telefonii komórkowej jest zróżnicowana i zniuansowana. Tymczasem w sprawie nie ustalono, czy modernizacja miała polegać na demontażu istniejących anten sektorowych, czy też wymianie i montażu dodatkowych anten i urządzeń na istniejącej już stacji bazowej telefonii komórkowej. Jakkolwiek na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, że takie sformułowanie wniosku (w zakresie modernizacji) wynikało z faktu, że stan techniczny urządzenia nie jest tożsamy ze stanem z 2004 r., zaś PINB w dniu 15 czerwca 2018 r. przeprowadzał oględziny urządzenia i stwierdził, że odpowiada ono temu co wynika z inwentaryzacji, to w istocie kwestia ta nie została przez organ wyjaśniona. Ustalenie to jest o tyle istotne, że w stytuacji, w której okazałoby się, że modernizacja stacji bazowej nie dotyczyła zmiany parametrów poprzez zwiększenie mocy nadawczej anten w stosunku do stanu istniejącego, należałoby zdaniem Sądu przyjąć, że skoro organ odwoławczy zobowiązał skarżącą do złożenia wniosku o wydanie ww. decyzji, a skarżąca dostarczyła w to miejsce postanowienie z dnia [...] października 2017 r. wydane w postępowaniu zainicjowanym takim wnioskiem to zobowiązanie w tym zakresie wypełniła. Innymi słowy w sprawie należało ustalić, czy ww. postanowienie, wydane na skutek wniosku inwestora dotyczyło inwestycji nie noszącej cech zmiany charakterystycznych i istotnych dla stacji bazowej parametrów tj. czy doszło do zmiany sumarycznej mocy zamontowanych na obiekcie anten lub też emitowanego przez stację bazową pola elektromagnetycznego. Stanowisko organu w tej mierze, po uzupełnieniu akt sprawy o powyższy wniosek powinno być umotywowane tak, by można było ocenić jego zasadność na tle okoliczności niniejszej sprawy; jego brak stanowi co najmniej o niepełności uzasadnienia decyzji i naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. Jednocześnie w ocenie Sądu trudno postawić skarżącej zarzut, co zdaje się czynić organ odwoławczy, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie może stanowić o wypełnieniu obowiązku w zakresie przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie zostało zaskarżone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w drodze zażalenia, bowiem z żadnego przepisu prawa nie wynika dla strony, która uzyskała korzystne dla siebie rozstrzygnięcie, obowiązek poddania takiego rozstrzygnięcia kontroli instancyjnej. Odnosząc się natomiast do stanowiska organu odwoławczego jakoby spółka nie przedłożyła dokumentów potwierdzających zgodność inwestycji z przepisami planistycznymi, bądź też decyzji o warunkach zabudowy, do czego zobowiązana została w piśmie WINB z dnia 22 lutego 2018 r. należy w pierwszej kolejności podkreślić, że na terenie na którym zrealizowano sporną stację bazową telefonii cyfrowej nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego. Słusznie zatem w tym zakresie skarżąca wskazuje, że uzyskanie zaświadczenia właściwego organu o zgodności inwestycji z zapisami planu miejscowego, który nie istnieje, jest niemożliwe. Powyższe znalazło potwierdzenie w postanowieniu Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] sierpnia 2016 r. w przedmiocie wydania zaświadczenia o zgodności z przepisami planistycznymi usytuowania stacji bazowej telefonii komórkowej, z którego bezspornie wynika, że nieruchomość położona przy ul. [...] w [...] nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Skarżącej pozostało zatem jedynie uzyskanie decyzji wydawanej dla tego typu inwestycji, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie ulega wątpliwości, że stacje bazowe telefonii komórkowej (a z taką inwestycją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie) zaliczają się do inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej. Pogląd ten jest już utrwalony w orzecznictwie (por. przykładowo: wyrok NSA z 6 maja 2016 r., II OSK 2106/14; wyrok WSA Poznaniu z 20 września 2017 r., II SA/Po 300/17 dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla tego rodzaju przedsięwzięć wydawana jest decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, która określa warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r., poz. 1945) w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: 1) lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2) sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Zasada ta została powtórzona w art. 50 ust. 1 ww. ustawy. Podkreślić również należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter aktu związanego, organ przy jego wydawaniu bada stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Nie można zatem odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi (art. 56 ww. ustawy). Organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek jednak dokonania konkretyzacji warunków wynikających z przepisów prawa powszechnie obowiązującego w stosunku do planowanej inwestycji, która ma być zrealizowana na wskazanym przez inwestora terenie. Taki obowiązek przewiduje art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dokonuje analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych. Pod pojęciem "przepisów odrębnych" należy rozumieć zarówno przepisy innych ustaw, jak i przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, o ile nakładają one w sposób wyraźny określone ograniczenia. Dotyczy to także obowiązku uprzedniego uzyskania decyzji środowiskowej, jeżeli ta wymagana jest dla planowanego przedsięwzięcia. Jak wynika z akt sprawy inwestor [...] S.A. pismem z dnia 7 maja 2015 r. wystąpiła do właściwego organu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, a po rozpoznaniu tego wniosku Zarząd Dzielnicy [...] wydał decyzję z dnia [...] lipca 2015 r., którą umorzył postępowanie w sprawie. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Organy obu instancji stanęły na stanowisku, że dla realizacji przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego powołując się przy tym na treść przepisów art. 2 ust. 1 pkt 4 oraz 47 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 2062). Jakkolwiek oba te rozstrzygnięcia oparte zostały na piśmie Biura Ochrony Środowiska Urzędu [...] z dnia 1 czerwca 2015 r., zakwestionowanym przez Sąd w zapadłym w sprawie wyroku z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2033/16, to jednak stanowisko w nim wyrażone znalazło potwierdzenie w późniejszym postanowieniu Prezydenta [...] z dnia [...] października 2017 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji ośrodowiskowych uwarunkowaniach. Tyle tyko, o czy mowa była wyżej, że w postanowieniu tym organ stwierdził, że nie samo przedsięwzięcie, a modernizacja stacji bazowej nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wyjaśnienie zatem wątpliwości związanych z wnioskiem inwestora o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na modernizacji stacji bazowej telefonii cyfrowej z lokalizacją przy ul. [...] w [...], będzie miało znaczenie dla oceny, czy inwestor wypełnił w powyższym zakresie zobowiązania niezbędne do zalegalizowania spornej inwestycji. W tym samym zakresie ustalenia będzie wymagało również (bo nie wynika to z akt sprawy), czy ww. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nie została poddana kontroli sądowoadministracyjnej i czy nadal pozostaje w obrocie prawnym. Ta bowiem kwestia (prawomocności decyzji SKO) ma znaczenie dla oceny poprawności stanowiska organu nadzoru budowlanego, że w sytuacji nieuzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego (umorzenia postępowania w tej sprawie) dla przedmiotowej stacji bazowej, inwestor powinien przedłożyć decyzję o warunkach zabudowy. Pozostawanie w obrocie prawnym decyzji SKO byłoby zdaniem Sądu, wbrew stanowisku skarżącej podstawą do nałożenia takiego obowiązku. Wyjaśnić bowiem należy, że czym innym jest postępowanie administracyjne poprzedzające realizację inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, a czym innym postępowanie naprawcze prowadzone w oparciu o przepisy Prawa budowlanego. Nawet zatem przy przyjęciu, że w świetle art. 50 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 47 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych sporna inwestycja - jako inwestycja celu publicznego i jednocześnie infrastruktura telekomunikacyjna o nieznacznym oddziaływaniu - nie wymaga decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego (o charakterze analogicznym do decyzji o warunkach zabudowy) w toku procesu inwestycyjnego, to nie zmienia to katalogu obowiązków nałożonych przez ustawodawcę na inwestora. Podkreślenia wymaga, że postępowanie naprawcze ma odmienny charakter od zwykłego postępowania zmierzającego do uzyskania pozwolenia na budowę lub uproszczonego postępowania zgłoszeniowego. Wprawdzie w obu przypadkach organ bada podobną dokumentację przedłożoną przez inwestora, jednakże w postępowaniu legalizacyjnym podstawowym obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest dokonanie jednoznacznej oceny, czy inwestycja może zostać zalegalizowana w zgodzie z obowiązującym porządkiem urbanistycznym i pozostałymi przepisami prawa (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia z dnia 16 października 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 1070/12). Dlatego w postępowaniu naprawczym inwestor nie może skutecznie powoływać się na zwolnienie z określonych obowiązków, które ewentualnie ustawodawca przewidział w toku zwykłej procedury inwestycyjnej. Zaznaczenia wymaga w tym miejscu, że skarżąca spółka nie podjęła nawet próby uzyskania odpowiedniego zaświadczenia wójta (burmistrza, prezydenta miasta) lub uzyskania ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stojąc na stanowisku, że dla spornej inwestycji decyzja taka nie jest wymagana. Z tych względów w ocenie Sądu organ odwoławczy naruszył dyspozycję art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a., które to uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd uwzględnił skargę i działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy zastosują się do oceny i wskazań wynikających z powyższych rozważań. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania (pkt II wyroku) znajduje uzasadnienie w treści art. 200 oraz art. 205 § 2 powołanej ustawy. Na wysokość zasądzonej na rzecz strony skarżącej z tego tytułu kwoty 997 zł złożyły się wpis sądowy od skargi wynoszący 500 zł, równowartość uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 480 zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).